Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D. K., D. K.2, K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt VII SA/Wa 1678/25 o odrzuceniu skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr 437/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie D. K. i K. P.; 2. odrzucić zażalenie D. K.2 i R. P..

Zaskarżonym postanowieniem z 6 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.

Sąd I instancji, uwzględniając treść art. 53 § 1 oraz art. 83 § 1 p.p.s.a., wskazał, że w rozpoznawanej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg 9 maja 2025 r., dzień po dniu, w którym pełnomocnik skarżących odebrał zaskarżoną decyzję. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wypadał 8 czerwca 2025 r.,

tj. w niedzielę. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znalazł przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął zatem 9 czerwca 2025 r. (poniedziałek). Skargę tymczasem wniesiono 11 czerwca 2025 r., zatem z uchybieniem terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powołane postanowienie wnieśli D. K., D. K.2, K. P. i R. P..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie D. K. i K. P. nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast zażalenie

D. K.2 i R. P. podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa

w art. 3 § 2 pkt 4a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skargę wniesiono z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., czego następstwem było jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżoną decyzję – zawierającą prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi – doręczono stronie 8 maja 2025 r. W związku z powyższym termin do wniesienia skargi upłynął 9 czerwca 2025 r., na co trafnie wskazał Sąd I instancji. Złożenie skargi 11 czerwca 2025 r. nastąpiło zatem po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184

w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji.

Zgodnie z art. 173 § 2 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego może wnieść strona oraz podmioty wymienione w art. 173 § 2 p.p.s.a..

W myśl art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w tym przepisie.

Zażalenie niedopuszczalne podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 178 p.p.s.a. Z kolei art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.

Za koniecznością odrzucenia zażalenia D. K.2 i R. P. z powodu jego niedopuszczalności stoi brak spełnienia przesłanki podmiotowej. Zachodzi ona wówczas, gdy zażalenie wnosi osoba będąca adresatem postanowienia nim objętego, gdy skutki jego niewykonania dotyczą wyłącznie zobowiązanego do dokonania czynności określonej danym postanowieniem – w tym przypadku wyłącznie D. K. i K. P.. D. K.2 i R. P. zaś nie byli adresatami postanowienia wydanego wobec D. K. i K. P., w konsekwencji nie byli uprawnieni do jego zaskarżenia.

Z tych przyczyn zażalenie złożone przez D. K.2 i R. P. na postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu skargi D. K. i K. P. uznać należy za niedopuszczalne i jako takie odrzucić.

Ze względu na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 2 sentencji.