Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi "G." Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz "G." Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 1600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2011r., Nr [...], na podstawie art. 245 w związku

z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003, Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej: "p.w.p."), po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] listopada 2010 r. o częściowej odmowie udzielenia prawa ochronnego w zakresie: "książki, gazety" (kl. 16), "gry" (kl. 28), "sprzedaż detaliczna książek, książek audio, gazet, podręczników, multimediów, filmów, sprzedaż detaliczna artykułów: e-gazety, e-podręczniki, e-książki, e-książki audio, puzzle, literatura obcojęzyczna, sprzedaż zegarów, zegarków oraz biżuterii, mebli, wyposażenia biurowego, komputerów i sprzętu telekomunikacyjnego, sprzedaż gier i zabawek, sprzedaż odzieży" (kl. 35) na znak towarowy "G" zgłoszony w dniu [...] czerwca 2008 r. pod numerem [...]przez "G" [...], K., Polska (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:

W dniu [...] czerwca 2008 r. A. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "G" [...] zgłosiła do UP znak towarowy słowno – graficzny "G" przeznaczony do oznaczania towarów w klasach: 16 (książki, gazety), 28 (gry) oraz usług w klasach: 35 (sprzedaż detaliczna książek, książek audio, gazet, podręczników, multimediów, filmów, sprzedaż detaliczna artykułów nieżywnościowych w wyspecjalizowanych sklepach, sprzedaż zegarów, zegarków oraz biżuterii, mebli, wyposażenia biurowego, komputerów i sprzętu telekomunikacyjnego, sprzedaż gier i zabawek, sprzedaż odzieży, usługi reklamy na stronie internetowej), 42 (doradztwo w sprawach sprzętu komputerowego).

W trakcie postępowania UP stwierdził, że zgłoszony znak jest podobny w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do znaków: "G" o nr [...], "G" o nr [...], "G" o nr [...], "G" o nr [...], "G" o nr [...] zarejestrowanych na rzecz T. ([...]), B., Stany Zjednoczone Ameryki w zakresie klas: 16, 28, 35.

Wnioskodawczyni nie podzieliła stanowiska organu.

Ponadto wskutek wymiany korespondencji z organem sprecyzowała wykaz towarów, dla których oznaczania ma służyć znak: kl.16-książki, gazety, kl. 28 – gry,

kl. 35 - sprzedaż detaliczna książek, książek audio, gazet, podręczników, multimediów, filmów, sprzedaż detaliczna artykułów: e-gazety, e-podręczniki, e-książki, e-książki audio, puzzle, literatura obcojęzyczna, sprzedaż: zegarów, zegarków oraz biżuterii, mebli, wyposażenia biurowego, komputerów i sprzętu telekomunikacyjnego, sprzedaż gier i zabawek, sprzedaż odzieży, usługi reklamy na stronie internetowej, kl. 42 - doradztwo w sprawach sprzętu komputerowego.

Urząd Patentowy RP powołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. odmówił w części dotyczącej: klasa 16: "książki, gazety", klasa 28: "gry", klasa 35: "sprzedaż detaliczna książek, książek audio, gazet, podręczników, multimediów, filmów, sprzedaż detaliczna artykułów: e-gazety, e-podręczniki, e-książki, e-książki audio, puzzle, literatura obcojęzyczna, sprzedaż zegarów, zegarków oraz biżuterii, mebli, wyposażenia biurowego, komputerów i sprzętu telekomunikacyjnego, sprzedaż gier i zabawek, sprzedaż odzieży" udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "G". Jako podstawę prawną odmowy powołał art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 145 ust. 3 p.w.p. Organ przyjął, iż zgłoszone oznaczenie jest podobne do zarejestrowanych znaków towarowych: "G" o nr [...], "G" o nr [...], "G[...]" o nr [...], "G" o nr [...], "G" o nr [...] zarejestrowanych na rzecz T. ([...]), B., Stany Zjednoczone Ameryki w zakresie klas: 16, 28, 35.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] kwietnia 2011 r. A. W. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez przyjęcie, że kolizyjne znaki są podobne do zgłoszonego przez nią znaku oraz że zachodzi ryzyko skojarzenia przedmiotowego znaku ze znakiem wcześniejszym i art. 120 ust. 1 i 2 p.w.p. wskutek przyjęcia, że przeciwstawione znaki są znakami słownymi nie zaś słowno – graficznymi, a także naruszenie przepisów postępowania – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez brak należytego zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego prowadzące do uznania, że znaki są podobne do zgłoszonego oznaczenia. Zauważyła, że w zgłoszonym znaku występują słowa: "K" jako element wyróżniający, co w połączeniu z dodatkowym elementem graficznym (czarodzieja) dostatecznie odróżnia to oznaczenie od przeciwstawionych. Składająca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła, iż UP skupił się tylko na porównaniu kategorii towarów/usług, nie uwzględniając, że przeciwstawione znaki służą wyłącznie do oznaczania produktów związanych z twórczością J.R.R. T. Skoro przeciwstawione znaki służą do oznaczania wąskiego i specjalistycznego zakresu produktów, to nie można przyjąć, że pozostają w konkurencji ze 190 tys. towarów, tym ze 160 tys. tytułów książek, oferowanych przez wnioskodawczynię. Skarżąca podniosła również, że kolizyjne znaki nie obejmują klasy 35 i przy braku podobieństwa oznaczeń, nieprawidłowa była odmowa udzielania prawa na zgłoszone oznaczenie w klasie 35.

