Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Skoczylas Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi ... Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. na przewlekłość Prezydenta Miasta P. w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności I. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Prezydenta Miasta P. do wydania decyzji administracyjnej, II. stwierdza, że postępowanie przed organem było prowadzone przewlekle, a przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącej Spółki kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 25 czerwca 2012 r. ... S.A. z siedzibą w L. złożyła wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działki nr ..., obręb G. ark. mapy ..., w P. przy ulicy H. Do Urzędu Miasta P. wniosek wpłynął w dniu 21 sierpnia 2012 r. W dniu 28 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta P. (dalej również jako "organ") zwrócił się do wnioskodawcy o potwierdzenie, czy podtrzymuje wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności pod rygorem uznania, iż niedostarczenie wymaganej deklaracji w wyznaczonym terminie będzie oznaczać rezygnację z ubiegania się o przekształcenie. Na tym etapie Prezydent Miasta P. wystąpił do Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego, Ministerstwa Budownictwa Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Starostwa Powiatowego w P. o ustalenie czy w stosunku do przedmiotowej nieruchomości nie toczy się postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowości nabycia przez Skarb Państwa, stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowych oraz o zwrot nieruchomości (pisma z dnia 12 września 2012 r.). W dniu 20 września 2012 r. (data wpływu) wnioskodawca przedłożył deklarację, z której wynika, iż podtrzymuje wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego.

Postanowieniem z dnia ... 2012 r. Prezydent Miasta P. powołał biegłego rzeczoznawcę majątkowego do sporządzenia operatu szacunkowego w przedmiotowej sprawie. Wycenę sporządzono w dniu ... 2012 r., po czym w dniu ... 2012 r. organ poinformował wnioskodawcę o wysokości opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz zwrócił się o przesłanie deklaracji dotyczącej zamiaru podtrzymania wniosku oraz przedłożenia dokumentów wymaganych przy udzieleniu pomocy publicznej.

Po zapoznaniu się z treścią operatu szacunkowego, wnioskodawca przedłożył w dniach 10 stycznia 2013 r.. 28 marca 2013 r. oraz 25 czerwca 2013 r. (data wpływu) pisemne uwagi do jego treści. Rzeczoznawca majątkowy 2-krotnie składał wyjaśnienia w sprawie (pisma z dnia 28 lutego 2013 r., 15 maja 2013 r., 9 października 2013 r.)

W dniu 18 listopada 2013 r. (data wpływu) wnioskodawca przekazał organowi I instancji deklarację wraz z oświadczeniem o pomocy publicznej i kwestionariuszem pomocy publicznej.

Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. Prezydent Miasta P. zwrócił się do wnioskodawcy o informację, czy podtrzymuje wniosek i wyraża zgodę na przekształcenie za opłatą oraz o dostarczenie brakujących dokumentów (m.in. sprawozdania finansowego), które są niezbędne w ocenie organu do rozpoznania wniosku.

W dniu 13 lutego 2014 r. pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, iż podtrzymuje wniosek o przekształcenie oraz wyraża zgodę na opłatę. Jednocześnie odmawia przedłożenia wymaganych dokumentów związanych z udzieleniem pomocy publicznej, gdyż w jego ocenie takowa nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 20 marca 2014 r. organ wyjaśnił wnioskodawcy, iż jego zdaniem przekształcenie prawa użytkowania wieczystego za jednorazową opłatą spełnia przesłanki pomocy publicznej z uwagi na co bez przedłożenia wymaganych dokumentów pomoc publiczna nie może być udzielona.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2014 r. pełnomocnik wnioskodawcy podtrzymał wcześniej wyrażone stanowisko w sprawie oraz wniósł o bezzwłoczne rozstrzygnięcie sprawy.

W piśmie z dnia 9 maja 2014 r. Prezydent Miasta P. ponownie wezwał wnioskodawcę o przedłożenie wymaganych dokumentów.

W dniu 3 czerwca 2014 r. organ zwrócił się do biegłego rzeczoznawcy majątkowego o potwierdzenie aktualizacji operatu szacunkowego.

Pismem, które do Wojewody Wielkopolskiego wpłynęło w dniu 30 maja 2014 r., Spółka ... wniosła zażalenie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta P.

Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia ... 2014 r. Nr ... zażalenie uwzględnił, stwierdzając zarazem, iż miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, stwierdził bezczynność organu I instancji oraz wyznaczył ostateczny termin załatwienia sprawy do dnia 8 sierpnia 2014 r. Postanowienie Wojewody wpłynęło do Urzędu Miasta P. w dniu 17 lipca 2014 r.

