Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Sędziowie WSA Monika Krywow, Anna Rotter (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 11 października 2024 r. nr COF.OUR.6375.35607.2019 ŁD.JJ.ZZ 06391357 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 października 2024r. nr COF.OUR.6375.35607.2019 ŁD.JJ.ZZ 06391357 Poczta Polska S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: organ, wierzyciel) utrzymała w mocy własne postanowienie z dnia 21 sierpnia 2024r. nr COF.OUR.6375.35607.2019 ŁD.SA.P 06391357 o oddaleniu wniesionego przez H. S. (dalej: skarżący, zobowiązany) zarzutu nieistnienia obowiązku oraz zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.

Powyższe postanowienie wydane zostało na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 572, dalej: k.p.a.) i art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18, 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 132 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689 ze zm., dalej: u.o.a.).

Stan sprawy.

Pismem z dnia 22 lipca 2024 r. skarżący wniósł zarzuty do wszczętego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego o numerze 35830E1-42/GD/2024 z dnia 17 lipca 2024 r. W piśmie zobowiązany wskazał na skierowane przez niego w 2015 roku pismo do Poczty Polskiej S.A., w którym wnosił o usuniecie danych oraz wskazanie w jaki sposób Poczta Polska S.A. realizuje zadania w zakresie ewidencjonowania oraz kontroli wnoszenia opłat abonamentowych. Skarżący wniósł o informację na jakiej podstawie wystawiono duplikat indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zdaniem skarżącego nie otrzymał on żadnych dokumentów potwierdzających rejestrację odbiornika telewizyjnego. Zobowiązany wniósł o zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz wniósł o umorzenie opłaty abonamentowej jak i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Do zarzutów skarżący załączył kopię pisma z dnia 8 czerwca 2024 r. (skierowanego do Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej) stwierdzając, iż nie otrzymał na nie odpowiedzi.

Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2024 r. znak: COF.OUR.6375.35607.2019 ŁD.SA.P 06391357 zawarł stanowisko, w którym:

- oddalił zarzut nieistnienia obowiązku,

- oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane.

Organ zaznaczył, że obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz uiszczaniem opłat za ich używanie mają swoje źródło w przepisach ustawy o opłatach abonamentowych. Ustawa poprzedzająca w/w ustawę to ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, która weszła w życie z dniem 1 marca 1993 r. (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1722).

U.o.a. nakłada na posiadaczy odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych jednoznaczny obowiązek rejestrowania używanych odbiorników oraz uiszczania opłat abonamentowych począwszy od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych. Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych trwa do dnia poprzedzającego dopełnienie formalności wyrejestrowania, lub do miesiąca, w którym dopełniono w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych, bądź uzyskano zwolnienie z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 23 Iipca 2015 r. o zmianie ustawy o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1324),

Rozpatrując zarzut nieistnienia obowiązku ujętego w tytule wykonawczym o numerze 35830E1-42/GD/2024 z dnia 17 Iipca 2024 r. wierzyciel stwierdził, iż w bazie danych o abonentach odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] [...], [...] K. zgłoszoną na dane osobowe zobowiązanego. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych.

Dowód: wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający zarejestrowanie zobowiązanego jako abonenta w elektronicznej bazie danych.

Jak zaznaczono w postanowieniu, w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. odnotowano również opłaty abonamentowe regulowane do dnia 20 sierpnia 2008 r. Ostatnia wpłata dokonana została w wysokości 17,00 zł i dotyczyła opłaty abonamentowej za miesiąc sierpień 2008 r.

Dowód: wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. ze wskazaniem wpłaty dokonanej w dniu 20 sierpnia 2008 r.

Zdaniem organu, wydruki z danych archiwalnych przechowywanych w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. dokumentują zarejestrowanie skarżącego jako abonenta w elektronicznej bazie danych i wnoszenie opłat abonamentowych.

Wierzyciel zauważył, że baza danych o abonentach Poczty Polskiej S.A jest zorganizowanym zbiorem usystematyzowanych informacji (danych) przechowywanych w systemie komputerowym w formie elektronicznej i stanowi zbiór zawierający dane abonentów i zarejestrowanych odbiorników. Dane zbierane są w celu realizacji zadań operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, wynikających z u.o.a.

Jak zaznaczono, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007 r. poz. 1342, dalej: rozporządzenie) skarżącemu został nadany jako użytkownikowi odbiorników indywidualny numer identyfikacyjny 06391357.

Dowód: duplikat "Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" z dnia 11 Iipca 2008 r.

Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłat abonamentowej za używanie odbiorników są dowodem zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Poczta Polska chcąc wywiązać się z określonych w rozporządzeniu zobowiązań, wysłała do abonentów zawiadomienia, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia, o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, które stanowią dowód zarejestrowania odbiorników radiofonicznego/ telewizyjnego i zastępują dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego w formie imiennych książeczek. Do abonentów zobowiązanych do wnoszenia opłat oprócz zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego przesłano 5 spersonalizowanych blankietów wpłat (blankiet spersonalizowany zawiera imię i nazwisko, adres i numer rachunku bankowego dla wpłat abonamentowych).

W postanowieniu wskazano, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego zostało przesłane do skarżącego pismem z dnia 11 Iipca 2008 r. na adres: ul. [...] [...], [...] K.1, tj. na który był aktualnym adresem zameldowania zobowiązanego w dniu wysyłki przedmiotowego zawiadomienia. Według wierzyciela nadanie numeru identyfikacyjnego abonenta było uzasadnione, gdyż jako osoba dokonująca rejestracji odbiorników w chwili nadawania w/w numeru skarżący wnosił opłaty abonamentowe co świadczy, iż korzystał on z odbiorników. Rozporządzenie nie posługuje się bowiem pojęciem "doręczenia" lecz "przesłania" zawiadomienia. Zatem zadość wymogom określonym w rozporządzeniu czyniło przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, co było wystarczającym, w tym stanie prawnym, działaniem Poczty Polskiej, która w sposób prawidłowy wykonała ciążące na niej obowiązki.

Podniesiono, że obecnie jedynym i wyłącznym dowodem zarejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego w stosunku do abonentów, którzy byli zarejestrowani na moment wejścia w życie rozporządzenia, do których należy zobowiązany, jest zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników.

Skoro zobowiązany korzystał z odbiorników w 2008 roku, gdyż wnosił opłaty abonamentowe to jeśli ww. zawiadomienie do skarżącego nie dotarło mógł on złożyć w tym zakresie np. reklamację w placówce pocztowej. Zaznaczono, że w przypadku braku znajomości indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz numeru rachunku bankowego, na który należy wnosić opłaty abonamentowe, wszelkie niezbędne informacje abonenci mogli i nadal mogą uzyskać w placówkach pocztowych

Podkreślono również, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie jest postanowieniem ani decyzją wierzyciela, od których przysługują środki odwoławcze. Zawiadomienie nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane. Nie przydaje ono nowych praw i obowiązków, nie jest także oświadczeniem woli, a jedynie potwierdza konieczność wykonania już istniejącego obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych.

Zdaniem wierzyciela nawet nieotrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie stanowi okoliczności zwalniającej posiadacza zarejestrowanych odbiorników od obowiązku uiszczania opłat abonamentowych. Do ustania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych może doprowadzić jedynie skuteczne wyrejestrowanie odbiorników w placówce operatora wyznaczonego - jeżeli abonent odbiorników nie posiada.

Wierzyciel zwrócił uwagę, że Poczta Polska S.A. w latach 2016 - 2018 rozpatrywała zgłoszone przez skarżącego zarzuty jak i zażalenie względem uprzednio prowadzonego postępowania w oparciu o tytuł wykonawczy numer 157327E1-65/GD/2015 z dnia 10 sierpnia 2015 r. uznając za:

- nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku,

- nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku w zakresie opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2011 r. do maja 2015 r.

- za uzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku w zakresie opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r.

Organ zauważył, że skoro zobowiązany nie zgadzał się wówczas z prezentowanym stanowiskiem wierzyciela a odbiorników nie posiadał, możliwe było zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników (pismem z dnia 12 października 2015 r. skarżący oświadczył, iż jest posiadaczem od przeszło 7 lat odbiornika telewizyjnego, którego stan techniczny uniemożliwia odbiór jakichkolwiek programów). Poczta Polska S.A. zachowując od lat jednolite standardy już wówczas informowała zobowiązanego, iż jedynie dopełnienie formalności w placówce operatora wyznaczonego może doprowadzić do wyrejestrowania odbiorników. Jako dowód włączono do akt niniejszej sprawy postanowienie organu egzekucyjnego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.1 nr [...] z dnia 29 października 2018 r. wydane w oparciu o postanowienia wierzyciela wydane w dniach 31 października 2016 r. znak: COF-OUR/7403/266503/16 ŁD/JJ/P i 13 marca 2018 r. znak: COF-OUR/7403/317850/16 ŁD/KI/ZZ jak również postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 04 stycznia 2019 r. nr [...] o stwierdzeniu pozostawienia zażalenia skarżącego z dnia 19 listopada 2018 r. bez rozpoznania. Powyższe świadczy, według organu, iż skarżący czynnie uczestniczył w wówczas prowadzonym postępowaniu mając wiedzę, że indywidualny numer identyfikacyjny [...] nie jest wyrejestrowany i ciążą na nim zaległe opłaty abonamentowe.

