VIII SAB/Wa 134/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-22	
Data wpływu	2025-12-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Iwona Szymanowicz-Nowak
Justyna Mazur
Leszek Kobylski /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1-2,; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 149  par. 1 pkt 1, i  par. 1a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wójta Gminy R. w przedmiocie rozpoznanie wniosku z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy R. do rozpatrzenia wniosku skarżącej A. K. z dnia [...] sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy R. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy R. na rzecz skarżącej A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu 20 sierpnia 2025 r. A. K. (dalej: "skarżąca") złożyła, w trybie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) do Wójta Gminy R. (dalej: "Wójt", "organ") wniosek o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1) wszystkich kopii oświadczeń majątkowych Sekretarza Gminy R. A. B. z roku 2025;

2) wynagrodzenia konkretnego pracownika samorządowego, tj. Sekretarza Gminy R. A. B., który pełni funkcję publiczną, za rok 2025 poprzez udostępnienie:

- wysokości wynagrodzenia zasadniczego,

- dodatków ( funkcyjne, specjalne, stażowe itd.),

- premii i nagród (z uzasadnieniem, bez uzasadnienia),

- łącznej kwoty wynagrodzenia netto za każdy miesiąc,

- kopii decyzji o przyznaniu nagród lub premii,

- ewentualnych zmian w zakresie zatrudnienia, umowy o pracę lub zakresu obowiązków w tym okresie.

Jednocześnie skarżąca wniosła o przesłanie żądanych informacji w formie pisemnej i przesłanie na wskazany adres, ewentualnie wniosła o udostępnienie ich na stronie internetowej urzędu, jeśli są tam publikowane. Ponadto podniosła, iż w przypadku, gdyby jakiekolwiek z wnioskowanych informacji nie mogły zostać udostępnione, wniosła o wskazanie podstawy prawnej odmowy

Pismem z 3 września 2025r. organ poinformował o wydłużeniu terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek do 2 miesięcy od dnia jego wniesienia. Z kolei w piśmie z 2 października 2025r. wskazał, ze odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w dniu 17 października 2025r.

Pismem z 16 października 2025r. Wójt poinformował skarżącą o częściowym zakwalifikowaniu pisma z dnia 20 sierpnia 2025 r. (data wpływu 20 sierpnia 2025 r.), jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielając odpowiedzi na ww. pismo podniósł, iż wniosek w zakresie udostępnienia wysokości wynagrodzenia zasadniczego, dodatków do wynagrodzenia: funkcyjny, specjalny, stażowy, wysokość premii i nagród, kwoty wynagrodzenia netto za każdy miesiąc, decyzji o przyznaniu nagród i premii, zmian w zakresie zatrudnienia nie stanowi informacji publicznej, gdyż jest to wniosek ad personam.

Powołując się na wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r. (III OSK 1129/21) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenie pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki niezwiązane z pełnieniem funkcji przez daną osobę a dotyczy jego sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Niniejszy obowiązek każdorazowej analizy, czy wnioskowana informacja o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcje publiczne jest niezbędna z punktu widzenia celów prawa do informacji publicznej, a także czy nie narusza godności i intymności osoby, której taka informacja dotyczy spoczywa na organie. Celem udostępnienia informacji publicznej jest umożliwienie obywatelom wglądu w działalność władzy publicznej i sprawowanie nad nimi kontroli społecznej.

Jednocześnie Wójt przekazał informacje dotyczące zakresu wniosku podlegającemu udostępnieniu tj. zakres obowiązków w okresie zatrudnienia w Urzędzie Gminy w R. (załączając kopie zakresu obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności). Poinformował, że oświadczenia majątkowe są ogólnodostępne na stronie internatowej BIP Urzędu Gminy w R. pod adresem: https://r.biuletyn.net/.

