Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Komendant Miejski Policji w Gdyni dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni na rzecz strony skarżącej P. z siedzibą w W. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

P. z siedzibą w W. (dalej: "skarżący") wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdyni (dalej: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący wskazał, że w dniu 30 marca 2026 r. wniósł drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej w postaci treści mandatów karnych, nałożonych przez funkcjonariuszy wydziału ruchu drogowego komendy w okresie od 18 do 24 grudnia 2025 r. Do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił żądanych informacji, nie wydał decyzji o odmowie ich udostępnienia ani nie poinformował w jakikolwiek sposób o przeszkodach w terminowym załatwieniu wniosku.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku z aktami administracyjnymi i zwrot kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o umorzenie postępowania bądź o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że wniosek wpłynął w dniu 31 marca 2026 r. o godz. 0:03 drogą elektroniczną. W następstwie skargi organ przeanalizował sprawę i pismem z dnia 24 kwietnia 2026 r. przedłużył termin odpowiedzi do dnia 31 maja 2026 r. W dniu 27 kwietnia 2026 r. organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej wskazując, że opóźnienie wynikło z ilości pracy włożonej podczas procedowania wniosku. Organ ustalił bowiem, że we wskazanych we wniosku dniach pełniący służbę funkcjonariusze dokonali 1000 legitymowań i wystawili 208 mandatów karnych.

W ocenie organu postępowanie sądowe powinno zostać umorzone na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego, skutkującą jego umorzeniem, jest wydanie przez organ aktu autokontrolnego w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Mając na względzie załatwienie wniosku skarżącego przez organ poprzez udzielenie żądanych danych przed przekazaniem do sądu skargi na bezczynność zasadne jest umorzenie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Kwestie informacji publicznej normuje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.").

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Przepis art. 2 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zwane dalej "prawem do informacji publicznej".

Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust.2 u.d.i.p.).

Art. 4: 1. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Wobec treści przytoczonych powyżej przepisów stwierdzić należy, że realizacja prawa do informacji publicznej jest uzależniona od spełnienia trzech przesłanek: przedmiotem żądania informacji jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p., adresatem żądania jest podmiot, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p., do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są podmioty, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie wszystkie powyższe kwestie nie były sporne i nie budziły też wątpliwości Sądu.

Na gruncie przepisów u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku dostępowego ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej (art. 4 ust. 3 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie powiadomił wnioskodawcy o niemożliwości udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), nie poinformował wnioskodawcy w formie pisemnej, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Z powyższego wynika, że organ, do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie. W tym zakresie organ związany jest 14-dniowym terminem, jaki ustawodawca nakłada na niego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 31 marca 2026 r. W dniu 15 kwietnia 2026 r. do organu wpłynęła skarga na bezczynność organu, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W dniu 23 kwietnia 2026 r. organ poinformował skarżącego, powołując się na art. 13 ust.2 u.d.i.p., że ze względu na fakt, że mandaty karne wypisywane są odręcznie, wygenerowanie żądanej informacji wymaga przeprowadzenia konsultacji z funkcjonariuszami, zatem odpowiedź na wniosek zostanie udzielona do dnia 31 maja 2026 r. Żądana informacja publiczna została przekazana skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2026 r.

Skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 31 marca 2026 r., organ powinien udzielić odpowiedzi (także w trybie art. 13 ust.2 u.d.i.p.) najpóźniej w dniu 14 kwietnia 2026 r. Tak się jednak nie stało, bowiem organ dopiero w dniu 23 kwietnia 2026 r. poinformował, że prześle informację do dnia 31 maja 2026 r., przy czym udostępnił żądaną informację w dniu 27 kwietnia 2026 r.

Nie budziło zatem żadnych wątpliwości Sądu, że organ dopuścił się bezczynności w udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji publicznej, która ustała po wniesieniu skargi.

Bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Ze sposobu postępowania organu nie wynika, by organ unikał przekazania żądanej informacji publicznej. Organ udostępnił skarżącemu żądaną informację publiczną, a opóźnienie nie było nadmierne.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Należy w tym miejscu wyjaśnić przyczyny, dla których Sąd nie umorzył postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie nie można uznać, wbrew przekonaniu organu, by doszło do uwzględnienia skargi w ramach autokontroli, o jakiej mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

Sposób działania organu po wniesieniu skargi przeczy możliwości przyjęcia, że żądane informacje publiczne zostały udostępnione w ramach autokontroli. Organ w piśmie z dnia 23 kwietnia 2026 r. powołał się nie na autokontrolę, a na art. 13 ust.2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny dotychczasowego braku udostępnienia żądanych informacji. Podkreślić też należy, że elementem koniecznym uwzględnienia skargi w ramach autokontroli jest jednoczesne stwierdzenie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Tego rodzaju stwierdzenia w stanowisku organu doszukać się nie można.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z §14 ust.1 pkt 1 c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2026 r., poz. 118). Na zasądzoną na rzecz skarżącego od organu kwotę 580 zł składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie fachowego pełnomocnika w wysokości 480 zł.