Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej sprawy ze skargi G. S. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie zasad rozpatrywania wniosków o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 26 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 odrzucił skargę kasacyjną G.S. od postanowienia tego Sądu z 21 lutego 2025 r., mocą którego odrzucono skargę strony na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z 3 stycznia 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 21 lutego 2025 r. odrzucił skargę G. S.(dalej skarżącego lub strony) na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z 3 stycznia 2023 r., w przedmiocie dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Orzekając na skutek skargi kasacyjnej strony (sporządzonej osobiście) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 22 kwietnia 2025 r. odrzucił wyżej wymieniony środek odwoławczy wobec nie dochowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

Zażalenie na powyższe postanowienie wywiódł skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 5 czerwca 2025 r., odrzucił zażalenie wobec nie dochowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu.

Referendarz sądowy postanowieniem z 6 sierpnia 2025 r. zwolnił skarżącego z kosztów sądowych i ustanowił dla niego pełnomocnika z urzędu.

Pismem z 22 października 2025 r. (data nadania 23 października 2025 r.) radca prawny ustanowiony dla skarżącego w ramach prawa pomocy, wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Argumentując terminowość wniesienia skargi kasacyjnej podał, że postanowienie referendarza sądowego o ustanowieniu go pełnomocnikiem dla skarżącego, zostało mu doręczone 23 września 2025 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu skarżącego upływa 23 października 2025 r.

Uzasadniając odrzucenie skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że zgodnie z art. 177 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przepis art. 177 § 3 p.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu po wydaniu wyroku termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, pod warunkiem, że strona złoży wniosek o jego wyznaczenie w otwartym dla siebie terminie do wniesienia skargi kasacyjnej.

Sąd I instancji podkreślił, że odrzucenie skargi kasacyjnej ze względów formalnych nie tworzy stanu res iudicata i nie sprzeciwia się ponownemu, skutecznemu jej wniesieniu w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, aby ustalić, czy skarga kasacyjna z 23 października 2025 r., wniesiona przez pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu, została wniesiona w terminie, należało zbadać, czy wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został przez skarżącego wniesiony w otwartym dla niego terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowienie Sądu z 21 lutego 2025 r. o odrzuceniu skargi zostało skarżącemu doręczone 4 marca 2025 r. (k. 67 akt sądowych). Zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej sporządzonej przez adwokata lub radcę prawnego, tudzież złożenia przez skarżącego wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu upływał wraz z dniem 3 kwietnia 2025 r. Tymczasem skarżący 19 marca 2025 r. wniósł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną (która następnie została odrzucona), a wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu wniósł dopiero 23 czerwca 2025 r. przy zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu zażalenia (k. 110 akt sądowych).

Sąd podniósł, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że złożenie skargi kasacyjnej w dniu 23 października 2025 r. przez pełnomocnika skarżącego, ustanowionego dla niego z urzędu, nastąpiło w przepisanym terminie. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego nie zawarł w skardze kasacyjnej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.

G. S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego wyznaczonego z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż koszty te nie zostały w całości ani w części zaspokojone.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postepowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

a) art. 177 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi kasacyjnej nie biegł od dnia zawiadomienia pełnomocnika ustanowionego z urzędu o jego wyznaczeniu, mimo że skarżący złożył wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w terminie do wniesienia zażalenia, a wniosek ten został prawomocnie uwzględniony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny,

b) art. 178 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej jako wniesionej po terminie, mimo że skarga ta została wniesiona w terminie liczonym od dnia zawiadomienia pełnomocnika ustanowionego z urzędu o jego wyznaczeniu, co w konsekwencji nie powinno prowadzić do eliminacji skargi kasacyjnej z obrotu procesowego,

c) art. 194 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 177 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu został złożony w terminie do wniesienia zażalenia, a zatem w toku postępowania pozostającego w bezpośrednim związku z postępowaniem kasacyjnym, co wykluczało przyjęcie, że ustanowienie pełnomocnika nastąpiło po definitywnym zamknięciu drogi do wniesienia skargi kasacyjnej,