Pismem z dnia 17 listopada 2025 r. skarżąca wniosła do sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Autor skargi zarzucił naruszenie:

1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub centralnym repetytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji zawartych we wniosku z 20 sierpnia 2025r., 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, strona wskazała, że organ z jednej strony twierdzi, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, natomiast z drugiej - powołuje się na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i konieczność ochrony prywatności innej osoby. Tymczasem przesłanka ochrony prywatności znajduje swoje zastosowanie wyłącznie do informacji będącej informacją publiczną. Powołanie się na przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ma charakter następczy wobec zakwalifikowania informacji jako publicznej - aby skorzystać z tej przesłanki, podmiot zobowiązany musi określone dane postrzegać jako informacje publiczne. Jeśli w ocenie organu informacja w ogóle nie ma publicznego charakteru, to rozważania o ochronie prywatności stają się bezprzedmiotowe. W tym zakresie udzielona odpowiedź jest wewnętrznie sprzeczna i świadczy o fundamentalnej nieznajomości przepisów u.d.i.p. przez Wójta.

Po drugie, informacja o wynagrodzeniu urzędnika jak najbardziej jest informacją publiczną, gdyż obejmuje wydatkowanie środków publicznych. Sekretarz gminy ma wpływ na decyzje władcze organu, a więc nie korzysta z ochrony prywatności i interesujące stronę dane powinny zostać udostępnione.

Po trzecie, odmowa udostępnienia informacji z powołaniem na przesłankę ochrony prywatności, w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji odmownej, a przesłane pismo z dnia 16 października 2025r. nie jest taką decyzją administracyjną. Pomijając zatem aspekt całkowitej niezasadności odmowy, wciąż forma rozstrzygnięcia jest nieprawidłowa. Organ powinien wydać i doręczyć decyzję, czego nie uczynił.

Skarżąca zauważyła, że odesłanie jej do BIP, co do zasady praktyka takiego przekierowania wnioskodawcy jest prawidłowa, lecz informacja objęta wnioskiem musi faktycznie znajdować się w Biuletynie. Niedopuszczalne jest odesłanie wnioskodawcy do strony, na której informacji nie ma - jest to działanie o charakterze zbywającym. Taka odpowiedź nie stanowi prawidłowego sposobu rozpatrzenia wniosku. Jak konsekwentnie argumentują sądy, odesłanie do Biuletynu "zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji na wniosek, tylko wówczas gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania" (zob. wyrok NSA z 3.01.2013 r., I OSK 2244/12, LEX nr 1341464).

Strona podkreśliła, że do dnia dzisiejszego (tj. wniesienia skargi) informacje o które wnioskowała nie zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w R., a termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W związku z czym, w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Wskazał, iż skarżąca jest żoną Sekretarza A. B., zaś obecnie trwają sprawy sądowe o rozwód, majątkowe, karne oraz o potrącenie. Wszystkie żądane informacje są potrzebne skarżącej w celach prywatnych (w szczególności w celu otrzymania jak najwyższych alimentów w sprawie cywilnej w której została zobowiązana udowodnić zmianę sytuacji materialnej A. B. jako osoby prywatnej). Dlatego też, w ocenie Wójta, złożona skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Dalej organ wskazał, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów, cytując wyroki WSA w Kielcach (II SAB/Ke 6/19) oraz NSA (I OSK 1968/18). Podniósł, iż w związku z tym uznano, że informacja dotyczy wyłącznie prywatnego interesu skarżącej i można ją pozyskać innym trybem. Dlatego też, w ocenie Wójta, nie mamy do czynienia z bezczynnością organu, nie można uznać, by skarżąca kierowała się troską o dobro publiczne, a więc przejrzyste funkcjonowanie państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być zaś traktowana jako środek do zaspokajania prywatnych potrzeb obywateli. W orzecznictwie zauważa się, że gdy strona nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej, to nie ma podstaw do stosowania przepisów tej ustawy.

