III SA/Łd 745/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-01-20	
Data wpływu	2025-10-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Anna Dębowska
Joanna Wyporska-Frankiewicz
Paweł Dańczak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6262 Radni
6402 Skargi organów nadzoru na uchwały rady powiatu w przedmiocie ... (art. 81 ustawy o samorządzie  powiatowym)	
Hasła tematyczne	Samorząd terytorialny	
Skarżony organ	Rada Powiatu	
Treść wyniku	Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 107; art. 22 ust. 2; Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 3 § 2 pkt 6, art. 147 § 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Dnia 20 stycznia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant asystent sędziego Agata Zarychta, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 roku sprawy ze skargi Wojewody Łódzkiego na uchwałę Rady Powiatu Pabianickiego z dnia 29 maja 2025 roku nr XVI/89/25 w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Powiatu Pabianickiego na rzecz skarżącego Wojewody Łódzkiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Zarząd Województwa Łódzkiego (zwany dalej Zarządem), w oparciu o art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 107 ze zm.; zwana dalej u.s.p.), wystąpił do Rady Powiatu Pabianickiego (zwana dalej Radą) z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie, z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, umowy o pracę zawartej pomiędzy Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej Ax. w P. (zwany dalej SPZOZ Ax. w P.), w imieniu którego działa Zarząd Województwa Łódzkiego reprezentowany przez Marszałka Województwa Łódzkiego, a P.G., który jest Radnym Rady Powiatu Pabianickiego.

W uzasadnieniu wniosku Zarząd wskazał, że podstawą rozwiązania umowy o pracę jest niespełnienie przez radnego oczekiwań Zarządu związanych z zarządzaniem Ax. w P. Potwierdzeniem powyższego jest narażenie SPZOZ Ax. w P. na konieczność dokonania zwrotu środków finansowych w wysokości przekraczającej kwotę 800 000 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, stanowiących kwotę wydatków niekwalifikowanych. Powyższe stanowi konsekwencję przyczynienia się SPZOZ Ax. w P. do powstania nieprawidłowości przy realizacji projektu RPLD.10.03.01-10-B001/21, pn. Regionalny Program Rehabilitacji Dla Mieszkańców Województwa Łódzkiego Po Przebytej Chorobie Covid-19 "Łódzkie Centrum Postcovidowe" (którego Beneficjentem był [...] w Ł., a Partnerem SPZOZ Ax. w P.), skutkujących powstaniem szkody majątkowej w postaci żądania zwrotu części otrzymanego dofinansowania. Nieprawidłowości zostały stwierdzone przez Departament Wdrażania EPS Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego, w Informacji Pokontrolnej nr 2 z 7 lutego 2025 r., sporządzonej w wyniku przeprowadzonej kontroli projektu RPLD.10.03.01-10-B001/21 pn. Regionalny Program Rehabilitacji Dla Mieszkańców Województwa Łódzkiego Po Przebytej Chorobie Covid-19 "[...]". Wskazane powyżej okoliczności nie gwarantują wymaganego przez Pracodawcę poziomu i jakości wykonywania obowiązków przez radnego, w szczególności związanych z prawidłowym gospodarowaniem środkami publicznymi. W związku z powyższym została podjęta przez Zarząd decyzja o rozwiązaniu stosunku pracy z radnym.

Uchwałą nr XVI/89/25 z 29 maja 2025 r. w sprawie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rada, na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p., uchwaliła, co następuje:

W § 1 uchwały ustalono, że odmawia się wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym P.G., dyrektorem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ax. w P. na wniosek Zarządu Województwa Łódzkiego.

W § 2 uchwały ustalono, że zobowiązuje się Przewodniczącego Rady Powiatu Pabianickiego do niezwłocznego przesłania niniejszej uchwały organowi pracodawcy - Zarządowi Województwa Łódzkiego oraz doręczenie jej zainteresowanemu radnemu P.G.

Zgodnie z § 3 uchwały wniosek Zarządu Województwa Łódzkiego stanowi załącznik do uchwały.

Zgodnie z § 4 uchwały wykonanie uchwały powierza się Przewodniczącemu Rady Powiatu Pabianickiego.