d) art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a. w związku z art. 177 § 3 p.p.s.a.. poprzez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy skarżący (działający przez pełnomocnika z urzędu) był zobowiązany do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, mimo że skarga kasacyjna została wniesiona w ustawowym terminie, liczonym zgodnie z art. 177 § 3 p.p.s.a., a tym samym brak było jakiegokolwiek uchybienia terminowi, które mogłoby uzasadniać zastosowanie instytucji przywrócenia terminu,

e) art. 87 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a. oraz art. 177 § 3 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnione pominięcie faktu, że przyjęcie konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej prowadziłoby do nałożenia na pełnomocnika z urzędu obowiązku wniesienia tej skargi w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia, co w praktyce skutkowałoby nieuprawnionym skróceniem ustawowego 30-dniowego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, przewidzianego wart. 177 § 1 i § 3 p.p.s.a.

2. prawa materialnego, tj. art. 45 Konstytucji RP poprzez nadmiernie formalistyczną wykładnię przepisów procesowych, prowadzącą do faktycznego pozbawienia skarżącego prawa do sądu drugiej instancji, mimo że skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu niezwłocznie po doręczeniu mu postanowienia o ustanowieniu oraz akt sprawy.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu, bowiem prawidłowo Sąd ten odrzucił skargę kasacyjną jako złożoną z uchybieniem terminu do wywiedzenia tego środka zaskarżenia.

Dla sporządzenia skargi kasacyjnej, stosownie do brzmienia art. 175 § 1 p.p.s.a., zastrzeżono przymus adwokacko-radcowski. Jego realizacja może nastąpić bądź poprzez ustanowienie fachowego pełnomocnika z wyboru, bądź w wyniku uzyskania prawa pomocy i wyznaczenia go przez właściwą korporację. Te czynności nie mają jednak wpływu na kwestię terminu do wniesienia środka odwoławczego, nawet wówczas, gdy zostały dokonane po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, gdyż brak ku temu podstawy prawnej. W takiej sytuacji bieg 30-dniowego terminu wynikającego z art. 177 § 1 p.p.s.a. do złożenia skargi kasacyjnej rozpoczyna się od doręczenia zaskarżonego orzeczenia stronie. Zatem błędny jest pogląd autora zażalenia, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wstrzymuje bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to przeważnie upływa bezskutecznie zanim postępowanie wpadkowe w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zostanie pomyślnie dla strony zakończone. W konsekwencji w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu w trybie art. 244 p.p.s.a. winien on złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu dla dokonania tej czynności jest dzień, w którym pełnomocnik z urzędu miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, jednak nie później niż do 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu pełnomocnikiem strony w sprawie (por postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt I FZ 198/06, z dnia 15 marca 2007 r., sygn. akt II FZ 47/07, z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt II FZ 570/11, z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 358/14, z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 851/14 i I OSK 852/14). Takiego wniosku, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, zabrakło.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej wymieniona koncepcja gwarantuje stronie i jej pełnomocnikowi czas niezbędny do sporządzenia i wniesienia środka zaskarżenia wraz z żądaniem przywrócenia terminu, a ponadto nie pozwala na nieograniczoną w czasie możliwość składania wniosku w trybie art. 86 p.p.s.a. Takie rozumienie wskazanych powyżej przepisów jest także wynikiem stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zajętego w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt SK 17/12 (publ. OTK-A 2013/6/86). W jego uzasadnieniu wskazano m.in., że czas, jaki pozostaje pełnomocnikowi na złożenie skargi kasacyjnej, zostaje w takim przypadku uzależniony od długości trwania procedury wyznaczenia pełnomocnika z urzędu i wyłącznie ta okoliczność różnicuje sytuację pełnomocników z wyboru i ustanawianych z urzędu. Na skutek powyższej interpretacji przepisów dotyczących przywrócenia terminu zarówno osoba reprezentowana przez pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, która uchybiła terminowi, jak i osoba reprezentowana przez pełnomocnika z wyboru, która bez swojej winy nie dochowała terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, dysponują siedmioma dniami od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, na wystąpienie z wnioskiem o jego przywrócenie (art. 87 § 1 p.p.s.a.) i jednoczesne złożenie skargi kasacyjnej (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W przeciwnym razie początkowy bieg terminu wyznaczany byłby wyłącznie przez działania podjęte przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że odpis zaskarżonego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 4 marca 2025 r., zatem od tej daty biegł termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Skoro więc wniesiono ją w dniu 23 października 2025 r., to uczyniono to po jego upływie, nie domagając się przywrócenia terminu do dokonania tej czynności procesowej. Tymczasem jest to jedyna możliwość usunięcia skutku uchybienia terminu. Jak wynika z akt ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego dowiedział się o fakcie jego wyznaczenia przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Krakowie w dniu 23 września 2025 r. Przeto od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który to wniosek wraz ze skargą kasacyjną winien zostać złożony do Sądu w ciągu 7 dni i nie później niż w dniu upływu 30 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, czyli od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Jednakże pełnomocnik skarżącego kasacyjnie nie załączył do wniesionej skargi kasacyjnej wniosku o przywrócenie terminu. Termin na wniesienie skargi kasacyjnej nigdy, a więc nawet w tej sytuacji, nie jest przywracany automatycznie z urzędu przez sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że nowelizacja przepisów dotyczących wnoszenia skargi kasacyjnej, mająca miejsce w 2015 r., stanowiła konsekwencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 lipca 2013 r., sygn. SK 17/12 (OTK z 2013 r. Nr 6A, poz. 86). Zastrzeżenia Trybunału Konstytucyjnego odnosiły się w pewnym zakresie do rozwiązań przyjętych w p.p.s.a., głównie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i procedury ustanowienia pełnomocnika w ramach prawa pomocy, a przede wszystkim pominięcia ich wzajemnego wpływu. Zasadnicze wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego dotyczyły sytuacji w której strona wnosząca o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia tzw. pełnomocnika profesjonalnego, po przyznaniu tego prawa już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, znajdowała się w faktycznie gorszym położeniu procesowym, aniżeli strona która korzystała z usług profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.

