Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku P. Ż. o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie sądowi w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek.

Wnioskiem z dnia 23 lipca 2015 r., P. Ż. (zwany dalej stroną lub wnioskodawcą) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie [...] Kołu [...] "[...]" we W. grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę w sprawie bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej.

Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawca wskazał, że grzywna w wysokości 250,00 złotych nałożona na Koło prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt IV SO/Wr 12/15 nie przyniosła oczekiwanego rezultatu, bowiem w dalszym ciągu podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie wykonał nałożonego na niego obowiązku przekazania skargi wraz z aktami sprawy do sądu administracyjnego.

Zdaniem wnioskodawcy, ponownie nałożona grzywna winna uwzględniać rażący stosunek tego podmiotu do realizacji obowiązków ustawowych, a także do wykonywania zarządzeń Sądu. Powołując się na wysokość uzyskiwanych przez Koło rocznych przychodów z prowadzonej działalności, wnioskodawca zauważył, że aby grzywna była adekwatna do zarzucanego naruszenia a zarazem wystarczająco dotkliwa, jej wysokość winna kształtować się na maksymalnie dopuszczalnym poziomie tj. 33.083,00 złotych, czyli dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w roku 2014 r. Strona podkreśliła również, że na wysokość grzywny winna mieć wpływ również okoliczność, że Koło reprezentowane jest przez profesjonalnego pełnomocnika, który – z racji wykonywanego zawodu – posiada wiedzę co do skutków prawnych zaniechania w wykonaniu ustawowych obowiązków przez swojego mandanta.

Ponadto wnioskodawca wystąpił również o rozpoznanie skargi na bezczynność na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdyż stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości, a także o wydanie z urzędu postanowienia sygnalizacyjnego do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku [...] we W.

Pismem z dnia 27 lipca 2015 r. przesłano podmiotowi zobowiązanemu przedmiotowy wniosek w celu udzielenia stosownej odpowiedzi w terminie 7 dni. W wyznaczonym terminie Koło nie wyraziło jednakże stanowiska względem żądania wnioskodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania instytucji grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 u.d.i.p. – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

W niniejszym postępowaniu materiał służący ocenie żądania wnioskodawcy nie obejmuje wyłącznie dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że na tle sporu wnioskodawcy z kołem [...] o dostęp do informacji publicznej toczyły się w tutejszym Sądzie także dwie inne sprawy. Sprawa o sygnaturze akt IV SO/Wr 12/15 dotyczyła kwestii nałożenia na organ grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a. i zakończyła się prawomocnym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2015 r. Druga zaś sprawa o sygnaturze akt IV SAB/Wr 179/15 dotyczyła istoty sporu tj. bezczynności Koła w udostępnieniu informacji publicznej.

Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wr 179/15 tutejszy Sąd zobowiązał [...] we W. do rozpoznania wniosku P. Ż. z dnia 16 stycznia 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi.

Jak wynika z akt ostatniej ze wskazanych spraw, podmiot zobowiązany przekazał oryginał skargi wraz z załącznikami w dniu 3 sierpnia 2015 r. i wyraził swoje stanowisko względem podnoszonych w niej okoliczności w treści pisma, które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 12 czerwca 2015 r. (odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny z dnia 30 marca 2015 r.).

Na podstawie przedstawionych okoliczności stwierdzić należy, że skarga na bezczynność Koła w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej została zarejestrowana w dniu 10 lipca 2015 r., a więc przed wpłynięciem kolejnego wniosku o wymierzenie grzywny (23 lipca 2015 r.). Istotne jest również i to, że choć sprawa została zarejestrowana w oparciu o zarządzenie sędziego sprawozdawcy na podstawie odpisów dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy IV SO/Wr 12/15, to w jej toku podmiot zobowiązany – działając na wezwanie Sądu – przesłał w końcu oryginał skargi. Należy także podkreślić, że stanowisko względem podnoszonego w skardze zarzutu bezczynności zostało przedstawione przez Koło. W końcu nie można pominąć, że skarga na bezczynność została rozpoznana i wnioskodawca uzyskał w ten sposób orzeczenie rozstrzygające spór w zakresie udostępnienia żądanej przez niego informacji.

W związku z powyższym w ocenie Sądu wniosek o wymierzenie grzywny okazał się nieuzasadniony. Podzielając pogląd wnioskodawcy co do mieszanego (prewencyjno – dyscyplinująco – restrykcyjnego) charakteru grzywny wymierzanej w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a., należy zwrócić przede wszystkim uwagę, że przepis ten nie zobowiązuje Sądu do każdorazowego wymierzenia grzywny w przypadku zaistnienia przesłanek w postaci nieprzekazania skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w ustawowym terminie. Użyte w tym przepisie sformułowanie "może" oznacza, że ustawodawca pozostawił Sądowi ocenę zasadności wymierzenia grzywny z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 274/09 oraz 24 października 2012 r., sygn. akt II OZ 907/12).

Odnosząc się do żądania rozpoznania sprawy na podstawie nadesłanego przez wnioskodawcę odpisu skargi stwierdzić należy, że wobec wydania przez tutejszy Sąd wyroku z dnia 5 listopada 2015 r., zobowiązującego Koło do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, za niedopuszczalne należałoby uznać jego realizację w takiej sytuacji.

Za nieuzasadnione należało również uznać zwrócenie się do stosownych organów z tzw. postanowieniem sygnalizacyjnym, czy to w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a., czy też w trybie art. 55 § 3 p.p.s.a.

Jak wynika z art. 155 § 1 p.p.s.a. w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach.

Z kolei zgodnie z art. 55 § 3 p.p.s.a. o rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków.

Zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku inicjatywa w zakresie wystąpienia z takim postanowieniem leży jednakże po stronie podmiotów wymienionych w tych przepisach i jest podejmowana tylko z urzędu. Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że przesłanki do zastosowania wskazanych instytucji nie zostały spełnione. Działania podmiotu zobowiązanego, który w sprawie przekazania skargi dotyczącej udostępnienie informacji publicznej naruszył art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), nie można zakwalifikować jeszcze w kategoriach istotnego naruszenia prawa, czy też rażącego przypadku naruszenia obowiązku. O zastosowaniu tej kwalifikowanej formy w jednostkowej sprawie winny decydować jedynie szczególne przypadki, do których – zdaniem Sądu – niniejsza sprawa się nie zalicza.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne prowadzące do wniosku, że żądanie strony skarżącej okazało się nieuzasadnione, sąd orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia, mając za podstawę art. 55 § 1 p.p.s.a.