Dodatkowo w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca, uzupełniając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgłosiła naruszenie art. 8 i 11 k.p.a. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie w części dotyczącej: "podręczniki szkolne, gazety" (kl. 16), "sprzedaż detaliczna artykułów: podręczniki szkolne, gazety, e-gazety, e-podręczniki, e-książki, e-książki audio, puzzle, literatura obcojęzyczna, usługi reklamy na stronie internetowej" (kl. 35) i udzielenie ochrony na przedmiotowy znak towarowy w pozostałym zakresie.

Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] na podstawie art. 245 p.w.p. UP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. Jako podstawę prawną wskazał art. 154 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Urząd Patentowy wyjaśnił, że wydając decyzję w dniu

[...] lipca 2011 r. nie uwzględnił korespondencji skarżącej zawierającej dodatkową argumentację, która wpłynęła do organu w dniu [...] czerwca 2011 r., ale do akt dołączono ją dopiero w dniu [...] lipca 2011 r. Koniecznym zaś było odniesienie się do wszystkich zarzutów i materiałów dowodowych zebranych w sprawie.

Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Urząd Patentowy utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] listopada 2010 r. Odwołując się do treści art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. stwierdził, że prawo ochronne może być udzielone na zgłoszony znak towarowy tylko wtedy, gdy znak taki nie będzie wprowadzać odbiorców w błąd (nie zaistnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd), w szczególności nie będzie kojarzył się ze znakiem, na który udzielono wcześniejszego prawa ochronnego. Dokonując oceny podobieństw oznaczeń, UP przyjął, że słowo: "G" jest słowem o największej sile odróżniającej, zwłaszcza że w przeciwstawionych znakach występuje tylko to słowo. Zwrot: "K" w kontekście towarów i usług, które sygnuje pozbawiony jest znamion odróżniających. Zatem identyczność słowa: "G" w przeciwstawionych znakach jest wystarczająca do uznania, iż z porównywane znaki są podobne w stopniu mogącym wprowadzać odbiorców w błąd. Przeciwstawione znaki jako znaki słowne korzystają z najszerszej ochrony, gdyż mogą być przedstawione w dowolnej formie graficznej.

Co do podobieństwa towarów/usług UP zauważył, że podobieństwo (identyczność) towarów w klasie 16 zgłoszonego znaku oraz "książki, gazety (books, magazines)" w klasie 16 znaku [...] czy w klasie 28 zgłoszonego znaku oraz "gry (games)" w klasie 28 znaku [...] nie ulega wątpliwości.

W zakresie klasy 35, która nie jest zastrzeżona w żadnym z kolizyjnych znaków, UP podkreślił, że przy ocenie podobieństwa towarów/usług należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, charakteryzujące relacje między towarami i usługami. Występuje jednorodzajowość towarów i usług, jeżeli nabywcy mogą sądzić, że towary/usługi świadczone są przez to samo przedsiębiorstwo. Towary i usługi oznaczane badanymi znakami adresowane są do tych samych nabywców, zaspokajają te same potrzeby, są to towary i usługi powszechnego użytku, a krąg odbiorców jest nieograniczony i obejmuje znaczą część konsumentów. W takiej sytuacji ocena podobieństwa znaków następuje z zastosowaniem surowszych kryteriów oceny podobieństwa samych znaków oraz towarów, do oznaczania których są przeznaczone. Organ przyjął, że istnieje jednorodzajowość towarów z klas 14, 16,25 i 28 oraz usług w klasie 35, gdyż oczywistym jest, że producent towarów nie będzie prowadził sklepu firmowego, w którym nie będą dostępne towary sygnowane danym znakiem. Zaznaczył przy tym, że w postępowaniu zgłoszeniowym bada się podobieństwo towarów/usług i znaków tylko w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od ich obecności na rynku.