W toku prac legislacyjnych dotyczących art. 177 § 3 p.p.s.a., treścią projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk nr 2539), pierwotnie zaproponowano następujące brzmienie przepisu: "§ 3. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej dla strony, której ustanowiono pełnomocnika z urzędu w wyniku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przed upływem terminu, o którym mowa w § 1, biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu.". Następnie, wobec wniesienia Stanowiska Rządu w sprawie senackiego projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (druk nr 2539), w którym stwierdzono że "Nie jest przy tym konieczne wskazywanie terminu określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. jako ostatecznego terminu na złożenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, już bowiem z art. 243 § 1 p.p.s.a., stanowiącego, że wniosek o przyznanie prawa pomocy może zostać złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania, wynika, że wniosek złożony po upływie 30 dni od doręczenia samej stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem (czyli po zakończeniu toku postępowania) nie może skutkować ustanowieniem dla niej pełnomocnika.", ostatecznie w art. 177 § 3 p.p.s.a. ustawodawca nie wskazał terminu w jakim strona powinna złożyć wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wprowadzeniu tej regulacji przyświecał cel "wyrównania szans" stron reprezentowanych przez pełnomocników ustanawianych z urzędu, z tymi stronami, które były reprezentowane przez pełnomocników z wyboru. Zastrzeżenie budziła okoliczność terminu, w którym pełnomocnik miał wnieść skargę kasacyjną. W przypadku pełnomocnika ustanawianego z urzędu termin, gdy został on ustanowiony już po zamknięciu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, mógł wynosić siedem dni – o ile wcześniej wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności został przez sąd uwzględniony – ponieważ stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a. obowiązany był on do wniesienia skargi kasacyjnej jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Natomiast w sytuacji reprezentowania strony przez pełnomocnika z wyboru, termin ten wynosił trzydzieści dni, bowiem otwierał się on z dniem doręczenia temu pełnomocnikowi odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Z powyższego wynika, że strony, choć w obu przypadkach wykazywały się dbałością o swoje prawa, zazwyczaj w przypadku strony uboższej, która musiała skorzystać z pomocy pełnomocnika profesjonalnego ustanawianego w ramach prawa pomocy do sporządzenia skargi kasacyjnej – przysługiwały jej gorsze prawa w stosunku do strony reprezentowanej przez pełnomocnika profesjonalnego z wyboru.

