Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. G. na [...] w [...] w przedmiocie niezatrudnienia na stanowisku instruktora terapii zajęciowej oraz masażysty postanawia: odrzucić skargę.

P. G. (dalej jako "skarżący") pismem z 10 marca 2026 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na [...] w [...] (dalej jako "organ") w przedmiocie niezatrudnienia na stanowisku instruktora terapii zajęciowej oraz masażysty, zarzucając organowi naruszenie art. 3b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, ustawy o pracownikach samorządowych, a także art. 231 Kodeksu karnego. Skarżący podkreślił, że miał pierwszeństwo w zatrudnieniu z uwagi na posiadane orzeczenie o niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, ewentualnie o jej oddalenie. Podniósł, że czynność wyboru kandydata do zatrudnienia oraz odmowa jego zatrudnienia nie stanowią decyzji administracyjnej ani innego aktu z zakresu administracji publicznej, lecz należą do sfery stosunków prawa pracy. Organ wyjaśnił, że rekrutacja dotyczyła stanowisk instruktora terapii zajęciowej oraz masażysty, które wymagają nie tylko odpowiednich kwalifikacji formalnych, ale również szczególnych predyspozycji osobowościowych i umiejętności interpersonalnych. Skarżący uczestniczył w końcowym etapie rekrutacji, tj. rozmowie kwalifikacyjnej, podczas której dokonano oceny jego kandydatury w oparciu o jednolite kryteria stosowane wobec wszystkich kandydatów. Ocena ta obejmowała zarówno poziom przygotowania merytorycznego, jak i zdolność funkcjonowania w realiach pracy w placówce opiekuńczej. W wyniku przeprowadzonej oceny stwierdzono, że kandydatura skarżącego nie odpowiada w wystarczającym stopniu wymaganiom związanym z obsadzanymi stanowiskami. Organ podkreślił, że udział w procesie rekrutacyjnym nie rodzi po stronie kandydata roszczenia o zatrudnienie, a decyzja o wyborze kandydata należy do pracodawcy i ma charakter ocenny, oparty na analizie całokształtu okoliczności związanych z daną kandydaturą. Wszyscy kandydaci byli oceniani według tych samych zasad, a rozstrzygnięcie wynikało wyłącznie z merytorycznej oceny ich kompetencji i przydatności do pracy na danym stanowisku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Obowiązkiem Sądu, do którego wpłynęła skarga, jest w pierwszej kolejności zbadanie jej dopuszczalności. Badanie to polega w szczególności na ustaleniu, czy sprawa przedstawiona pod rozstrzygnięcie Sądu mieści się w zakresie jego właściwości.

Zgodnie z art. 3 § 2, § 2a i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;

4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw,

a także w sprawach, w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Kontrola sądowoadministracyjna obejmuje zatem działalność organów administracji publicznej lub organów bądź podmiotów, które z mocy prawa lub poprzez powierzenie wykonują zadania z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi skarżący uczynił niezatrudnienie go na stanowisku instruktora terapii zajęciowej oraz masażysty w [...].

Zauważyć jednak należy, że sądy administracyjne, co wynika z przytoczonych wyżej przepisów, zajmują się jedynie kontrolą działalności administracji publicznej, która to kontrola polega, m.in. na orzekaniu w sprawach skarg na decyzje, wskazane postanowienia oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej lub na bezczynność i przewlekłość tych organów w ww. sprawach. Nie są natomiast powołane do rozpoznawania innych spraw niż sprawy sądowoadministracyjne, w szczególności do rozpoznawania spraw, które należą do właściwości sądów powszechnych.

W związku z faktem, że [...] stanowi jednostką budżetową gminy [...], to do czynności związanych z naborem i zatrudnieniem pracowników tej placówki, zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1135), powoływanej dalej jako "ustawa o pracownikach samorządowych".

Należy wskazać, że ww. ustawa w art. 4 ust. 2 rozróżnia dwie kategorie stanowisk zajmowanych przez pracowników samorządowych: stanowisko urzędnicze, w tym kierownicze stanowisko urzędnicze oraz stanowisko pomocnicze i obsługi. Akt wykonawczy do tej ustawy, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1638 ze zm.) określa wykaz stanowisk, z uwzględnieniem podziału na kierownicze stanowiska urzędnicze, urzędnicze oraz pomocnicze i obsługi. Stanowiska, o które ubiegał się skarżący (instruktor terapii zajęciowej i masażysta) zostały w ramach tego rozporządzenia zakwalifikowane jako stanowisko pomocnicze i obsługi, na co wskazał organ w odpowiedzi na skargę.

Należy w tym miejscu wskazać, że żaden z przepisów ustawy o pracownikach samorządowych nie przewiduje prawnego obowiązku zatrudnienia jednego

z kandydatów na stanowisku (określa jedynie możliwość, ale nie obowiązek), co do którego prowadzono nabór. Nabór (rekrutacja) jest zatem zespołem niewładczych czynności z zakresu prawa pracy poprzedzających ewentualne zatrudnienie, a nie czynności z zakresu administracji publicznej. Przepisy ustawy o pracownikach samorządowych nie przewidują wydawania w toku naboru na stanowisko pracownika samorządowego aktów z zakresu administracji publicznej, które mogłyby zostać poddane kontroli sądowoadministracyjnej. Z wyłonionym kandydatem nawiązywany jest, w drodze umowy o pracę, stosunek pracy, objęty regulacją ustawy o pracownikach samorządowych i odpowiednio Kodeksu pracy, zgodnie z art. 43 ustawy o pracownikach samorządowych. Przepis ten stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu pracy (ust. 1), a spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy (ust. 2).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że nabór na stanowisko instruktora terapii zajęciowej i masażysty w [...], jako jednostki budżetowej gminy [...] był zwykłą procedurą wyboru przez pracodawcę najodpowiedniejszego kandydata na określone w ogłoszeniu stanowisko pracy. Stąd też informacja o wyniku konkursu – negatywna dla skarżącego, dla której ustawodawca nie przewidział żadnej szczególnej formy, pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego.

Na marginesie Sąd wskazuje, że zarzut podniesiony w skardze, a odnoszący się do naruszenia art. 231 Kodeksu karnego nie podlega rozpoznaniu w niniejszym postępowaniu. Jest to kwestia należąca do właściwości organów ścigania oraz sądu karnego, nie zaś sądu administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.