I SA/Gd 189/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2013-04-04	
Data wpływu	2013-02-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Krzysztof Przasnyski /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Gorzeń
Sławomir Kozik	
Symbol z opisem	6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych	
Hasła tematyczne	Egzekucyjne postępowanie	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 1015; art. 13; Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" s.c. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia Firmy Handlowej "A" s.c. z siedzibą w G. , (zwanej dalej spółką), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 17 października 2012 r., w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji składnika majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego w "B" S.A. w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku spółki na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2010 r. wystawionego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego.

Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

Organ egzekucyjny - Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku spółki na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 grudnia 2010 r. nr [...] obejmującego zaległość podatkową w podatku od towarów i usług za wrzesień 2010 r. w wysokości 47.755,00 zł.

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku zobowiązanego podmiotu na podstawie ww. tytułu wykonawczego dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w "B" w wyniku czego w dniu 12 października 2012 r. na rachunek organu egzekucyjnego wpłynęła kwota 1.382,17 zł.

Wnioskiem z dnia 14 września 2012 r. zobowiązany zwrócił się do organu egzekucyjnego o "zdjęcie" zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego dla spółki przez "B". We wniosku wskazano, że nierzetelność kontrahentów oraz problemy finansowe firmy " C" prowadzonej przez D.S. oraz T. S. spowodowały utratę płynności finansowej firmy "A" W ocenie wnioskodawcy, okoliczność zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towaru i usług za III kwartał 2010 r. nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami w postaci zajęcia rachunku bankowego. Ponadto wskazano na realne źródło zaspokojenia zaległości podatkowej, tj. wierzytelności należne od "D" z siedzibą w H. Następnie podniesiono, że zajęcie rachunku bankowego skutkuje brakiem możliwości prowadzenia efektywnie działalności gospodarczej i obniżeniem wiarygodności spółki względem potencjalnych kontrahentów.

Postanowieniem z dnia 17 października 2012 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił zwolnienia spod egzekucji składnika majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego w "B" w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku spółki na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia 9 grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu wskazał, że jako wierzyciel nie wyraził zgody na zwolnienie spod egzekucji ww. składnika majątku oraz że jest to jedyne źródło, z którego należność objęta tytułem wykonawczym jest zaspakajana. Następnie powołał się na prawny obowiązek podejmowania działań zmierzających do wyegzekwowania zaległości. W ocenie organu, wskazanie wierzytelności względem podmiotu h. nie stanowi dostatecznego wykazania, że możliwe jest uzyskanie należności z innych składników zobowiązanego podmiotu, przy czym strona nie wykazała istnienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego. Organ egzekucyjny wskazał na ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz stwierdził, że bez zajęcia ww. rachunku bankowego, do dnia wydania rozstrzygnięcia nie uzyskałoby się żadnych środków na pokrycie dochodzonej wierzytelności.

Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w świetle art. 13 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", zwolnienie spod egzekucji określonego składnika majątkowego zobowiązanego wymaga zaistnienia trzech przesłanek tj. wniosku zobowiązanego, zgody wierzyciela na wnioskowane zwolnienie oraz gdy za zwolnieniem przemawia ważny interes zobowiązanego.

W niniejszej sprawie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego był jednocześnie organem egzekucyjnym oraz wierzycielem, a brak zgody wierzyciela wykluczał pozytywne uwzględnienie wniosku zobowiązanego.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, zajęcie rachunku bankowego w "B" okazało się jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym. Działania organu egzekucyjnego w celu wyegzekwowania wierzytelności wskazanych przez spółkę, należnych od "D" z siedzibą w H. okazały się nieskuteczne. Nadto organ zaznaczył, że spółka nie wskazała innego składnika majątku, z którego można byłoby dochodzić należności objętych tytułem wykonawczym.

Odnosząc się do kwestii zawieszenia postępowania w sprawie ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, dyrektor izby skarbowej stwierdził, że zawieszenie postępowania nie ma wpływu na postępowanie egzekucyjne. Następnie podkreślił, że ważny interes zobowiązanego nie może prowadzić do sytuacji, w której egzekucja okaże się bezskuteczna.

W zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka zarzuciła naruszenie jej interesu poprzez odmowę "zdjęcia" zajęcia rachunku bankowego. W ocenie skarżącej, organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia:

- art. 7 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej "k.p.a.", poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań zmierzających do dokładnego oraz wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art.8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania obywatela do organów państwa,

- art.13 § 1 u.p.e.a., poprzez niewyłącznie spod egzekucji określonych składników majątku,

- art.32 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady równości obywateli RP wobec prawa przejawiające się w bezzasadnym uznaniu, iż wyłączenie określonego składnika majątku spod egzekucji stawiałoby podatników w sytuacji korzystniejszej do innych podmiotów gospodarczych.

Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i "zdjęcie" zajęcia z rachunku bankowego spółki.

Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi, wskazano, że postanowienia wydawane w oparciu art. 13 u.p.e.a. mają charakter uznaniowy. Przesłanka ważnego interesu zawarta w tym przepisie jest swoistą klauzulą generalną, którą należy rozpatrywać w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych, a decydują o tym obiektywne kryteria. W niniejszej sprawie działania podejmowane przez organ w znacznej mierze uniemożliwiły spółce prowadzenie efektywnej działalności gospodarczej i osiąganie z tego tytułu przychodów. Działanie takie uniemożliwia regulowanie bieżących należności podatkowych i wpływa niekorzystnie na płynność finansową przedsiębiorstwa. Tymczasem wspomniany art. 13 u.p.e.a. ma na celu ochronę zobowiązanego. Następnie podniesiono, że skarżąca zawsze terminowo wywiązywała się z regulowania zobowiązań podatkowych, zaś organ II instancji w ogóle nie rozważył przesłanki ważnego interesu zobowiązanego.

Następnie autor skargi, przytaczając poglądy wyrażane w orzecznictwie wskazał, że z art. 8 k.p.a. wynika nie tylko obowiązek prawidłowego rozważenia stanu faktycznego oraz prawnego rozstrzyganej sprawy, lecz także skutków prawnych, które wywołują wszelkie ostateczne akty administracyjne. Ponadto zasada, wynikająca z tego przepisu nakłada na organy obowiązek praworządnego oraz sprawiedliwego prowadzenia sprawy, który wyraża się dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu do żądań strony oraz uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.

W sprawach pozostawionych uznaniu organu administracyjnego, jeśli interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu, to organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony.

Końcowo, w zakresie zarzutu naruszenia zasady równości, pełnomocnik przywołał orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego w kwestii rozumienia istoty zasady równości obywateli wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W dniu 13 lutego 2013 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe skarżącej, w którym podtrzymała zarzuty i wnioski skargi, zaznaczając, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego sugerował skarżącej złożenie wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Zawieszenie tego postępowania spowodowało dramatyczne pogorszenie sytuacji finansowej spółki. Skarżąca podkreśliła, że wielokrotnie kontraktowała się z Ministerstwem Finansów w sprawie weryfikacji kwestii dotyczącej wypłacalności dłużnika. Do pisma dołączono kopie: wniosku o umorzenie postępowania dotyczącego zaległości podatkowej, wniosku z dnia 7 kwietnia 2011 r. o zawieszenie postępowania w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 21 kwietnia 2011 r. w przedmiocie zawieszenia postepowania podatkowego w sprawie umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r., wydruki korespondencji prowadzonej przez D.S z "E" Sp. z o.o. oraz Departamentem Administracji Podatkowej Ministerstwa Finansów.

W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ww. pismo skarżącej nie zawiera nowych okoliczności, czy faktów, które uzasadniłaby zmianę jego stanowiska, zawartego w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie wymaga wyjaśnienia, iż w świetle art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują, stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia .

Ocena sądu jest dokonywana, co do zasady z uwzględnieniem stanu prawnego i akt administracyjnych sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd ma przy tym tylko i wyłącznie uprawnienia kasacyjne, nie jest zatem kolejną instancją, orzekającą merytorycznie o prawach i obowiązkach strony skarżącej. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności, mająca umocowanie i określone granice w postanowieniach art. 134 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 grudnia 2012 r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji składnika majątkowego w postaci wierzytelności z rachunku bankowego w "B" w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym do majątku "A"s.c. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 9 grudnia 2010 r. wystawionego przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego.

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 13 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela.

Z powołanej regulacji wynika, że zwolnienie spod egzekucji składników majątkowych należących do zobowiązanego może nastąpić wyłącznie w przypadku łącznego zaistnienia trzech przesłanek. Zobowiązany musi złożyć wniosek, uzyskać na zwolnienie zgodę wierzyciela i za zwolnieniem musi przemawiać ważny interes zobowiązanego. Pojęcie "ważny interes zobowiązanego" należy niewątpliwie do kategorii pojęć nieostrych i w każdej sprawie musi być rozpatrywane indywidualnie. Przy czym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2009 r. , sygn.akt II FSK 789/08).

Należy przy tym zaznaczyć, iż jak wskazano wyżej, obligatoryjną przesłanką zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego z art. 13 § 1 u.p.e.a., jest uzyskanie przez niego na takie zwolnienie zgody wierzyciela. Brak zgody wyklucza możliwość pozytywnego uwzględnienia wniosku zobowiązanego, nawet gdyby organ egzekucyjny stwierdził, że ważny interes zobowiązanego za tym przemawia. Innymi słowy, najpierw zobowiązany powinien uzyskać zgodę wierzyciela, a dopiero wtedy organ egzekucyjny może pozytywnie rozpoznać wniosek zobowiązanego, jeżeli stwierdzi, że przemawia za tym ważny interes zobowiązanego.