Względem obecnie prowadzonej egzekucji w oparciu o tytuł wykonawczy numer 35830E1-42/GD/2024 z dnia 17 Iipca 2024 r. to wierzyciel podał, że od momentu otrzymania upomnienia numer [...] z dnia 18 Iipca 2022 r. zobowiązany czynnie uczestniczy w prowadząc korespondencję z Pocztą Polską S.A.

W korespondencji zaprezentowano zobowiązanemu obowiązujące przepisy i podstawy prawne dotyczące obowiązku wnoszenia opłaty abonamentowej, w tym nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz formalności wyrejestrowania odbiorników czy usunięcia danych osób fizycznych posiadających zgłoszoną rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego.

Wierzyciel podniósł, iż nie dysponuje dokumentem potwierdzającym dopełnienie przez skarżącego formalności wyrejestrowania odbiorników telewizyjnego i radiofonicznego do chwili obecnej, co pozwala uznać, iż obowiązek uregulowania zaległych opłat abonamentowych wobec zobowiązanego istnieje. Zgodnie z rozporządzeniem nadano zobowiązanemu indywidualny numer identyfikacyjny [...] a zawiadomienie przesłano na adres ul. [...] [...], [...] K.1 (będący w chwili wysłania zawiadomienia jak i obecnie adresem zameldowania skarżącego). Organ zwrócił uwagę, iż W 2008 roku skarżący wnosił opłaty abonamentowe zatem korzystał z odbiorników, co dodatkowo utwierdzało wierzyciela, iż nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] było całkowicie uzasadnione. W rezultacie organ oddalił zarzut nieistnienia obowiązku.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że skarżący nadal pozostaje abonentem zobowiązanym do wnoszenia opłat abonamentowych, a ponadto posiada zadłużenie w płatności opłat abonamentowych, zdaniem wierzyciela nie ma podstaw prawnych do usunięcia przez Pocztę Polską S.A. danych osobowych zobowiązanego.

Odnosząc się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane, wierzyciel wyjaśnił, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba, że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Z uwagi na zaległości na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta [...], Poczta Polska S.A. w dniu 18 Iipca 2022 r. skierowała do skarżącego listem poleconym nr [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie Nr [...] wzywające do dobrowolnego uregulowania należności za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2022 r.

Wyjaśniono, że upomnienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 26 Iipca 2022 r. Dowód: upomnienie numer [...] dnia 18 lipca 2022 r. oraz dokument elektroniczny wygenerowany z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający doręczenie przesyłki poleconej zawierającej upomnienie.

Jak ustalono, po odebraniu upomnienia skarżący skierował do Poczty Polskiej S.A. w dniu 31 Iipca 2022 r. pismo zatytułowane "Dot. upomnienia Nr [...] z dnia 18.07.2022 r.". Zobowiązany uzyskał odpowiedź na w/w pismo w dniu 17 listopada 2022 r.

Podkreślono, że Poczta Polska S.A. w dniu 17 czerwca 2024 r. przekazała do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy numer 35830E1-42/GD/2024 obejmujący okres zaległości (po uwzględnieniu okresu przedawnienia za lata 2017-2018) od stycznia 2019 r. do czerwca 2022 r. poprzedzony upomnieniem numer [...] z dnia 18 Iipca 2022 r. W konsekwencji, wierzyciel oddalił zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane należy oddalić.

W przekonaniu organu, postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr 35830E1-42/GD/2024 z dnia 17 Iipca 2024 r. jest uzasadnione i nie zaistniały przesłanki do wystąpienia do organu egzekucyjne o umorzenie postępowania egzekucyjnego w myśl art. 34a pkt 1 u.p.e.a.

Odnosząc się natomiast do wniosku zobowiązanego o umorzenie opłaty abonamentowej, organ wskazał, iż Poczta Polska S.A nie posiada uprawnień do umarzania zaległości, a organem właściwym jest Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 i 2 u.o.a.

