Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 23 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu lokalizacji celu publicznego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. a.bł.

W dniu 19 kwietnia 2016 r. R. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu lokalizacji celu publicznego. Do skargi załączyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, argumentując, że przedmiotową decyzję doręczono jej w dniu 9 lutego 2016 r. W dniu 9 marca 2016 r., a zatem z zachowaniem terminu, skarżąca nadała u publicznego operatora pocztowego skargę na wspomnianą wyżej decyzję. W dniu 12 kwietnia 2016 r. operator publiczny zwrócił stronie przesyłkę obejmującą przedmiotową skargę z adnotacjami "adresata nie zastałem" oraz "zwrot –nie podjęto w terminie". R. K. wyjaśniła, że na skutek oczywistej omyłki pisarskiej doszło do błędnego zaadresowania przesyłki obejmującej skargę, gdzie zamiast adresu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. - A, wskazano adres B, będący adresem WSA w Łodzi. Przesyłkę na prośbę skarżącej adresowała osoba trzecia. W tej sytuacji uchybienie terminu było niezawinione przez skarżącą. Do wniosku załączono kserokopię koperty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270.) - przywoływanej dalej skrócie jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo złożenie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu.

Zdaniem sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Wraz z wnioskiem strona skarżąca złożyła skargę, a więc dokonała czynności, której nie dokonała w terminie. Jednakże okoliczności podniesione przez skarżącą w motywach wniosku nie dowodzą braku jej winy w uchybieniu terminu i z całą pewnością nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 - Lex nr 1643289, 17 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 104/15 - Lex nr 1643284). Zaznacza się także, iż nie można uznać, że błędne zaadresowanie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast do organu nastąpiło bez winy skarżącego, który został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia skargi. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminowi w postępowaniu sądowym obejmuje swym zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. Błędy i zaniedbania osoby, którą posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 1226/14 - Lex nr 1628656).

Nie budzi wątpliwości sądu, że decyzja Kolegium zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie wniesienia skargi do tutejszego sądu. Bezspornym jest również, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy wysyłaniu skargi do sądu. Fakt, że zaadresowanie koperty zawierającej skargę zleciła osobie trzeciej nie zwalniał jej z obowiązku uprzedniego sprawdzenia, czy przesyłka została prawidłowo zaadresowana. Tym samym uchybienie terminu do wniesienia skargi było niewątpliwie zawinione przez skarżącą, co obligowało sąd do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Mając powyższe na względzie sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

a.bł.