W sytuacji, kiedy organ egzekucyjny jest równocześnie wierzycielem - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - powinien uwzględniając swoje uprawnienia, zbadać w danym przypadku okoliczności dotyczące zobowiązanego i odnosząc się do nich rozważyć wyrażenie zgody na zwolnienie z egzekucji, rozważając równocześnie przesłankę ważnego interesu zobowiązanego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 listopada 2010 r., sygn.akt I SA/Kr 1394/10).

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić, iż organ egzekucyjny, rozważając wyrażenie zgody na zwolnienie z egzekucji rachunku bankowego strony skarżącej jako wierzyciel, rozważył również przesłankę ważnego interesu zobowiązanego. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wskazał bowiem, iż nie wyraża zgody na zwolnienie rachunku bankowego spod egzekucji. Jednocześnie organ wykazał, że po stronie wnioskodawcy nie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego". Zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że okoliczności przedstawione we wniosku spółki nie wyczerpują "ważnego interesu zobowiązanego", dającego podstawę do zastosowania zwolnienia z egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a.,

Sąd podkreśla, że we wniosku strony skarżącej "ważny interes zobowiązanego" został zakreślony w bardzo ogólny sposób - nierzetelność kontrahentów oraz problemy finansowe drugiej prowadzonej przez D. S. firmy były przyczyną utraty płynności finansowej skarżącej spółki. Ponadto, w ocenie wnioskującego, okoliczność zawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2010 r. nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami w postaci zajęcia rachunku bankowego. Wskazano również na realne – zdaniem spółki - źródło zaspokojenia zaległości podatkowej, wierzytelności należne od "D" z siedzibą w H. oraz stwierdzono, że zajęcie rachunku bankowego skutkuje brakiem możliwości prowadzenia przez spółkę efektywnej działalności gospodarczej i obniżeniem wiarygodności wobec potencjalnych kontrahentów. Dodatkowo w zażaleniu wskazano, że zajęcie rachunku bakowego przyczyniło się do wypowiedzenia umowy kredytu obrotowego w banku, który prowadzi zajęty rachunek, co spowodowało utratę wiarygodności spółki, a także buduje ujemny wizerunek firmy oraz znacząco obniża jej wiarygodność w kontaktach z obecnymi i przyszłymi kontrahentami.

Argumenty podniesione przez stronę we wniosku o zwolnienie rachunku bankowego spod egzekucji zmierzały do wykazania, że dalsze prowadzenie działalności gospodarczej przez skarżącą będzie, przy utrzymaniu zastosowanego środka egzekucyjnego, co najmniej znacząco utrudnione – co jest niewątpliwie okolicznością istotną z punktu widzenia skarżącej, ale nie przesądza o istnieniu obiektywnego ważnego interesu po jej stronie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że ów interes strony ma, w kontekście brzmienia art. 13 u.p.e.a., zawsze znaczenie drugorzędne wobec interesu wierzyciela w tym sensie, że od zgody wierzyciela jest w ogóle uzależniona możliwość uwzględnienia wniosku strony o zwolnienie danego składnika majątku spod egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08).

W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy dawał organom podstawę do oceny, że zajęcie rachunku w "B" w postępowaniu egzekucyjnym mającym na celu wyegzekwowanie zaległości podatkowej spółki w podatku od tworów i usług okazało się jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym, a działania organów w celu wyegzekwowania wierzytelności wskazanych stronę skarżącą, należnych od "D" z siedzibą w H. nie przyniosły rezultatu, ponieważ podmiot ten nie został zidentyfikowany przez administrację h. Z kolei zobowiązany podmiot nie wskazał oprócz ww. wierzytelności innego składnika majątku, z którego można by było wyegzekwować należności objęte tytułem wykonawczym.

Dyrektor Izby Skarbowej słusznie zauważył, że zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, zgodnie z obwiązującymi przepisami nie wpływa na tok postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w sprawie umorzenia zaległości podatkowych jest bowiem postępowaniem odrębnym, prowadzonym w innym trybie i nie może być przedmiotem oceny w ramach sądowej kontroli zgodności z prawem postanowienia w sprawie zwolnienia spod egzekucji określonego składnika majątku zobowiązanego.

Wbrew zarzutom skargi, organy oceniając wniosek skarżącej, uwzględniły fakt, że w chwili złożenia wniosku przez spółkę, przedmiotowy rachunek był zajęty przez inne organy egzekucyjne oraz przez komornika sądowego. Ponadto w toku postępowania organy również zbadały stan zaległości skarżącej spółki.