Pismem procesowym z dnia 2 stycznia 2026r. skarżącą, odnosząc się do odpowiedzi na skargę, podniosła m.in., że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej były informacje dotyczące wynagrodzenia sekretarza gminy R., a więc osoby pełniącej funkcję publiczną, finansowanego ze środków publicznych. Organ nie udostępnił żądanej informacji pomimo udzielenia odpowiedzi na wniosek. Odpowiedz ta nie zawierała żądanych danych, tj. składników wynagrodzenia sekretarza gminy R., nie miała formy decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji. Odpowiedź organu miała zatem charakter pozorny i nie realizowała obowiązku wynikającego z ustawy o dostępie do informacji, co uzasadnia wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Skarżąca zauważyła, że do dnia dzisiejszego brak jest zamieszczonego oświadczenia majątkowego sekretarza gminy (powołany dnia 1 lipca 2025r., a od stycznia 2025r. zatrudniony jako p.o. sekretarza), wynikającego z art. 24h ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. 2025, poz. 1153).

Odnosząc się do podnoszonego przez organ argumentu dotyczącego rzekomego "prywatnego celu" wnioskodawczyni, w szczególności powiązania z postępowaniem alimentacyjnym, skarżąca uznała ten argument za prawnie irrelewantny. Zauważyła, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie uzależnia prawa do informacji od celu, w jakim ma być ona wykorzystana, a organ administracji publicznej nie jest uprawniony do badania motywów wnioskodawcy, jeżeli żądana informacja ma charakter publiczny.

Dalej wskazała, że powołane przez organ orzeczenia (II SAB/Ke 6/19 oraz I OSK 1969/18) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem dotyczyły sytuacji w których żądane dane nie stanowiły informacji publicznej oraz odnosiły się do indywidualnych, prywatnych spraw wnioskodawców. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku są zaś informacje o wynagrodzeniu osoby pełniącej funkcję publiczną, co nadaje im obiektywnie publiczny charakter, niezależnie od osoby wnioskodawcy i ewentualnego dalszego wykorzystania tych danych.

Z kolei argumentacja organu, odnosząca się do relacji rodzinnych stron, toczących się postępowań cywilnych lub karnych oraz braku prawomocnych wyroków, pozostaje całkowicie irrelewantna z punktu widzenia postępowania w sprawie dostępu do informacji publicznej i nie może stanowić podstawy od oddalenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek.

W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.

Należy zauważyć, iż organ odpowiednie działania powinien podjąć w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku albo skorzystać z możliwości przedłużenia terminu do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie, że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Wójt jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Według art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (lit. c) i ciężarach publicznych (lit. h). Ze środków publicznych m.in. są wypłacane wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej, w tym w jednostkach samorządu terytorialnego. Powyższe odnosi się także do pracowników samorządowych pełniących funkcje publiczne. Również art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm.) określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne, co potwierdza, że wynagrodzenie osób pełniących funkcje publicznie podlega ujawnieniu, a ponieważ ww. ustawa nie określa w tym zakresie odrębnego trybu - właściwa procedura ujawnienia tego rodzaju danych odbywa się na podstawie u.d.i.p. (vide wyrok NSA z 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1130/21 i cytowany tam wyrok NSA z 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1783/18).

