Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. B., R. B. i N. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 2371/24 o odrzuceniu skargi I. B., R. B. i N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2024 r. znak [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 listopada 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2371/24, odrzucił skargę I. B., R. B. i N. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 lipca 2024 r., znak [...], w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.

Jak wskazał Sąd pierwszej instancji pismem z dnia 19 września 2025 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżących m.in. do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2024 r. dotyczących uiszczenia wpisu sądowego od skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 24 września 2025 r. (k. 30 akt sądowych). Termin na wykonanie wezwania upłynął zatem w dniu 1 października 2025 r. Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu Wojewódzkiego stwierdzono, że skarżący nie uiścili należnych wpisów od skargi.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący. Zaskarżając wskazane rozstrzygnięcie w całości, wnieśli o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżący pismem z dnia 1 października 2025 wnieśli o zaliczenie będącej w dyspozycji sądu kwoty wpisu, uiszczonej od skargi pod sygnaturą VII SA/Wa 2620/24, o zwrocie której orzekł Sąd w postanowieniem z dnia 17 września 2025 r., doręczonym pełnomocnikowi stron w dniu 26 września 2025 r. W związku z powyższym, wobec posiadania w/w kwoty na rachunkach bankowych sądu oraz braku jej zwrotu stronom, wniosek stron winien być uwzględniony w całości, a wpis pokryty z kwoty zwróconej postanowieniem z dnia 17 września 2025.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 199 P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

Z akt sądowych wynika, że zarządzeniem z dnia 5 września 2025 r. pełnomocnika skarżących wezwano do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 września 2024 r. wzywających do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie po 400 zł od każdego ze skarżących.

Ww. wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 24 września 2025 r. (k. 30 akt sądowych). Termin na wykonanie wezwania upłynął zatem 1 października 2025 r. i do tego dnia wpis sądowy tytułem wniesionej skargi nie został uiszczony. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zatem uznał, że brak fiskalny skargi nie został uzupełniony, pomimo prawidłowo i skutecznie doręczonego wezwania do jego uiszczenia i stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucił skargę.

Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu okoliczności nieuwzględnienia wniosku z dnia 1 października 2025 r. o przeksięgowanie wpisu ze sprawy VII SA/Wa 2620/24 na poczet sprawy niniejszej wyjaśnić należy, że choć dokonywanie przeksięgowania wpisów na wniosek jest dopuszczalne i bywa praktykowane, to nie jest obowiązkiem sądu administracyjnego, a już na pewno nie stanowi podstawy do uchylenia prawidłowo wydanego postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu nieuiszczenia przez stronę wpisu od skargi, pomimo prawidłowego wezwania przez Sąd do dokonanie tej czynności.

Tym samym w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany lub uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2025 r., a zatem zażalenie należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.