Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1163/17 o odrzuceniu skargi K. K. w sprawie ze skargi K. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1163/17, odrzucił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zgodnie z zarządzeniem z dnia 6 listopada 2017 r. wezwano skarżącą K. K., na adres pełnomocnika do doręczeń J. S., do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy lub nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza skargi. Powyższe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej do doręczeń w dniu 10 listopada 2017 r. Ostatni dzień terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przypadł zatem na 17 listopada 2017 r. W dniu 20 listopada 2017 r. wpłynęło do Sądu pismo pełnomocnika skarżącej do doręczeń J. S., do którego została załączona kopia skargi, podpisanej przez K. K. z datą 14 listopada 2017 r. Z treści ww. pisma nie wynika natomiast, aby oryginał skargi podpisanej przez skarżącą został wysłany do Sądu.

Sąd stwierdził, że nadesłanie kserokopii podpisanej skargi przy piśmie z dnia 16 listopada 2017 r. nie może zostać potraktowane jako prawidłowe wykonanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi. Uznał, że w niniejszej sprawie skarżąca, pomimo upływu zakreślonego terminu, nie podpisała skargi znajdującej się w aktach sprawy, jak również nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi do Sądu. Dodatkowo podkreślił, że znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą J. S. (siostrze męża skarżącej) nie spełnia wymogów określonych w art. 35 § 1 p.p.s.a. i z tego względu zostało potraktowane przez Sąd jako skuteczne wyłącznie w zakresie dokonywania doręczeń. O treści tego przepisu skarżąca została pouczona w piśmie z dnia 26 sierpnia 2017 r. (pkt 5 pouczenia).

Z powyższych względów, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli T. K. reprezentowany przez pełnomocnika J. S. oraz J. S. jako pełnomocnik do doręczeń K. K.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w aktach sprawy jest uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dnia 27 marca 2017 r. dla J. S. podpisany przez K. i T. K., dwóch świadków, notariusza oraz Apostille potwierdzające ważność tego pełnomocnictwa w Polsce. K. i T. K. są małżeństwem, obywatelami Polski, czasowo przebywającymi za granicą. Ponadto, wskazano, że w dniu 5 września 2017 r. nie pozwolono J. S. zapoznać się z aktami sprawy w Sądzie, dlatego też dostarczyła ona dwa pełnomocnictwa na jednej kartce z dnia 8 września 2017 r. do "działania w imieniu T. K. i K. K. dla siostry J. S. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym".

W toku dalej trwającego postępowania sądowego zapadały różne rozstrzygnięcia Sądu w zakresie ww. zażalenia złożonego przez J. S. jako pełnomocnika do doręczeń K. K. Końcowo zapadło postanowienie z dnia 20 marca 2019 r., na mocy którego m.in. odrzucono zażalenie J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1163/17, o odrzuceniu skargi w części.

Obecnie przedmiotem rozpoznania jest zażalenie T. K. na ww. postanowienie z dnia 23 listopada 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania zażalenia obowiązkiem Sądu jest kontrola środka odwoławczego pod kątem spełnienia wymagań formalnych, jak również pod kątem dopuszczalności takiego środka. Zgodnie bowiem z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Uprawnienie to przysługuje oczywiście również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, jeżeli zażalenie ulegało odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, a to na mocy art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie z dnia 23 listopada 2017 r. o odrzuceniu skargi K. K. wniósł T. K.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie T. K. nie może wykazać się interesem prawnym w zaskarżeniu postanowienia o odrzuceniu skargi K. K. Nie można bowiem uznać, że odrzucenie skargi innej osoby wpływa na jego obowiązki lub uprawnienia procesowe w postępowaniu wywołanym jego skargą. To nie jego skarga została odrzucona. Odrzucenie skargi innego podmiotu nie wpływa w żaden sposób na możliwość zbadania zgodności z prawem zaskarżonej przez niego do Sądu I instancji decyzji. O ile oczywiście zostanie uznane, że skarga złożona przez niego została skutecznie wniesiona. Inicjatywa w ewentualnym uzupełnieniu braków formalnych skargi T. K. leży tylko po jego stronie.

Ponadto, podkreślić należy, że argumentacja podniesiona przez T. K. w zażaleniu powinna wykazać, że kwestionowanie przedmiotowego postanowienia jest słuszne, albowiem odrzucenie skargi K. K., będzie miało wpływ na jego uprawnienia i obowiązki. Próżno jest jednakże doszukiwać się w złożonym zażaleniu takiego związku. Cała argumentacja zawarta w zażaleniu odnosi się do zasadności odrzucenia skargi K. K. w związku z przyjęciem, że nie uzupełniła ona braków formalnych skargi. Prawo do skutecznego kwestionowania prawidłowości działań Sądu w tym zakresie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ma jednak jedynie K. K. Z akt sprawy nie wynika, aby złożyła w swoim imieniu zażalenie na postanowienie odrzucające jej skargę.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.