W zażaleniu skarżący powiela argumentację podniesioną w zarzucie jak również w prowadzonej z Pocztą Polską S.A korespondencji trwającej od 2015 roku. Konsekwentnie utrzymuje, iż w 2015 roku skierował do Poczty Polskiej S.A. oświadczenie w zakresie nieistnienia obowiązku (na okoliczność czego zobowiązany posiada kopie pisma i dowód nadania listem poleconym), bowiem już wówczas od 7 lat nie był posiadaczem odbiornika telewizyjnego. Złożone ww. oświadczenie stanowi w ocenie skarżącego skuteczne zgłoszenie wyrejestrowania odbiorników. Jak wskazuje, jeśli złożone oświadczenie w 2015 roku nie było wystarczające Poczta Polska S.A. powinna wezwać do uzupełnia braków formalnych bądź dokonać kontroli w miejscu zamieszkania zobowiązanego, czy odbiorniki się w nim znajdują. Przywołując korespondencję prowadzoną z Pocztą Polską S.A. od 2015 roku, skarżący nadmienił, iż nie dostał odpowiedzi na pismo z dnia 8 czerwca 2024 r. W zażaleniu podniesione zostały również inne kwestie, w tym o nadaniu i przesłaniu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta.

Postanowieniem z dnia 11 października 2024r. organ utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia 11 października 2024r. w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Jak zauważył wierzyciel, od 2015 roku zobowiązany posiada wiedzę o prowadzonym postępowaniu w zakresie zaległości w opłatach abonamentowych jak również, o tym, że nie dopełniono skutecznego wyrejestrowania odbiorników na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta [...].

Jak zaznaczono, w aktach sprawy znajdują się pisma oraz odpowiedzi udzielane przez Pocztę Polską S.A. (w zakresie korespondencji z lat 2015-2016 znajdują się jedynie zapisy archiwalnych danych przechowywanych w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A), korespondencja z organem egzekucyjnym w tym postanowienie z dnia 29 października 2018 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w K.1 wydane po postanowieniu ostatecznym wierzyciela w zakresie postępowania toczącego się wobec tytułu wykonawczego numer 157327E1-65/GD/2015 z dnia 10 sierpnia 2015 r., uznającym za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku, za nieuzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku za okres od stycznia 2011 r. do maja 2015 r, ujęty w pozycjach El 3-65 tytułu wykonawczego numer 157327E1-65/GD/2015 z dnia 10 sierpnia 2015 r. oraz uznającym za uzasadniony zarzut przedawnienia obowiązku za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2010 r. ujęty w pozycjach El-12 tytułu wykonawczego numer 157327E1-65/GD/2015 z dnia 10 sierpnia 2015 r. Uzasadnienie postanowienia z dnia 29 października 2018 r. znak sprawy: [...] zawiera powołanie się na stanowisko wierzyciela, jak również przywołuje pismo z dnia 01 grudnia 2015 r. znak: [...] R./[...], w którym otrzymał Pan odpowiedź na swoje pismo z dnia 12 października 2015 r.

W przekonaniu organu powyższe świadczy jednoznacznie, iż zobowiązany od lat miał świadomość, iż nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego, gdyż pomimo wielokrotnie udzielanych odpowiedzi przez Pocztę Polską S.A. począwszy od 2015 roku skarżący nie dopełnił formalności ich wyrejestrowania w placówce pocztowej, co doprowadziło do narastania dalszych zaległości w opłacie abonamentowej.

Organ zaznaczył, że według skarżącego jego pismo z dnia 12 października 2015r. zawierało oświadczenie na podstawie, którego Poczta Polska S.A. winna uznać, iż zobowiązany poinformował skutecznie o braku odbiorników. Oświadczenie to w ocenie skarżącego czyni zadość dopełnieniu formalności wyrejestrowania odbiorników.

Według organu takie twierdzenie jest błędne. Jak podniesiono, w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. (elektronicznym rejestrze użytkowników odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych) znajduje się rejestracja odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] [...] w K.1, zgłoszona na imię i nazwisko zobowiązanego. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna numer [...] służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Organ podniósł, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia.

Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ukształtowanej linii orzeczniczej sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt N GSK 913/15, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2016 r., sygn. akt. II GSK 1297/15, wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt. II GSK 2262/15, wyrok z dnia 05 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2271/18, wyrok NSA z dnia 11 marca 2020 r. sygn. akt I GSK 1518/19).