Mieć również trzeba na uwadze, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej jest terminem peremptoryjnym (powodującym, że czynność procesowa może być skutecznie dokonana jedynie przed jego upływem), ustawowym, procesowym i prekluzyjnym. Niedopuszczalne jest jego skracanie bądź przedłużanie (tak NSA w postanowieniu z 1 października 2012 r., sygn. akt I OSK 868/12).

Instytucja procesowa ustalona w art. 177 § 3 p.p.s.a. obowiązuje wówczas, gdy strona ubiegająca się o ustanowienie pełnomocnika profesjonalnego wniosła o jego ustanowienie w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Bowiem choć nie wynika to wprost z treści wymienionego wyżej przepisu, to nie budzi wątpliwości, że z odrębną sytuacją mamy do czynienia, gdy pełnomocnik z urzędu zostaje ustanowiony na skutek wniosku złożonego w otwartym terminie do wniesienia środka zaskarżenia, a inną gdy wniosek w tym przedmiocie zostaje złożony już po upływie terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie zaistniał drugi z wymienionych stanów faktycznych. Tym samym opisana powyżej instytucja mająca niewątpliwie zasadniczo na celu przyspieszenie postępowania, nie mogła znaleźć zastosowania. Uwzględniając możliwość wielokrotnego składania wniosków o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i niejako automatycznego rozpoczynania biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej o którym stanowi art. 177 § 3 p.p.s.a., odrębne stanowisko tworzyłoby ryzyko przedłużania postępowania sądowoadministracyjnego ze skutkiem niekorzystnym dla pozostałych stron postępowania, przy nadzwyczajnej ochronie interesów tylko jednej strony, tym bardziej gdy strona dla której ustanowiono pełnomocnika, była uprzednio pouczana o konieczności sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, co miało miejsce w sprawie. Odmiennie sytuacja kształtować się będzie, gdy strona wnosząca osobiście skargę kasacyjną w piśmie ją zawierającym złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak również jeżeli w innym piśmie, które zostało złożone w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej zawarła taki wniosek. Wówczas w przypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu, odrzuceniu podlegała będzie skarga kasacyjna wniesiona osobiście przez stronę, natomiast dla pełnomocnika tej strony termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpocznie swój bieg zgodnie z treścią art. 177 § 3 p.p.s.a. Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Wszak wniosek o ustanowienie pełnomocnika z urzędu skarżący wniósł dopiero 23 czerwca 2025 r. przy zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o odrzuceniu zażalenia (k. 110 akt sądowych).

Podkreślenia wymaga jednocześnie, że skarżący pomimo uprzednich pouczeń o konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, zdecydował się wnieść swą skargę kasacyjną osobiście. Dopiero wówczas, gdy uległa ona odrzuceniu przez Sąd, zwrócił się o ustanowienie radcy prawnego w ramach prawa pomocy. Wobec powyższego skarga wniesiona przez radcę prawnego w dniu 23 października 2025 r. podlegała odrzuceniu jako wniesiona z uchybieniem terminu.

Wobec tego podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieusprawiedliwione.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stwierdzić należy, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 258-261 p.p.s.a.