Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. B. (dalej: cudzoziemiec lub skarżący) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...], o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.

W dniu 29 kwietnia 2010 r. cudzoziemiec (obywatel C.) wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W motywach wniosku podał, że prosi o przedłużenie zezwolenia na pobyt w Polsce z uwagi na kontynuację pracy. Oświadczył, że posiada zezwolenie na pracę i ubezpieczenie, ma zapewnione mieszkanie i środki utrzymania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wojewoda [...] odmówił cudzoziemcowi udzielenia wnioskowanego zezwolenia. W podstawie prawnej decyzji powołał art. 57 ust. 1 pkt 1,2 i 9 w związku z art. 53 ust. 1 pkt 1 oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej poinformował pismem z dnia [...] lipca 2010 r., iż dane cudzoziemca zostały umieszczone w dniu [...] maja 2010 r. w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Komendant poinformował również, że Sąd Rejonowy w K. Wydział [...] Grodzki ukarał cudzoziemca karą nagany za przekroczenie granicy w dniu [...] lipca 2009 r. z RP do [...] wbrew przepisom, nie posiadając wymaganych dokumentów. Organ stwierdził, że sam cudzoziemiec w części E VIII wniosku podał fakt nielegalnego przekroczenia granicy. Ponadto wojewoda wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że decyzją wydaną przez Placówkę Straży Granicznej w K. z [...] lipca 2009 r. zobowiązano cudzoziemca do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej a decyzja ta utrzymana została w mocy przez Wojewodę [...] – decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 97 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach decyzja o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP powoduje z mocy prawa unieważnienie wizy krajowej, cofnięcie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zezwolenia na pracę. Tym samym cudzoziemiec jest nielegalnie w Polsce oraz nie spełnia przesłanki z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, gdyż nie posiada zezwolenia na pracę. Końcowo wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1, 2 oraz 9 ustawy o cudzoziemcach – cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli nie spełnia wymogów o których mowa w art. 53-53b, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany a także gdy przebywa na terytorium RP nielegalnie.

W odwołaniu, złożonym w wymaganym prawem terminie, cudzoziemiec wniósł o uchylenie decyzji wojewody w całości oraz o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium RP. W uzasadnieniu odwołania podniósł, że podstawą decyzji wojewody stanowi założenie, że decyzja zobowiązująca do opuszczenia terytorium RP jest prawomocna i ostateczna. Tymczasem do chwili obecnej cudzoziemiec ani jego pełnomocnik nie otrzymał decyzji Wojewody [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. W tej sytuacji, w ocenie cudzoziemca, umieszczenie jego danych w wykazie cudzoziemców i założenie, że decyzja komendanta ma moc obowiązującą jest nieuzasadnione.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Szef Urzędu stwierdził, że w związku z decyzją Wojewody [...] z [...] marca 2010 r. o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z [...] lipca 2009 r. o zobowiązaniu cudzoziemca do opuszczenia terytorium Polski do dnia [...] lipca 2009 r. – dane cudzoziemca zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, z terminem obowiązywania wpisu do dnia [...] marca 2011 r.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał, że twierdzenia cudzoziemca, według których do dnia złożenia odwołania nie otrzymał cudzoziemiec (jego pełnomocnik) decyzji Wojewody [...], nie opierają się na prawdzie. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w dniu [...] czerwca 2010 r. do Wojewody [...] wpłynęła skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na decyzję tego wojewody z [...] marca 2010 r., co potwierdza odbiór wymienionej decyzji. Oznacza to, że cudzoziemiec prawidłowo poinformowany został o okolicznościach stanowiących podstawę dokonania wpisu do rejestru. Zgodnie z obowiązującym w doktrynie poglądem decyzja wydana przez organ II instancji staje się ostateczna z chwilą jej wydania. W przypadku stwierdzenia okoliczności o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas znaczony obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że odstąpił od badani, czy cudzoziemiec spełnia przesłanki określone w art. 53 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach gdyż ustalenia te nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy i prowadziłyby do bezzasadnego przedłużenia postępowania.