Jak wyjaśniono, obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej nie znosi niedoręczenie lub brak dowodu doręczenia stronie skarżącej przez operatora publicznego (obecnie operatora wyznaczonego) indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Po zarejestrowaniu odbiornika radiofonicznego i telewizyjnego, uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 - część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia). Obowiązek ten wygasa w wyniku wyrejestrowania odbiorników, ale nie w wyniku nieotrzymania przez abonenta indywidualnego numeru identyfikacyjnego.

W ocenie wierzyciela spełnił on nałożony na niego rozporządzeniem obowiązek nadania zobowiązanemu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] jak i powiadomienia o jego nadaniu przesyłając przedmiotowe zawiadomienie przesyłką zwykłą na aktualny w dacie wysłania adres zamieszkania.

Jak zauważono, w następstwie zgłoszonej rejestracji dokonywano opłat abonamentowych przelewem bankowym do dnia 20 sierpnia 2008 r. Poczta Polska S.A. w celu identyfikacji wnoszonych wpłat i ustalenia płatnika uzyskała potwierdzenie z Banku P S.A. na okoliczność czego załączono do postanowienia pismo potwierdzające, iż to zobowiązany zlecał przedmiotowe płatności (np. w datach wymienionych w piśmie Banku P S.A.) co w ocenie wierzyciela potwierdza, że odbiorniki zarejestrował skarżący, posiadał i używał.

Dowód: pismo Banku P S.A. z dnia 02 października 2024 r. znak: [...]

Powyższe ustalenia wskazują, w przekonaniu wierzyciela, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego skierowane zostało na prawidłowy adres zamieszkania skarżącego, a w chwili wystawienia zawiadomienia zobowiązany wnosił opłaty abonamentowe. Zatem wierzyciel miał prawo uznać, iż skarżący posiada i korzysta z odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego, stąd nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...] było całkowicie uzasadnione. Twierdzenie zawarte w piśmie z dnia 12 października 2015 r., iż od 7 lat skarżący nie posiadał sprawnych odbiorników RTV mogłoby odnieść skutek prawny, gdyby okazano dowód na ich wyrejestrowanie w 2008 roku czy też w 2015 roku, kiedy zobowiązany sporządził przedmiotowe pismo.

W postanowieniu zaznaczono, iż wyrejestrowanie odbiornika w 2015 roku należało dopełnić w placówce operatora wyznaczonego zgodnie z § 11 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2013 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676) wypełniając "Zgłoszenie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych albo zmiany danych". Dokument sporządzany był w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach (jeden dla użytkownika drugi dla Poczty Polskiej S.A.).

Organ zauważył, iż w 2008 roku obowiązywały przepisy zawarte w rozporządzeniu zgodnie z którym użytkownik odbiorników zobowiązany był do złożenia w placówce pocztowej "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określał załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Pracownik placówki pocztowej potwierdzał dokonanie formalności datownikiem placówki pocztowej. Kopię "Formularza zgłoszenia zmiany danych" pracownik placówki pocztowej odsyłał celem archiwizacji, natomiast oryginał "Formularza zgłoszenia zmiany danych" (potwierdzony datownikiem placówki pocztowej) pozostawał w posiadaniu abonenta. Zdaniem organu dowodu wyrejestrowania, nie można sanować powołując się na nieotrzymanie od wierzyciela żadnej korespondencji dotyczącej zaległości w opłatach abonamentowych.

Według wierzyciela w zaskarżonym postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2024 r. prawidłowo oddalono zarzut nieistnienia obowiązku.

Organ zauważył, że pismem z dnia 17 lipca 2024 r. znak: [...] Poczta Polska S.A. udzieliła odpowiedzi na pismo zobowiązanego z dnia 8 czerwca 2024 r. kierując je na adres: ul. [...] [...], [...] K.1. Pismo zostało niepodjęte w terminie i zwrócone do nadawcy (pismo w aktach sprawy).

Dowód: pismo z dnia 17 lipca 2024 r. znak: [...] wraz z kopertą.

Następnie organ stwierdził, że Poczta Polska S.A. wypełniając nałożony w myśl art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązek, w dniu 18 lipca 2022 r. skierowała do skarżącego listem poleconym o numerze [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru EPO) upomnienie numer [...] wzywające do uregulowania należności z tytułu opłat abonamentowych.

Upomnienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 26 lipca 2022 r., na okoliczność czego załączono upomnienie nr [...] z dnia 18 lipca 2022r. oraz dokument elektroniczny wygenerowany w dniu 26 września 2022 r. z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający odbiór przedmiotowego upomnienia - Elektroniczne Potwierdzenie Odbioru EPO, które stanowi wygodną alternatywę dla papierowej, tradycyjnej formy pokwitowania, wystawianego dla przesyłek poleconych oraz złożeniu podpisu przez odbiorcę na urządzeniu mobilnym - tablecie.

