Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. S.A. w L. na zarządzenie Sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 2469/23 w zakresie pozostawienia pisma bez rozpoznania w sprawie ze skargi S. S.A. w L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne postanawia: oddalić zażalenie.

Skarżąca spółka pismem z dnia 5 grudnia 2024 r., wniosła do Sądu wniosek o przyznanie jej pełnomocnika z urzędu. Pismo to nie było podpisane, w związku z tym zarządzeniem z dnia 10 grudnia 2024 r. strona skarżąca została zobowiązana do podpisania go oraz nadesłania odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego z którego będzie wynikać umocowanie do reprezentowania skarżącej spółki – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpatrzenia. Odpis zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącej 2 stycznia 2025 r., a zatem termin do jego wykonania mijał z dniem 28 grudnia 2023 r. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie wykonała wskazanego zarządzenia, wobec powyższego zarządzeniem z dnia 11 lutego 2025 r., pozostawiono pismo skarżącej bez rozpoznania.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe orzeczenie wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do art. 49 § 1 i 2 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.

Jak wynika z analizy akt niniejszej sprawy, w wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 10 grudnia 2024 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braku formalnego pisma datowanego na 5 grudnia 2024 r. przez jego podpisanie oraz nadesłanie pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Z analizy akt sprawy wynika, że wezwanie zostało w sposób zastępczy (w drodze fikcji doręczenia) doręczone skarżącej w dniu 2 stycznia 2025 r. Pierwsze awizo przesyłki zawierającej to wezwanie miało miejsce w dniu 19 grudnia 2024 r., powtórne awizo - w dniu 30 grudnia 2024 r., następnie przesyłkę zwrócono nadawcy jako niepodjętą. Zgodnie zaś z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o założeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Jest to tzw. fikcja doręczenia przewidziana w art. 73 § 4 p.p.s.a.

Taki stan faktyczny powodował, że skarżąca nie wykonała wezwania, nie dochowując warunków w nim określonych. Wobec tego zasadnie Sąd I instancji zastosował art. 49 § 2 i na tej podstawie prawidłowo pozostawił pismo skarżącego z dnia 5 grudnia 2024 r. bez rozpoznania.

Z wymienionych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.