Zatem opisana zbieżność wykazuje, że znaki mogą wywołać na rynku ryzyko konfuzji, że konsument nie będzie w stanie odróżnić źródła pochodzenia tych towarów/usług.

Organ zauważył, że przedmiotem odmowy w decyzji z dnia [...] listopada 2010r. nie były usługi reklamy na stronie internetowej z kl. 35, doradztwo w sprawach sprzętu komputerowego z kl. 42. Odmowa zaś w klasie 16 dotyczyła m.in. książek, a nie podręczników szkolnych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 8 i 11 k.p.a. UP wyjaśnił, że w przypadku gdy określenia użyte w wykazie towarów i usług nie są jednoznaczne, wzywa zgłaszającego do ich dookreślenia. Dopiero po ich sprecyzowaniu organ bada zgłoszone oznaczenie pod kątem ewentualnej kolizji. Zatem pismo UP stanowiące wyżej opisane wezwanie było odzwierciedleniem stosowanej przez organ procedury.

Co do zarzutu, iż siła odróżniająca zgłoszonego znaku ulega zwiększeniu związku z jego charakterem jako znaku firmowego, UP wskazał, że ochrona nazw handlowych wynika z innych przepisów: Kodeksu cywilnego, Kodeksu spółek handlowych. W świetle tych uregulowań prawo do nazwy przedsiębiorstwa nie ma charakteru bezwzględnego, podczas gdy prawo do zarejestrowanego znaku jest prawem bezwzględnym skutecznym przeciw wszystkim. Możliwe jest równoległe posługiwanie się tą samą nazwą lub nazwiskiem przez wiele podmiotów, a w przypadku kolizji istnieje możliwość wprowadzenia dodatków różnicujących nazwę podmiotu zgłoszonego później. W przypadku rejestracji znaku towarowego, jest to prawo polegające na wyłącznym dla danego podmiotu umieszczaniu znaku towarowego na towarach i usługach, dla których ten znak został zarejestrowany oraz wprowadzaniu tak oznaczonych towarów i usług do obrotu. Oznaczenie musi być zdolne do wyróżniania jednostki gospodarczej, która go używa.

Wobec tego, zdaniem organu, przy tak znacznym podobieństwie oznaczeń oraz jednorodzajowości lub identyczności towarów/usług zgłoszony znak nie mógłby spełniać swojej podstawowej funkcji – oznaczenia pochodzenia.

Na decyzję tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła "G" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. A. W. zawarła z G. Spółką z o.o. z siedzibą w W. w dniu [...] lipca 2011 r. umowę wniesienia przedsiębiorstwa do spółki stanowiącą wykonanie umowy Spółki zawartej w formie aktu notarialnego w dniu [...] marca 2011 r. (k. – 24- 30 akt sądowych), co zostało zarejestrowane w sądzie (odpis z KRS, k. – 43-47 akt sądowych). Zatem należało przyjąć, że skarżąca spółka weszła w ogół praw firmy A. W.

Co do zarzutów skargi, podniesiono w niej naruszenie:

- przepisów postępowania:

a) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie wyrażające się w braku wyczerpującego przeanalizowania całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w tym zasadniczych wniosków i twierdzeń zawartych w stanowisku skarżącej, szczególnie w jej piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r., co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.,

b) art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, wyrażające się w wydaniu przez organ decyzji sprzecznej z wcześniej przyjętym i zadeklarowanym wobec skarżącej stanowiskiem oraz poprzez wprowadzenie skarżącej w błąd co do stanowiska organu w przedmiotowej sprawie, co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i w konsekwencji do bezpodstawnego wydania zaskarżonej decyzji,

- przepisów prawa materialnego: art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w błędnej ocenie co do zaistnienia poszczególnych przesłanek zastosowania tego przepisu, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że przesłanki te zostały spełnione i w następstwie tego do bezpodstawnego wydania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.".