W skardze decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców zarzucono naruszenie przepisów art. 57 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji celem jej ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podano, że jedyną podstawą na jakiej oparto zaskarżoną decyzję było umieszczenie danych cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany (oraz nielegalny pobyt na terenie Polski). W ocenie skarżącego zasadnym było i jest zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do czasu rozpoznania przez Sąd skargi dotyczącej decyzji o umieszczeniu danych cudzoziemca w wykazie cudzoziemców. W sytuacji gdyby okazało się, że decyzja o umieszczeniu danych cudzoziemca w wykazie wydana została z naruszeniem prawa skutkującym jej uchyleniem to skarżący i tak poniósłby nieodwracalną stratę w postaci utraty legalnego pobytu. Ewentualny wyjazd w ramach zobowiązania do opuszczenia polski niewiele by zmienił gdyż skarżący pozostawałby poza granicami polski bez prawa pobytu w Polsce licząc jedynie na uznaniową decyzję Konsula w sprawie ewentualnej wizy. Dodatkowo skarżący miałby poważne problemy z obroną swych praw. W przedstawionym stanie rzeczy, zdaniem skarżącego, koniecznym wydaje się uchylenie skarżonej decyzji celem przekazania jej organowi II instancji, który winien zawiesić postępowanie do czasu zakończenia prawomocnym wyrokiem sprawy w przedmiocie wpisu danych cudzoziemca do wykazu osób niepożądanych na terytorium RP.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami, nie dopatrzył się naruszenia prawa, które to naruszenie uzasadniałoby uwzględnienie skargi.

W niniejszej sprawie materialnoprawą podstawę wydania decyzji o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony stanowił art. 57 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z treścią art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli: jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. Stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Wskazane i przytoczone powyżej przepisy określają sytuacje, których zaistnienie stanowi samodzielne podstawy odmowy, obligujące organ do wydania decyzji o określonej (odmownej) treści.

Z prawidłowo ustalonego przez organy orzekające i niespornego stanu faktycznego sprawy wynika, że – w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu 7 stycznia 2011 r. – dane skarżącego znajdowały się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany oraz, że skarżący przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie. Wskazać należy, co zostało wyjaśnione w toku postępowania administracyjnego, że dane skarżącego w dniu [...] maja 2010 r. zostały umieszczone w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany do dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art. 128 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. wobec uprzedniego wydania wobec skarżącego ostatecznej decyzji o zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że decyzją z [...] lipca 2009 r. Komendant Straży Granicznej w K.., zobowiązał skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie do [...] lipca 2009 r. z uwagi na niezgodne z przepisami przekroczenie granicy do [...] a Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję komendanta. Z akt sprawy wynika nadto, że skarżący przebywał w Polsce nielegalnie – decyzja Wojewody [...] z [...] lipca 2009 r. udzielała skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony do [...] czerwca 2010 r., a w dacie wydawania zaskarżonej decyzji cudzoziemiec nie posiadał ważnej wizy czy też innego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwzględniając powyższe należało stwierdzić, że organ orzekający prawidłowo odmówił skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, opierając się na art. 57 ust. 1 pkt 2 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Oceny sądu w omawianym zakresie nie zmienia argumentacja podniesiona w skardze, która wskazuje na zasadność zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącego do opuszczenia terytorium RP. Podkreślić ponownie należy, że niespornie dane skarżącego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji znajdowały się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany a w obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja Wojewody [...] (będąca podstawą dokonania wpisu). Spełniona została więc okoliczność (art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach) będąca samodzielną przesłanką do odmowy udzielenia zezwolenia. Natomiast brak było podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie ponieważ wynik postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie zobowiązania do opuszczenia terytorium RP nie wpływał na ocenę legalność zaskarżonej w rozpatrywanej sprawie decyzji wydanej w dniu [...] stycznia 2011 r. Zatem w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zaszła okoliczność, że rozpatrzenie tej sprawy i wydanie decyzji zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, tj. przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego, określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Na marginesie można jeszcze zauważyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny [...] prawomocnym wyrokiem z [...] lutego 2011 r., sygn. akt [...] oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. w przedmiocie zobowiązania skarżącego do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z powyżej przedstawionych powodów Sąd uznał, że zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi jak i analiza akt sprawy nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wobec prawidłowości zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zawartych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 oraz art. 80 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.