Wobec poczynionych ustaleń, iż skarżąca nie posiadała żadnych innych niż rachunek bankowy składników majątkowych nadających się do egzekucji, organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zwolnienie z egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego równałoby się niemożności wyegzekwowania ciążących na skarżącej zaległości podatkowych, co oznaczałoby zgodę na bezskuteczność egzekucji. Takie postępowanie należałoby uznać za sprzeczne z ustawowymi obowiązkami organu egzekucyjnego, który na mocy art. 7 § 2 (w związku z art. 6 § 1) u.p.e.a. jest zobligowany, w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania ciążącego na nim obowiązku, podejmować czynności prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązków wynikających z tytułów wykonawczych poddanych egzekucji administracyjnej. Wynikający z art. 7 § 2 u.p.e.a. wymóg stosowania w takim wypadku najłagodniejszego środka egzekucyjnego dotyczy jednak wyłącznie takiej sytuacji, gdy istnieje możliwość wyboru pomiędzy kilkoma środkami egzekucyjnymi, zapewniającymi realizację celu postępowania egzekucyjnego. Także w orzecznictwie dotyczącym art. 13 § 1 u.p.e.a. podkreśla się, iż przepis ten ma na celu ochronę zobowiązanego, jednakże nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 442/10, wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 489/10).

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że nawet w sytuacji gdyby zostały spełnione wszystkie przesłanki z art. 13 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny miał prawo odmówić przedmiotowego zwolnienia, albowiem decyzja o zwolnieniu z egzekucji określonego składnika majątkowego ma charakter "fakultatywny", co oznacza, iż organ egzekucyjny orzeka w ramach uznania administracyjnego, które przejawia się m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku.

Sąd podkreśla, że stanowisko Sądu w niniejszej sprawie koresponduje z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r. III SA/Kr 395/12, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2011 r., sygn.akt I SA/Ol 448/11 , wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r. , sygn.akt I Sa/Lu 583/10 ).

Wbrew zarzutom skargi, organy podjęły niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz dokonały wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnej okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a. należy ocenić jako bezzasadny. Również zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Subiektywne przekonanie strony skarżącej, wyrażające się niezadowoleniem z rozstrzygnięcia, nie może być podstawą do stwierdzenia, że organy procedowały w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.

Sąd w niniejszym składzie nie podziela również przedstawionych w skardze zarzutów natury konstytucyjnej. Skarżąca upatrywała naruszenia art.32 w zw. z art. 217 Konstytucji RP w bezzasadnym uznaniu, iż wyłączenie określonego składnika majątku spod egzekucji stawiałoby podatników w sytuacji korzystniejszej do innych podmiotów gospodarczych.

Przede wszystkim, wyrażona w art. 32 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zasada równości wobec prawa odnosi się do podmiotów połączonych pewną cechą wspólną, odróżniającą ją od innych podmiotów. Wtedy, podmioty należące do tak wyodrębnionej grupy winny być traktowane w ten sam sposób, bez nieuzasadnionego faworyzowania poszczególnych z nich. Ustawowe przesłanki instytucji zwolnienia z egzekucji określonych składników majątkowych zobowiązanego z art. 13 § 1 u.p.e.a. są takie same dla każdego podmiotu ubiegającego się o jej zastosowanie. Czym innym jest natomiast zindywidualizowana ocena konkretnego wniosku, która odbywa się przy zastosowaniu kryteriów wynikających z powołanego przepisu. Natomiast z kolejnego przepisu, którego naruszenia w niniejszej sprawie dopatrywała się skarżąca, wynika zasada bezwzględnej wyłączności ustawowej podstawowych elementów konstrukcyjnych podatków lub innych danin publicznych. Zgodnie bowiem z art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Biorąc pod uwagę, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji, powyższe zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, dokumenty przedstawione przy piśmie procesowym skarżącej z dnia 13 lutego 2013 r. nie miały wpływu na wynik sprawy.

Ustosunkowując się do zawartego w skardze żądania "zdjęcia" zajęcia z rachunku bankowego spółki, podkreślić należy iż sądy administracyjne - w myśl art. 184 Konstytucji RP - sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że sąd administracyjny na skutek zaskarżenia działania lub zaniechania organu nie przejmuje sprawy administracyjnej jako takiej do końcowego jej załatwienia, lecz ma jedynie skontrolować pod względem legalności działanie tego organu. Z tego względu sąd administracyjny, co do zasady, nie może zastępować organu administracji (egzekucyjnego) i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji (egzekucyjnego) do końcowego załatwienia stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli administracji publicznej.

Zważywszy na powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a oddalił skargę.