III SAB/Łd 42/14 - Postanowienie

Data orzeczenia	2014-12-03	
Data wpływu	2014-10-14	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Irena Krzemieniewska /przewodniczący/
Janusz Nowacki
Krzysztof Szczygielski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	I OSK 520/15	
Skarżony organ	Prezydent Miasta	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 52, art. 58 par. 1 pkt 6; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 37 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą we W. na bezczynność Prezydenta Miasta[...] w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić "A" Spółce Akcyjnej z siedzibą we W. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowanego w dniu 10 września 2014 r. pod pozycją 3560.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 czerwca 2014 r. A. S.A. z siedzibą we W. zwrócił się do Prezydenta Miasta Ł. o wyrejestrowanie pojazdów w związku z ich kradzieżą. Do wniosku załączono m.in. oświadczenia, z których wynika, że pojazdy zostały skradzione oraz zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa.

Pismem z dnia 1 lipca 2014 r. organ, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.), wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez: złożenie wniosków o wyrejestrowanie pojazdów dla każdego z pojazdów odrębnie, zgodnie z wzorem wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, załączenie do każdego z wniosków: dowodu rejestracyjnego, ewentualnie oświadczenia o utracie, zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ oraz uzupełnienie wniosku o opłatę skarbową od pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania.

Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. Prezydent Miasta Ł. pozostawił bez rozpoznania wniosek o wyrejestrowanie pojazdów.

W dniu 8 sierpnia 2014 r. skarżąca Spółka wezwała Prezydenta Miasta Ł. do usunięcia naruszenia prawa i wyrejestrowania pojazdów.

Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych złożonego wniosku, zatem organ pozostawił wniosek bez rozpoznania.

A. S.A. z siedzibą we W. zaskarżył bezczynność Prezydenta Miasta Ł. zarzucając naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz § 15 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Strona wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta Ł. do wydania decyzji administracyjnej o wyrejestrowaniu pojazdów oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. zew zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Poprzez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania takim środkiem jest zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 § 1 k.p.a., Dz. U. z 2013 r. poz. 267 t.j.).

Z akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi A. S.A. we W. jest bezczynność Prezydenta Miasta Ł. polegająca na nierozpoznaniu wniosków o wyrejestrowanie pojazdów. W tej sytuacji skarżąca Spółka, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowana była wystąpić z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Podkreślenia wymaga, że warunek zawarty w art. 52 § 2 p.p.s.a. tj. wyczerpanie środków zaskarżenia rozumiany być powinien w postępowaniu na bezczynność jako złożenie środka prawnego w postaci zażalenia przewidzianego w treści art. 37 § 1 k.p.a. Warunek ten będzie spełniony niezależnie od przyjętego przez organ stanowiska, uznającego zasadność bądź też niezasadność zażalenia.

W myśl art. 17 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są:

w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawy szczególne stanowią inaczej; w stosunku do wojewodów - właściwi w sprawie ministrowie; w stosunku do innych organów administracji publicznej niż wymienione wyżej - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku - organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością.

Uznać zatem należy, iż w niniejszej sprawie skarżąca Spółka powinna była zwrócić się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł.. Skoro skarżąca przed skierowaniem skargi do Sądu nie wniosła zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. to oznacza, że nie spełniła warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi. Jednocześnie wskazać należy, że akta administracyjne sprawy nie zawierają przedmiotowego zażalenia. Natomiast z akt administracyjnych wynika, że skarżąca Spółka w dniu 8 sierpnia 2014 r. wezwała Prezydenta Miasta Ł. do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu nie stanowi to jednak spełnienia warunku formalnego dla skutecznego wniesienia skargi, skoro organem wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta Miasta Ł. jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł..

Warto również zaznaczyć, że w sprawie dotyczącej przewlekłego prowadzenia postępowania czy też bezczynności organu nie mają zastosowania terminy wskazane w treści art. 53 p.p.s.a. Skargę taką można zatem wnieść w każdym czasie, po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia lub po złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński (...) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LEX 2011, teza 3 do art. 53). Zatem złożenie zażalenia jest warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Ponadto należy także wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniły się rozbieżności dotyczące właściwego sposobu kwestionowania legalności czynności pozostawienia podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Rozbieżności te dotyczyły tego, czy strona celem obrony własnego interesu prawnego naruszonego pozostawieniem podania bez rozpoznania powinna podjąć obronę przed bezczynnością organu administracji publicznej, składając zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.), a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia, skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., czy też powinna wnieść skargę do sądu administracyjnego na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

W dniu 3 września 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę, sygn. akt I OPS 2/13, w której przesądził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W uchwale tej NSA wskazał, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Zdaniem NSA nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Podkreślono, że nie można pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie jest spełnione kryterium, że dotyczy to uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Czynność ta bowiem nie potwierdza, ani też nie zaprzecza, że dotyczy uprawnienia lub obowiązku wynikających wprost z ustawy. Podejmując tę czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Poza tym, pozostawienie sprawy bez rozpoznania z tej przyczyny, co do zasady (tzn. o ile możliwość wystąpienia z żądaniem nie jest ograniczona terminem prawa materialnego) nie pozbawia strony uprawnienia do rozpoznania jej sprawy. Strona może bowiem powtórnie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania, który nie będzie już zawierał braków, których usunięcia żądał organ w odniesieniu do pierwszego podania.

W uchwale wskazano również, że pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Jeżeli więc organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno-technicznej, to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji.

Oznacza to, że do kontroli sądowej czynności Prezydenta Miasta Ł. polegającej na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania skarżąca Spółka może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na bezczynność w rozpoznaniu wniosku, ale poprzedzając skargę, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stosownym zażaleniem skierowanym do SKO w Ł., czego jak wyżej wskazano, skarżąca Spółka nie dokonała przed wniesieniem skargi na bezczynność organu.

Reasumując, niewyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, iż skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 punkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.

e.o.