Badając zaskarżoną decyzję we wskazany wyżej sposób, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie.

Najpierw należało rozważyć dopuszczalność uchylenia przez UP jego decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., co nastąpiło na mocy decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2011 r. Jako podstawę powołano art. 154 k.p.a., bez wskazywania konkretnej jednostki redakcyjnej. Należy przyjąć, że chodziło o § 1 art. 154 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że decyzję wydano z urzędu. Decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. była ostateczna i na jej mocy żadna ze stron nie nabyła prawa. Ponadto okoliczności wskazane w uzasadnieniu prawidłowo organ zakwalifikował jako należące do kategorii: interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony. Wobec tego dopuszczalne było uchylenie przez UP jego decyzji z dnia [...] lipca 2011r. w trybie wskazanym w rozstrzygnięciu z dnia [...] lipca 2011 r.

Przedmiotem skargi jest decyzja częściowo odmawiająca udzielenia prawa ochronnego na słowno - graficzny znak towarowy "G". Odmowa dotyczyła towarów/usług: "książki, gazety" (kl. 16), "gry" (kl. 28), "sprzedaż detaliczna książek, książek audio, gazet, podręczników, multimediów, filmów, sprzedaż detaliczna artykułów: e-gazety, e-podręczniki, e-książki, e-książki audio, puzzle, literatura obcojęzyczna, sprzedaż zegarów, zegarków oraz biżuterii, mebli, wyposażenia biurowego, komputerów i sprzętu telekomunikacyjnego, sprzedaż gier i zabawek, sprzedaż odzieży" (kl. 35).

Urząd Patentowy zaskarżoną decyzją częściowo odmówił udzielenia prawa ochronnego na powyższy znak towarowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 245 ust.1 p.w.p. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Celem przepisu jest uniemożliwienie kolizji z prawami ochronnymi do znaków towarowych identycznych lub podobnych udzielonymi z wcześniejszym pierwszeństwem, a przeszkoda udzielenia prawa ochronnego zachodzi w razie łącznego spełnienia przesłanek tzn.:

1) gdy badane znaki są identyczne i służą do oznaczania towarów podobnych lub są podobne i służą do oznaczania towarów identycznych, lub są podobne i służą do oznaczania podobnych towarów oraz

2) gdy we wskazanych wyżej sytuacjach zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Przede wszystkim należy zauważyć, że UP naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Organ nie odniósł się do alternatywnych wniosków skarżącej zawartych w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uczynił to dopiero w odpowiedzi na skargę. Jednak argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę nie można traktować jako uzupełnienia decyzji. Alternatywne wnioski zaś dotyczyły różnych zakresów udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak w kontekście dwojakiej możliwości ustalenia podobieństwa towarów/usług. Organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że utrzymując w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. odniósł się do wszystkich wniosków skarżącej. Nie można się zgodzić z argumentacją organu, gdyż ma obowiązek podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co następnie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).

Przechodząc do oceny poszczególnych elementów wskazanych w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i nie kwestionując stanowiska organu co do pojmowania jednorodzajowości towarów, UP nie odniósł się do nowej kategorii towarów/usług objętej klasą 35, zgłoszonej w zmienionym wykazie towarów, to jest sprzedaży detalicznej artykułów: e-książki i e-książki audio. Z przeciwstawionych znaków, zwłaszcza [...] i [...] wynikałoby, że odnoszą się do książek w formie papierowej. Zatem organ powinien rozstrzygnąć, czy sprzedaż detaliczna e-książek i e-książek audio może zostać uznana za podobną w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do książek objętych przeciwstawionymi znakami.

W kwestii podobieństwa towarów UP powinien jednoznacznie wyjaśnić czy przedmiotem odmowy udzielenia prawa ochronnego były książki i w ich ramach – podręczniki szkolne, gdyż na tle sformułowania zawartego w ostatnim wersie na str. 6 i pierwszym na str. 7 zaskarżonej decyzji, powstają wątpliwości co do zakresu przedmiotu objętego odmową w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Z kolei co do podobieństw oznaczeń UP w zaskarżonej decyzji zajął się jedynie warstwą słowną kolizyjnych znaków, nie odnosząc się do warstwy graficznej zgłoszonego znaku, mimo że w decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. przedstawił w tym zakresie swoje stanowisko (str. 3 decyzji z dnia [...] listopada 2010 r.). W zaskarżonym rozstrzygnięciu uznał, że słowo "G" jest słowem o największej sile odróżniającej, a pozostałe słowa w znaku zgłoszonym nie posiadają takich znamion.