Pismem z dnia 19 sierpnia 2014 r., które do Urzędu Miasta P. wpłynęło w dniu 29 sierpnia 2014 r., Spółka ... - w której imieniu działał profesjonalny pełnomocnik, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. oraz na przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania. Prezydentowi Miasta P. skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 35 § 1-3 w zw. z art. 36 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Prezydent Miasta P. do tej pory nie wydał decyzji w sprawie, choć dawno upłynęły już terminy załatwienia sprawy przewidziane w przepisach z art. 35 § 1-3 k.p.a. Ponadto organ nie realizował przewidzianego w art. 36 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadamiania i strony o każdym przypadku nie załatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. wraz z podaniem przyczyny zwłoki i wyznaczeniem nowego terminu. Oczekiwanego skutku mc przyniosło również wniesienie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia do Wojewody Wielkopolskiego. Organ wyższego stopnia wprawdzie uwzględnił to zażalenie w całości i wyznaczył termin załatwienia sprawy do dnia 08. sierpnia 2014 r., ale organ w tym terminie, jak również na dzień wniesienia skargi nie wydał wymaganej decyzji. Zdaniem Skarżącej organ prowadzi przedmiotowe postępowanie w sposób przewlekły, w skutek czego upłynęły terminy załatwienia sprawy. Podniesiono, iż zgodnie z art. 5a ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, przepisy tejże ustawy stosuje się z uwzględnieniem przepisów o pomocy publicznej. W oparciu o ten przepis organ zwracał się do skarżącego o przekazanie dokumentów i oświadczeń dotyczących pomocy publicznej, która w ocenie organu miała być mu udzielona w związku z przedmiotową sprawą. Kilkukrotnie żądano również od skarżącego odpowiedzi, czy podtrzymuje żądanie zawarte we wniosku w sytuacji, gdy wniosek o wszczęcie postępowania nie budzi żadnych wątpliwości w tym zakresie. W kolejnych pismach w sposób szczegółowy i jednoznaczny Spółka przedstawiła i uargumentowała swoje stanowisko, że w jej ocenie w przedmiotowej sprawie przepisy o pomocy publicznej nie znajdują zastosowania oraz, że w pełnym zakresie podtrzymuje swój wniosek. Organ mimo to regularnie i bezpodstawnie żądał od skarżącego kolejnych oświadczeń w tym przedmiocie, doprowadzając w ten sposób do przewlekłości postępowania. Działania organu są pozorne, nie wnoszą niczego nowego do sprawy i niepotrzebnie przedłużają toczące się postępowanie. Podkreślono, że wobec obowiązku ponoszenia przez Spółkę opłat za użytkowanie wieczyste, jest to w interesie organu. Podstawą takich podejmowanych przez organ czynności na pewno nie był zamiar wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Zarzucono, że organ nie dochował w przedmiotowej sprawie jakiejkolwiek staranności, aby organizować postępowanie administracyjne w taki sposób, aby zakończyło się ono w rozsądnym terminie. W tym stanie rzeczy skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, iż wydając decyzję administracyjną o przekształceniu zobowiązany jest zbadać, czy dokonanie przekształcenia lub sprzedaż nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy będzie skutkować udzieleniem przez państwo pomocy publicznej. Wskazano, iż zgodnie z pismem z dnia 08 kwietnia 2014 r. Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju Departament Gospodarki Nieruchomościami w resorcie Infrastruktury i rozwoju prowadzone są prace nad projektem ustawy o zmianie ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Do zmiany ww. przepisów obowiązują dotychczasowe, Komisja Europejska nie wydała bowiem wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie. Stosując obowiązujące przepisy w zakresie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości na rzecz przedsiębiorcy należy mieć na uwadze w szczególności art. 5a ustawy o przekształceniu, który nakazuje uwzględniać przepisy o pomocy publicznej. Na gruncie prawa polskiego do kwestii pomocy publicznej odnosi się bezpośrednio ustawa z dnia 30 kwietnia o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U z 2007 r., Nr 59, poz. 404, z późn. zmianami), która w art. 1 rozstrzyga, że zasady dopuszczalności udzielenia pomocy publicznej określają przepisy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską ( Dz. U z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2 z późn. zm.). Organ wyjaśnił, iż opóźnienie w rozpatrzeniu sprawy powstało z przyczyn niezależnych od organu, gdyż było powodowane koniecznością przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Nadto strona nie uzupełniła wniosku o dokumenty niezbędne do przeprowadzenia i zakończenia postępowania. W toku postępowania strona była informowana o terminie załatwienia sprawy i przyczynach przesunięcia terminu. Z uwagi na stanowisko Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju, które wskazują, że w każdym przypadku przekazania na własność nieruchomości, może wystąpić korzyść finansowa dla przedsiębiorcy powodująca konieczność zastosowania przepisów o pomocy publicznej, wezwano stronę do przedstawienia wniosku o udzielenie pomocy publicznej, wraz z niezbędnymi dokumentami, których strona pismem i dnia 17.02.2014 r. (data wpływu do urzędu) odmówiła przekazania wskazując, że w przypadku jednorazowej opłaty za przekształcenie nie zachodzi pomoc publiczna. Podniesi9ono, iż Prezydent Miasta prowadząc niniejsze postępowanie nie pozostawał bierny, lecz podejmował szereg czynności mających na celu załatwienie sprawy. Natomiast opóźnienie w jej załatwieniu zostało spowodowane koniecznością przeprowadzenia trybu postępowania właściwego dla przyznania pomocy publicznej, jak również okolicznością zgłaszanych przez stronę licznych zarzutów co do operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę w celu ustalenia opłaty za przekształcenie. Nie można więc dopatrzyć się ze strony organu celowego przedłużania postępowania. Nie można także wnosić, aby zwłoka w załatwieniu sprawy wynikająca z konieczności przeprowadzenia obowiązkowego postępowania w zakresie pomocy publicznej, stanowiła naruszenie prawa zwłaszcza, że powyższe kwestie były kwestionowane przez stronę zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze.

