IV SA/Wr 51/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-03-10	
Data wpływu	2026-01-21	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Odrzucenie sprzeciwu	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Odrzucono sprzeciw z art. 64b § 1 p.p.s.a.	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143;  art. 58 par. 1 pkt 6 w zw. z  art. 64b par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze sprzeciwu Starosty Karkonoskiego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze nr SKO.IP/41/67/25 z dnia 18 grudnia 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić sprzeciw.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 stycznia 2026 r. S. wniósł sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze (dalej również: organ) z dnia 18 grudnia 2025 r. nr SKO.IP/41/67/25, mocą której uchylono decyzję S. z dnia 5 listopada 2025 r. nr OR.1431.69.2024.VII

w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej na wniosek E. K. (dalej: wnioskodawca).

Jak wynikało z akt sprawy, powołaną wyżej decyzją S., jako organu I instancji, wnioskodawcy odmówiono udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 czerwca 2024 r. Zdaniem S. przyczyną odmowy udostępnienia wnioskodawcy żądanej informacji publicznej było nadużycie prawa do informacji przez wnioskodawcę bowiem celem wnioskodawcy miało być wykorzystanie uzyskanej informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia

12 czerwca 2024 r., na potrzeby prowadzonego wobec wnioskodawcy postępowania karnego przed Sądem Najwyższym pod sygn. akt VI WKK 10/25.

Wskutek odwołania wnioskodawcy, wskazaną w sentencji decyzją organ, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej: k.p.a.), uchylił w/w decyzję S. z dnia 5 listopada 2025 r. i przekazał mu jednocześnie sprawę do ponownego rozpoznania.

Omawiana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze stała się przedmiotem sprzeciwu wywiedzionego przez S. W jego treści S. zarzucił organowi błąd

w ustaleniach faktycznych mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, poprzez uznanie, że S. nie wykazał, aby objęte żądaniem wnioskodawcy z dnia 12 czerwca 2024 r. informacje miały posłużyć osobistym celom wnioskodawcy, a także poprzez uznanie, że S. nie odniósł się do informacji wnioskodawcy o prawomocnym zakończeniu prowadzonego wobec wnioskodawcy postępowania karnego. W związku z tym S. wniósł o uchylenie w całości kwestionowanej sprzeciwem decyzji organu.

W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie. Uzasadniając sformułowane żądanie powołał się na brak legitymacji skargowej S. jako organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sprzeciw podlega odrzuceniu.

Na wstępie trzeba wskazać, że objęta sprzeciwem decyzja została wydana na tle ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.

z 2022 r., poz. 922 ze zm., dalej: u.d.i.p.) o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2 zdanie pierwsze). Stroną postępowania prowadzonego

w tym trybie jest wnioskodawca, zaś organem rozstrzygającym - adresat wniosku,

w tym przypadku S. Zgodnie z powołanym przepisem

i stosowanymi w tej sprawie przepisami k.p.a., od decyzji wydanej przez organ

I instancji służy stronie postępowania odwołanie do właściwego samorządowego kolegium odwoławczego (art. 17 pkt 1 k.p.a.). W postępowaniu tym organ I instancji nie ma przymiotu strony, ale realizuje zadania organu administracji publicznej

w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W ramach tych kompetencji organ ten będzie bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Nałożonych zaś na organ zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, publ. ONSA 2003/4, poz. 115, a także postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2008 r" sygn. akt II OSK 132/08, z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 1551/09 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony

w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego, nie ma w tym interesu prawnego.

Stosownie zaś do art. 64b § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z regulacjami odnoszącymi się do skargi uprawnionym do jej wniesienia jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (art. 50 § 1 p.p.s.a.).

Jak wskazano, organ I instancji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu orzeczenia wydanego w trybie odwoławczym od jego własnej decyzji. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach. Spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji. Nie do przyjęcia jest pogląd, że jednostka samorządu terytorialnego może zajmować różną pozycję (raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania) w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej. Oznacza to, że jednostka samorządu terytorialnego, której organ wydał decyzję w sprawie

w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie. Z tego powodu jej skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1919/06 oraz z dnia 16 lutego 2010 r" sygn. akt I OSK 181/10).

Zatem organ, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego od orzeczenia organu odwoławczego wydanego w tej sprawie.

W rozpoznanej sprawie nie budzi wątpliwości, że organowi jednostki samorządu terytorialnego, tj. S., który wydał decyzję jako organ pierwszej instancji, ustawodawca wyznaczył rolę organu administracji publicznej, w konsekwencji organ ten nie posiada legitymacji do złożenia skargi

w indywidualnej sprawie, którą sam rozstrzygał w pierwszej instancji. Organ taki nie ma prawa do kwestionowania rozstrzygnięć organu odwoławczego przed sądem administracyjnym, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

22 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 373/24, dostępny w CBOSA).

W powyższych okolicznościach Sąd był zobligowany do odrzucenia sprzeciwu jako niedopuszczalnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono

w sentencji postanowienia.