W niniejszej sprawie przedmiot wniosku informacyjnego skarżącej, obejmujący wynagrodzenia Sekretarza Gminy R. za rok 2025 tj. wysokości wynagrodzenia zasadniczego, dodatków (funkcyjne, specjalne, stażowe itd.), premii i nagród (z uzasadnieniem, bez uzasadnienia), łącznej kwoty wynagrodzenia netto za każdy miesiąc, kopii decyzji o przyznaniu nagród lub premii, ewentualnych zmian w zakresie zatrudnienia, umowy o pracę lub zakresu obowiązków w tym okresie, niewątpliwie należy do sfery wydatków publicznych i w związku z tym należy go zakwalifikować jako informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c i lit. h u.d.i.p. Chodzi tu bowiem o uposażenia funkcjonariusza publicznego zatrudnionego w Urzędzie Gminy R., w tym składniki niemające charakteru stałego jak nagrody czy premie związane z pełnieniem funkcji publicznych (vide wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Gd 1/17 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 9 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 71/18). Stąd też, błędnym jest jedynie częściowe zakwalifikowanie przez organ wniosku skarżącej jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej i tym samym błędnym jest uznanie, że wniosek w zakresie udostępnienia wysokości wynagrodzenia zasadniczego, dodatków do wynagrodzenia: funkcyjny, specjalny, stażowy, wysokość premii i nagród, kwoty wynagrodzenia netto za każdy miesiąc, decyzji o przyznaniu nagród i premii, zmian w zakresie zatrudnienia nie stanowi informacji publicznej, gdyż jest to wniosek ad personam. Żądanie skarżącej, we wskazanym powyżej zakresie, nie dotyczy zatem informacji ad personam, lecz informacji, które dotyczą wysokości środków budżetowych przeznaczonych na wynagrodzenie funkcjonariusza publicznego. tj. Sekretarza Gminy R;. Także orzecznictwo sądów administracyjnych opowiada się za jawnością wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia osób pełniących funkcje publiczne. Powyżej zaprezentowany pogląd uzyskał akceptację m.in. w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 246/11, z 17 czerwca 2014r. sygn. akt II SAB/Wa 242/14, z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. VIII SAB/Wa 23/11 - dotyczących wynagrodzenia wójta gminy i innych pracowników samorządowych (wszystkie orzeczenia dostępne na stronach internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tej sytuacji argumenty Wójta, wynikające z pisma z 16 października 2025r. nie zasługują na uwzględnienie. Z uwagi na treść zapytania skarżącej nie można uznać, iż organ udzielił informacji. Skoro organ nie udostępnił skarżącej, w żądanym zakresie, informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia, Sąd uznał zasadność skargi co do bezczynności.

Jeżeli zaś chodzi o pozostałe żądanie wniosku z dnia 20 sierpnia 2025 r., tj. żądanie udostępnienia wszystkich kopii oświadczeń majątkowych Sekretarza Gminy R. A. B. za rok 2025, organ w odpowiedzi z dnia 16 października 2025r. poinformował wnioskodawczynię, że oświadczenia majątkowe są ogólnodostępne na stronie internatowej BIP Urzędu Gminy w R. pod adresem: https://r..biuletyn.net/. Tymczasem, jak zasadnie wskazała skarżąca, żądane przez nią w powyższym zakresie informacje nie zostały zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w R.. Na wskazanej stronie opublikowane są oświadczenia majątkowe kierowników jednostek, w tym Sekretarza Gminy R. A. B. za lata 2019-2024. Tymczasem skarżąca wnioskowała o udostępnienia wszystkich kopii oświadczeń majątkowych Sekretarza Gminy R. A. B. za rok 2025.

W świetle powyższego, informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej przez organ administracji publicznej, tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym. Jedynie udostępnienie żądanej informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Stanowisko judykatury w tym względzie jest jednolite (v. wyroki NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2479/11, z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1850/15, z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2219/16, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Rozważania organu zawarte w odpowiedzi na skargę o tym, iż podejmowane działania przez skarżącą są nadużyciem prawa i nie powinny podlegać ochronie prawnej nie mogły na etapie postępowania przed sądem odnieść skutku. W sytuacji gdy organ ustala i ma argumenty, że wnioskodawca składa wniosek o udostępnienie informacji publicznej w celach prywatnych, to zgodnie z orzecznictwem organ może wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na nadużycie prawa do dostępu do informacji publicznej. W takiej sytuacji gdy wpłynie skarga na taką decyzję organu Sąd podda kontroli. W sytuacji natomiast, gdy nie zapadnie decyzja w tym zakresie to Sąd pod tym kątem działań podejmowanych przez wnioskodawcę nie może oceniać.

Sąd w swoim rozstrzygnięciu stwierdził o pozostawaniu Wójta w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z 20 sierpnia 2025r., z wyłączeniem jedynie przekazanego stronie zakresu obowiązków Sekretarza Gminy R. A. B., czego skarżąca nie kwestionuje.

O kwalifikowanym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu Wójta, w związku z tym uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 i art. 120 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania (100 zł wpisu) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (punkt 3 wyroku).