Końcowo wierzyciel stwierdził, iż właściwie zajęto stanowisko w zakresie zgłoszonego zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeśli jest wymagane.

Skarżący wniósł na powyższe postanowienie wierzyciela skargę do tut. Sądu.

W skardze podniósł, iż po otrzymaniu upomnienia podjął czynności w celu wyjaśnienia podstaw dochodzenia spornych roszczeń. Zwrócił uwagę na korespondencję prowadzoną z organem. Zarzucił, że pomimo trwającego postępowania wyjaśniającego i braku ustosunkowania się do pisma z dnia 8 czerwca 2024r. wszczęto postępowanie egzekucyjne. Zarzucono ponadto, iż wierzyciel od 2015r. nie nadał żadnego biegu oświadczeniu wierzyciela złożonego na piśmie, a organ pomimo złożonego oświadczenia przez około 7 lat nie wezwał zobowiązanego do sprecyzowania pisma, do uzupełnienia braków formalnych tegoż pisma. Jak wskazano, dochodzona należność obejmuje opłaty już przedawnione – sprzed 5 lat.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na powyższe pismo organu skarżący w piśmie z dnia 3 lutego 2025r. (data wpływu do Sądu: 6 luty 2025r.) podniósł, że w przedstawionych przez wierzyciela dowodach w postaci wydruku z bazy danych, brak jest dowodów rozliczenia wpłat, odsetek, upomnień za okres od 1993r. oraz kolejnych lat. Według skarżącego brak usystematyzowania danych pozbawia te dokumenty waloru ich wiarygodności.

W ocenie skarżącego brak staranności związanych z procedurą opłat abonamentowych, braku jakichkolwiek działań ze strony Poczty Polskiej S.A. od 2015r. to jest od daty złożonego pisma – 12 października 2015r. do 2022r. naraziło zobowiązanego na obecne problemy. W skardze podniesiono, że automatyczne kierowanie przez wierzyciela sprawy do egzekucji za zaległy abonament od 2015r. do 2022r. w sytuacji braku reakcji przez tyle lat, nie wzywania skarżącego do zapłaty abonament, nie reagowania na jego oświadczenie złożone w dniu 12 października 2015r. należy uznać za krzywdzące. Uznał, że obowiązek bezterminowego przechowywania dokumentów prowadzi do naruszenia zasady równości stron. Rozkład ciężaru dowodowego nie może prowadzić do naruszeń konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa tworzącej zaufanie do państwa i stanowiącego przez niego praw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest jednakże zasadna, ponieważ wydane w kontrolowanej sprawie administracyjnej postanowienie wierzyciela nie narusza prawa.

Rozpoznając wniesioną skargę podnieść należy, iż godnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Według art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej wnosi się nie później niż:

1) w terminie 30 dni od dnia wyegzekwowania w całości obowiązku, kosztów

upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

2) do dnia wykonania w całości obowiązku o charakterze niepieniężnym lub

zapłaty w całości należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej

w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych;

3) w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w całości albo w części.

W niniejszej sprawie skarżący zarzuty oparł na art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a., tj. podniósł zarzut nieistnienia obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia jeśli jest wymagane.

Co do pierwszego z podniesionych zarzutów, twierdzenie wierzyciela, że zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych jest w ocenie Sądu zasadne.

Opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz.U. z 1960 r., poz. 307 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 r., a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985 r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2004 r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Jak wynika z akt sprawy, w bazie danych o abonentach odnotowano rejestrację odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego używanych pod adresem: ul. [...] [...], [...] K.1 zgłoszoną na dane osobowe zobowiązanego. Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka radiofoniczna o numerze nr [...] stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Dowód: wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. potwierdzający zarejestrowanie zobowiązanego jako abonenta w elektronicznej bazie danych. Ponadto w bazie danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. odnotowano również opłaty abonamentowe regulowane do dnia 20 sierpnia 2008 r. Ostatnia wpłata dokonana została w wysokości 17,00 zł i dotyczyła opłaty abonamentowej za miesiąc sierpień 2008 r. Dowód: wydruk z bazy danych o abonentach Poczty Polskiej S.A. ze wskazaniem wpłaty dokonanej w dniu 20 sierpnia 2008r. Jak ustalono, w następstwie zgłoszonej rejestracji dokonywano opłat abonamentowych przelewem bankowym do dnia 20 sierpnia 2008 r. W aktach sprawy znajduje się potwierdzenie z Banku P. S.A. na okoliczność, iż to zobowiązany zlecał przedmiotowe płatności (np. w datach wymienionych w piśmie Banku P. S.A.). Dowód: pismo Banku P. S.A. z dnia 02 października 2024r. znak: [...].