Według § 5 uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu powyższej uchwały Rada wyjaśniła, że pismem z 23 kwietnia 2025 r. Zarząd zwrócił się do Rady z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia umowy o pracę, zawartą między SPZOZ Ax. w P., w imieniu którego działa Zarząd Województwa Łódzkiego reprezentowany przez Marszałka Województwa Łódzkiego, a P.G. - radnym Rady Powiatu Pabianickiego. W sprawie znajduje zastosowanie art. 22 ust. 2 u.s.p., który stanowi, iż rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Zdaniem Rady, bez wątpienia przepis ten stanowi szczególną ochronę trwałości stosunku pracy radnych - analogiczna regulacja zawarta jest też w ustawach o samorządzie gminnym oraz o samorządzie województwa. Podejmując uchwałę na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p., rada powiatu ma, co do zasady, swobodę do podjęcia decyzji w przedmiocie wniosku pracodawcy. Musi jednak liczyć się z dwoma ograniczeniami. Jedno z nich wynika wprost z przepisów ustawy i sprowadza się do tego, że zgoda nie może być wyrażona, gdyby podstawą rozwiązania stosunku pracy miały być zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu. Z drugiej strony, rada powinna liczyć się z tym, że w przypadkach drastycznych, w których na przykład przyczyną rozwiązania stosunku pracy byłoby zachowanie radnego ewidentnie godzące w porządek prawny, niewyrażenie zgody mogłoby być uznane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W każdej sytuacji jednak rada powiatu przed podjęciem decyzji powinna rozważyć prawdziwość i słuszność argumentów zawartych we wniosku pracodawcy. Rada, rozpatrując wniosek pracodawcy, ma w każdym razie obowiązek przestrzegania określonych zasad porządku prawnego, w konsekwencji wadliwa byłaby taka uchwała, której motywy byłyby nie do pogodzenia z zasadami porządku prawnego. Pracodawca nie stawia pracownikowi - radnemu zarzutów związanych z wykonywaniem przez niego mandatu radnego. Stąd rada powiatu nie ma obowiązku wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy w oparciu o zdanie drugie art. 22 ust. 2 ustawy, lecz może kierować się uznaniem. Wyrażenie zgody na rozwiązanie umowy przez Radę byłoby pozbawione podstaw faktycznych. Innymi słowy Rada aprobowałaby postępowanie pracodawcy, dla którego nie ma wystarczających powodów. Pracodawca w żaden sposób nie przedstawia Radzie informacji o działaniach i możliwościach, które umożliwiałyby dokonanie określonego przezeń zamiaru; nawet przy założeniu swobody pracodawcy w zakresie sposobu rozwiązania stosunku pracy z powołania. Rada podkreśliła, że celem regulacji (art. 22 ust. 2 u.s.p.) jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu. Jednoczenie nie określa ona żadnych warunków ani kryteriów, jakimi miałaby kierować się rada powiatu przy podejmowaniu decyzji o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy radnego lub jej odnowę. Nie ogranicza prawa rady do sprzeciwu wobec zamiaru pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy z radnym tylko do sytuacji, gdy przyczyną tego zamiaru są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego, lecz jedynie zobowiązuje radę do odmowy wyrażenia zgody w takim przypadku, pozostawiając pozostałe decyzje jej swobodnemu uznaniu (por. postanowienie SN z 7 października 2020 r., II PK 145/19). Zatem ochrona stosunku pracy radnego ma na celu umożliwienie radnym jak najskuteczniejszego i najbezpieczniejszego sprawowania funkcji. Następstwem tej ochrony jest ograniczenie swobody podmiotu, który w Kodeksie Pracy w określony sposób nawiązał na podstawie powołania stosunek pracy z pracownikiem - radnym w rozwiązaniu tego stosunku bez zgody rady powiatu. Ograniczenie to nie ma charakteru bezwzględnego. Rozwiązanie stosunku pracy, w tym stosunku pracy na podstawie powołania, może nastąpić wtedy, gdy rada powiatu wyrazi na nie zgodę. Jednocześnie w innych sytuacjach zgoda rady na rozwiązanie stosunku pracy z radym wynika z oceny tych przyczyn przez radę i nie zawsze musi być ona tożsama z wnioskiem pracodawcy (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z 5 listopada 2019 r., sygn. akt [...]). Zatem o ile rada nie ma obowiązku zbierania danych o rzeczywistych przyczynach zamiaru pracodawcy, o tyle jej ocena powinna zostać dokonana przez pryzmat wszystkich znanych jej okoliczności oraz mieć poparcie w zasadach logiki i doświadczenia życiowego.

Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając jej naruszenie art. 22 ust. 2 u.s.p. w związku z art. 2 i 7 Konstytucji RP przez zaniechanie wykazania w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały związku pomiędzy rozwiązaniem umowy o pracę a zdarzeniami związanymi z wykonywaniem mandatu radnego przez radnego Rady Powiatu Pabianickiego.

Mając na względzie powyższe, Wojewoda Łódzki, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Rada, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu, a także zasądzenie na rzecz Rady kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Na rozprawie, która odbyła się 20 stycznia 2026 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi, pełnomocnik Rady wskazał, że powody rozwiązania stosunku pracy z radnym, wskazane we wniosku Zarządu, miały charakter pozorny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cytowanej ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), obejmuje również inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności.

Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 22 ust. 2 u.s.p. Zgodnie z tym przepisem, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Na wstępie należy zauważyć, że w uchwale 7 sędziów z 24 listopada 1992 r., w sprawie sygn. akt. I PZP 55/92, Sąd Najwyższy wskazał, iż wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie z radnym stosunku pracy jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Artykuł 25 ust. 2 (zdanie drugie) ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) nakazuje radzie odmówić wówczas zgody na rozwiązanie stosunku pracy.

Podkreślić przy tym należy, iż art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym (zwana dalej u.s.g.) zawiera regulację analogiczną do art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym, gdyż stanowi, iż rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, odnoszące się do art. 25 ust. 2 u.s.g., mają zatem odpowiednie zastosowanie przy interpretacji art. 22 ust. 2 u.s.p.

Należy także wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 5 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 3133/13 stwierdził, że skoro celem regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g. jest zapewnienie radnemu swobodnego sprawowania mandatu, a nie zabezpieczenie go przed utratą pracy, to rada gminy podejmując uchwałę w przedmiocie wyrażenia zgody na zwolnienie, nie powinna ingerować w prawo pracodawcy do "rozstania się" z pracownikiem, gdy ma to uzasadnienie w obowiązującym porządku prawnym i nie jest związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Tak, więc w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, powinno być wykazane, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę.

Powyższe prowadzi do wniosku, że powinno się wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego też bezwzględna odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu radnego. Innymi słowy przyjmuje się, że ochrona radnego ustanowiona została wyłącznie na użytek sytuacji, gdy pracodawca zamierza rozwiązać z nim stosunek pracy z przyczyn związanych z wykonywaniem mandatu i wówczas ustawodawca nakazuje radzie odmówienia zgody na rozwiązanie stosunku pracy. Przy zamiarze rozwiązania stosunku pracy z innych przyczyn, tj. niezwiązanych z wykonywaniem mandatu, jakiekolwiek by one nie były, ochrona radnego ma charakter relatywny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 847/16).

Ponadto podkreślić należy, że uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę, w razie wypowiedzenia umowy o pracę i ewentualnego sporu, co do zasadności tej decyzji, rozstrzygnięcie tego sporu będzie należało do właściwości sądu pracy.

Jednocześnie należy zauważyć, że w wyroku z 7 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 923/18 stwierdził, że art. 25 ust. 2 u.s.g. powinien być wykładany w ten sposób, że rada gminy nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, oraz że związku z tym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, art. 25 ust. 2 u.s.g., w którym stanowi się po pierwsze, że rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem, a po drugie, że rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, nie należy odczytywać w ten sposób, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. Powyższe prowadziłoby do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdy to rozwiązanie nie ma żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 25 ust. 2 u.s.g. należy odczytywać jako wskazanie okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Taka wykładnia uwzględnia też to, że radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym, nie ma żadnych powodów, aby rada gminy wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego.

Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze przyjmowaną w orzecznictwie Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnię art. 25 ust. 2 u.s.g., która przeszła ewolucję od stanowiska, które sprowadzało się do tego, że wyrażenie zgody przez radę gminy na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest pozostawione do swobodnej decyzji rady, z wyjątkiem sytuacji, gdy podstawą tego rozwiązania są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu (tak w uzasadnieniu wyżej przywołanej uchwały Sądu Najwyższego z 24 listopada 1992 r., w sprawie o sygn. I PZP 55/92) do ostatnio przyjmowanego sposobu wykładni, w którym podnosi się, że jeżeli podstawą odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy ma obowiązek wykazać przyczyny usprawiedliwiające odmowę i nie może ograniczać się do oceny, czy podane przez pracodawcę powody uzasadniają rozwiązanie stosunku pracy z radnym.