Przedmiotem oceny na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. jest określony znak jako integralna całość. Przy analizie podobieństwa spornych oznaczeń należy uwzględnić okoliczność, że znak słowno - graficzny koliduje ze znakami słownymi.

W znakach kombinowanych słowa nie zawsze mają charakter decydujący (tak NSA w wyroku z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt II GSK 932/10 i przywołane tam orzecznictwo oraz doktryna, Lex nr 1070265). Sąd akceptuje ten pogląd.

Dlatego UP powinien dokonać całościowej oceny podobieństw kolizyjnych oznaczeń, zarówno w warstwie fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, z uwzględnieniem jednakże stanowiska, iż nie jest wystarczające do stwierdzenia kolizji wystąpienie podobieństwa tylko w jednej płaszczyźnie.

Kolejnym, a zarazem ostatnim elementem podlegającym sprawdzeniu przez organ przy badaniu spełnienia przez znak towarowy ustawowych wymagań do udzielenia prawa ochronnego jest ustalenie ryzyka wprowadzenia odbiorcy w błąd.

Podstawową funkcją znaku towarowego jest jego funkcja odróżniająca. Gwarantuje ona konsumentowi będącemu końcowym odbiorcą możliwość określenia pochodzenia towarów lub usług oznaczonych znakiem towarowym i pozwala mu na odróżnienie, bez niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd, tych towarów i usług od towarów i usług mających inne pochodzenie. Niewątpliwie całościowa ocena ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, uwarunkowana jest szeregiem współzależności występujących pomiędzy wszystkimi elementami, które należy wziąć pod uwagę w danej sprawie. Niebezpieczeństwo jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń. Niewątpliwie uznać należy także, iż przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy mieć na uwadze nie tylko możliwość uznania znaków za identyczne lub ich rozróżnienia, ale również uznania, że informują o związkach łączących odrębne przedsiębiorstwa. Ponadto warto zaznaczyć, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem europejskim przyjmuje się, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogli uznać, że dane towary lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo (vide: m.in. Wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C- 342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer & Co. GmbH v. Klijsen Handel BV (ECR 1999 1- 3819, § 18).

W rozpoznawanej sprawie organ kwestii niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd nie zbadał wyczerpująco, co w tym zakresie uniemożliwia kontrolę legalności rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego. Nieprawidłowości te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca podnosiła, że sporny znak towarowy stanowi szyld i nazwę firmy, których używa od 2004 r., a przeciwstawione znaki takiego charakteru nie posiadają. Przez to, zdaniem skarżącej siła odróżniająca jej znaku jest znacznie większa aniżeli znaku pełniącego tylko funkcję oznaczania towaru.

Do powyższych twierdzeń skarżącej organ odniósł się, ale podążył w innym kierunku, niż wskazywany przez skarżącą. Organ bowiem rozważał tylko kwestię ochrony firmy, a nie zdolności odróżniającej znaku, będącego jednocześnie oznaczeniem firmy (szyldem firmy). W doktrynie przyjmuje się zgodnie, że wśród okoliczności wpływających na zmniejszenie ryzyka konfuzji należy wskazać m.in. na fakt długotrwałego używania w obrocie znaku późniejszego oraz to, że było ono tolerowane przez właściciela znaku wcześniejszego (vide: Joanna Piotrowska, Renomowane znaki towarowe i ich ochrona, s. 145 i cyt. tam decyzje Komisji Odwoławczej Urzędu Patentowego RP).

W tym kontekście organ powinien dokonać oceny okoliczności podnoszonych przez skarżącą, jak i przedstawionych przez nią dowodów.

W ocenie Sądu, aby rozstrzygnięcie organu ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) przewidzianych przez art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w tym zakresie wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

W tej sytuacji przedwczesnym było odnoszenie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania UP winien dokonać wszechstronnej oceny przedstawionego materiału dowodowego, oraz ustosunkować się szczegółowo do zarzutów skarżącej Spółki.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepis art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, iż uchylone decyzje Urzędu Patentowego RP nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 p.p.s.a.