W aktach sprawy brak jest z kolei dowodu, że zobowiązany dokonał wyrejestrowania odbiornika, sam skarżący również na taki dowód nie wskazuje.

W ocenie Sądu te dane są wystarczające do stwierdzenia, że sporny obowiązek powstał i nie przestał istnieć. Zobowiązany chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające wyrejestrowanie odbiornika RTV, czego nie uczynił.

Stosownie bowiem do art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. za używanie odbiorników RTV pobiera się opłaty abonamentowe, przy czym powstanie obowiązku uiszczenia opłaty wiąże się z dokonaniem rejestracji odbiornika. Fakt rejestracji odbiornika RTV w tej sprawie został wykazany przez organ.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej) - por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22 (część VI, pkt 3.3.4. uzasadnienia), wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., I SA/Gl 236/13 - CBOSA.

Zatem jeśli organ wykazał dokonanie rejestracji odbiornika RTV, to abonent podnoszący nieistnienie obowiązku uiszczania opłat powinien wykazać z kolei wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki tutejszego Sądu w sprawach: I SA/Gl 650/14; I SA/Gl 518/14; I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14).

Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r. poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce A. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny, w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

Powyższego stanowiska nie zmienia kwestia dotycząca nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.

Zgodnie z tym przepisem dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2).

Zgodnie z art. 6 ust. 4 u.o.a., który stanowił podstawę wydania powołanego wyżej rozporządzenia, minister właściwy do spraw łączności w porozumieniu z Krajową Radą Radiofonii i Telewizji określi w drodze rozporządzenia, warunki i tryb rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uwzględniając dostępność placówek pocztowych operatora wyznaczonego oraz jego organizację. Nie można przyjąć, wobec takiego brzmienia delegacji, aby Minister Transportu mógł stanowić normy statuujące lub znoszące ustawowo określony obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej.

Jednocześnie Sąd podkreśla, że u.o.a. nie wiąże obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej z posiadaniem przez zobowiązanego określonej treści albo formy dowodu rejestracji odbiornika RTV. Warunkiem wystarczającym, a zarazem koniecznym, istnienia obowiązku uiszczenia opłaty abonamentowej jest przecież używanie odbiornika RTV. Data rejestracji odbiornika wyznacza termin płatności abonamentu RTV. Ani z ustawy ani z rozporządzenia nie wynika, aby akty wcześniejszej rejestracji odbiorników RTV zostały anulowane. Sąd podziela w tym względzie stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2116/16). W swoich wywodach NSA stwierdził, że u.o.a. statuuje dwa obowiązki posiadaczy odbiorników RTV: jeden w zakresie uiszczania opłaty abonamentowej (art. 2) oraz drugi dotyczący rejestracji (art. 5). Jakkolwiek w ujęciu funkcjonalnym są one powiązane, to w sensie prawnym są to jednak dwa odrębne obowiązki. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w treści art. 7 ust. 1 u.o.a., który stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Obowiązek posiadania dowodu rejestracji odbiornika RTV należy więc odnosić do obowiązku rejestracji, a nie jako przesłankę obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej. Ten drugi obowiązek istnieje bowiem niezależnie od posiadania dowodu ich rejestracji. Analogiczne wnioski wynikają z wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II GSK 913/15.

Obowiązek nadania nowego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia użytkownika nie miał zatem wpływu na wynikające skutki z faktu uprzedniego zarejestrowania odbiornika RTV.

Nie należy zatem przypisywać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu. Strona skarżąca stara się przypisać nadaniu numeru identyfikacyjnego i powiadomieniu zobowiązanego inne skutki aniżeli te, które wprost określone zostały w rozporządzeniu, a mianowicie utrata wyłącznie mocy dowodowej dotychczasowych imiennych książeczek opłat abonamentowych.

Poza tym, należy stwierdzić, że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. wyrażenie "powiadomienie" oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2. Ustawodawca nie określił bowiem żadnej szczególnej formy tego powiadomienia, zastrzegł jedynie, aby odpowiadało ono wzorowi określonemu w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (por. powoływany już wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II FSK 2116/16).