Przechodząc w tym miejscu na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że Rada nie wykazała, że rozwiązanie stosunku pracy radnego nastąpiłoby w związku ze zdarzeniem związanym z wykonywaniem mandatu. Ochrona stosunku pracy radnego jest zaś uzasadniona tylko w sytuacji, gdy zostanie udowodnione, że do rozwiązania stosunku pracy nie doszłoby, gdyby pracownik nie posiadał mandatu radnego. Celem art. 22 ust. 2 u.s.p. nie jest bowiem zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje.

Rada podjęła więc uchwałę w sposób arbitralny, abstrahując od przesłanek podanych przez ustawodawcę. Motywy, jakimi kierowała się Rada, powinny wynikać z jasnego i kompletnego uzasadnienia uchwały. Uchwała w sprawie niewyrażenia zgody na zwolnienie z pracy radnego wymaga przeanalizowania wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, które powinny być uwzględnione w jej uzasadnieniu (por. wyrok NSA z 18 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1747/08). Brak zaś uzasadnienia, wskazującego na motywy, jakimi kierowała się Rada, uniemożliwia ocenę, czy wystąpiła sytuacja określona w art. 25 ust. 2 u.s.g. (wyrok NSA z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1074/10). Uchwała powinna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów, jak również mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy. W przypadku gdy rozwiązanie stosunku pracy nie ma żadnego związku z działalnością pracownika jako radnego, to odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zwłaszcza, że jest ona fakultatywna, musi być bowiem szczególnie zrozumiała i przekonująco uzasadniona.

W ocenie sądu, powyższego zabrakło jednak w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nr XVI/89/25 z 29 maja 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie ma przekonującej argumentacji, która wiązałaby konkretne zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu z rozwiązaniem z nim umowy o pracę. W zaskarżonym akcie zostały zaprezentowane jedynie poglądy orzecznictwa administracyjnego w kontekście wykładni przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p., zabrakło jednak w szczególności powiązania motywów pracodawcy odnoszących się do konieczności rozwiązania stosunku pracy z radnym do zdarzeń wynikających z wykonywania mandatu radnego. Natomiast sugestia Rady (przedstawiona dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, jak i podczas rozprawy przed sądem), iż wskazane we wniosku Zarządu powody rozwiązania stosunku pracy z radnym miały charakter pozorny, gdyż nie potwierdzono ich żadnym dokumentem źródłowym, jest spóźnioną opinią, niezaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Ponadto, nawet gdyby sugestia ta została jednak przedstawiona w rzeczonym uzasadnieniu, to zdaniem sądu nie byłaby wystarczającym uzasadnieniem dla odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, gdyż na jej poparcie nie powołano żadnej szerszej argumentacji, oprócz stwierdzenia o braku dokumentów źródłowych mogących potwierdzić przyczyny przemawiające za potrzebą rozwiązania umowy o pracę. Nadal brakowałoby powiązania motywów pracodawcy odnoszących się do konieczności rozwiązania stosunku pracy z radnym do zdarzeń wynikających z wykonywania mandatu radnego. Trzeba jednocześnie dodać, że kontrola sądowoadministracyjna uchwały dotyczącej zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym polega wyłącznie na ocenie legalności takiego aktu z punktu widzenia – w tym przypadku art. 22 ust. 2 u.s.p. Sąd administracyjny nie ocenia przy tej okazji żadnych dodatkowych okoliczności faktycznych mogących stanowić ewentualną przyczynę przyszłego wypowiedzenia stosunku pracy z radnym. Jeśli jednak, zdaniem zainteresowanej osoby, wypowiedzenie stosunku pracy nastąpiło niesłusznie, to właściwym do ocenia tego faktu będzie już nie sąd administracyjny, lecz sąd powszechny.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że zasadne są zarzuty skarżącego Wojewody Łódzkiego dotyczące naruszenia art. 22 ust. 2 u.s.p. Uchybienie ww. przepisom prawa ma charakter istotny, co skutkuje koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego.

Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.).

d.cz.