Wierzyciel dołączył do akt blankiet zawiadomienia z datą 11 lipca 2008 r., choć nie załączył do akt dowodu wysłania (choćby kopii koperty). Z uwagi na podniesione wyżej argumenty, ta okoliczność nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, czy w sprawie istniał, czy też nie istniał obowiązek skarżącego do uiszczania opłaty. Dla oceny tej okoliczności istotnym jest, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika RTV, a nie dokonał jego wyrejestrowania.

Skarżący podniósł m.in. zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Zobowiązany wskazał na złożone przez niego pismo z dnia 12 października 2015r. zarzucając, iż organ nie wezwał do sprecyzowania jego treści.

Sąd zauważa, iż zgodnie z orzecznictwem (por. wyroki NSA z 8 marca 2019 r. sygn. akt I GSK 837/18; 22 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1343/16; 9 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 429/18, tamże), aby wyrejestrować odbiornik RTV należało uczynić to w określonej przepisami formie. Przykładowo można wskazać, iż w stanie prawnym regulowanym rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. do skutecznego wyrejestrowania odbiornika RTV – koniecznym było złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia danych" o zaprzestaniu używania odbiorników RTV. W rezultacie argument skarżącego o poinformowaniu przez niego Poczty Polskiej pismem z dnia 12.10.2015r. o nieposiadaniu sprawnego odbiornika RTV i konieczności podjęcia przez organ czynności o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a., nie zasługiwał na uwzględnienie. Obowiązujące w zakresie wyrejestrowania odbiorników RTV oraz dokumentowania tej okoliczności regulacje uniemożliwiają skuteczne zastąpienie dowodu wyrejestrowania np. pisemnym oświadczeniem czy też zeznaniem osoby, która uczestniczyła w wyrejestrowaniu odbiornika. Sąd w pełni podziela stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 22 sierpnia 2024r. sygn. akt I GSK 849/23 zgodnie, z którym przepisy k.p.a. znajdują zastosowanie do prowadzonych przez organy wskazane w art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a. postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco, a kwestie wyrejestrowania odbiorników RTV do tego typu spraw nie należą. Wyrejestrowanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnych, wobec czego przepis art. 64 § 2 k.p.a. nie najdzie zastosowania, gdy pismo strony w przedmiocie wyrejestrowania odbiornika zawiera braki formalne.

Nadmienić należy, iż znajdująca się w aktach sprawy wieloletnia korespondencja wierzyciela ze skarżący świadczy o tym, iż miał on wiedzę, iż w 2015 roku nie doszło do skutecznego wyrejestrowania odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego. Pomimo wspomnianej korespondencji począwszy od 2015 roku skarżący nie dopełnił formalności ich wyrejestrowania w przepisanej prawem formie.

Stąd też wierzyciel właściwie uznał zarzut z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. za niezasadny.

Stwierdzić także należy, że nie doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.

Z akt sprawy wynika, że z uwagi na zaległości na indywidualnym numerze identyfikacyjnym abonenta [...], Poczta Polska S.A. w dniu 18 Iipca 2022 r. skierowała do skarżącego listem poleconym nr [...] (za elektronicznym potwierdzeniem odbioru) upomnienie Nr [...] wzywające do dobrowolnego uregulowania należności za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2022 r. Upomnienie zostało odebrane przez skarżącego w dniu 26 Iipca 2022r. Dowód: upomnienie numer [...] dnia 18 lipca 2022 r. oraz dokument elektroniczny wygenerowany z systemu Poczty Polskiej S.A. potwierdzający doręczenie przesyłki poleconej zawierającej upomnienie. Poczta Polska S.A. w dniu 17 czerwca 2024r. przekazała do organu egzekucyjnego tytuł wykonawczy numer 35830E1-42/GD/2024 obejmujący okres zaległości od stycznia 2019 r. do czerwca 2022 r. poprzedzony upomnieniem numer [...] z dnia 18 Iipca 2022 r.

Powyższe czyni zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. niezasadnym.

Za spóźniony należy uznać podniesiony dopiero w skardze do Sądu zarzut przedawnienia spornej zaległości. Zarzut przedawnienia nie podnoszony ani na etapie pisma z dnia 22 lipca 2024r. inicjującego niniejsze postępowanie ani w zażaleniu, winien zostać skierowany, zgodnie z trybem uregulowanym w art. 33 § 1 u.p.e.a., do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego.

Z tych wszystkich względów skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).