W piśmie procesowym z dnia 19 listopada 2014 r. Urząd Miasta P. złożył do akt sprawy potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia ... 2014 r., nr ... o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w P. przy ul. H., wnosząc o umorzenie postępowania w związku z wydaniem decyzji w sprawie. Jednocześnie przekazano korespondencję z Urzędem Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz Komisją Europejską prowadzoną w celu rozstrzygnięcia występowania pomocy publicznej przy stosowaniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości.

Na rozprawie przeprowadzonej przez tut. Sąd pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał skargę podnosząc, iż wobec wydania decyzji z dnia ... 2014 r., którą skarżąca Spółka zaskarżyła, żądanie zobowiązania organu do wydania decyzji jest nieaktualne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl § 2 tego artykułu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarga na bezczynność wniesiona została w związku z brakiem rozstrzygnięcia wniosku skarżącej Spółki z dnia ... 2012 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oznaczonej geodezyjnie jako działki nr ... obręb G. ark. mapy ... w P. przy ulicy H. Zarzut bezczynności dotyczy Prezydenta Miasta P. - organu, do którego właściwości należy rozpatrzenie przedmiotowego odwołania.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. warunkiem wniesienia skargi na bezczynność było wniesienie do organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Przed wniesieniem przedmiotowej skargi pełnomocnik strony skarżącej w dniu 30 maja 2014 r. wniósł bezpośrednio do organu wyższej instancji (Wojewody Wielkopolskiego) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta P.

Skarga wniesiona została w dniu 29 sierpnia 2014 r., wobec niedotrzymania przez organ I instancji wyznaczonego przez Wojewodę Wlkp., który uznając zażalenie skarżącej Spółki termin ten ustalił na dzień 8 sierpnia 2014 r. W świetle powyższego skarga na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiotowej sprawie i przewlekle prowadzenie postępowania, jako dopuszczalna i wniesiona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.

Przeprowadzając taką ocenę zważyć należy, że w dniu ... 2014 r. Prezydenta Miasta P. zakończył postępowanie wszczęte na wniosek skarżącej Spółki wydając decyzję Nr .... Mając na uwadze powyższe nie budzi wątpliwości, że bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie skargi w zakresie obejmującym żądanie nakazania Prezydentowi Miasta P. wydania decyzji. Oznacza to, że bezczynność będąca przedmiotem tej skargi przestała istnieć, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wyznaczenia organowi terminu do wydania decyzji stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Jednocześnie należy zauważyć, że w świetle aktualnego brzmienia art. 149 p.p.s.a. wydanie decyzji przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi nie powoduje, iż postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe w całości. Zważyć bowiem należy, iż w sprawie ze skargi na bezczynność (oraz przewlekłe prowadzenie postępowania) sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia czy w sprawie wystąpiła bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a., jeżeli nie ma podstaw do odrzucenia albo oddalenia skargi, bądź umorzenia postępowania sądowego. Przepis art. 149 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu zawiera normę, według której uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz czy było to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Należy więc przyjąć, iż wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12 – dostępne na stronach internetowych NSA w: Baza orzeczeń). W tych uwarunkowaniach Sąd mając na uwadze zarzuty skargi zobowiązany był do przeprowadzenia w powyższym zakresie oceny postępowania przeprowadzonego przez Prezydenta Miasta P., czy organ pozostawał w bezczynności, czy postepowanie było prowadzone przewlekle i czy miało to miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W myśl przepisu art. 35 ust. 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu, odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Dla uznania bezczynności organu odwoławczego niezbędnym jest pozytywne ustalenie, że organ ten w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. nie wydał decyzji w trybie art. 138 k.p.a. Wskazane terminy mogą być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1 k.p.a., albo mogą być wyznaczane terminy dodatkowe zgodnie z art. 37 § 2 k.p.a. Bieg omawianych terminów ulega wstrzymaniu w przypadkach uregulowanych w art. 35 § 5 k.p.a., przy czym pokreślić trzeba, że okoliczności zwalniające organ administracji publicznej z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny. O ile organ administracyjny ma załatwić sprawę przez wydanie decyzji i nie czyni tego w terminie określonym w art. 35 lub wyznaczonym zgodnie z art. 36 k.p.a., pozostaje w bezczynności. Należy w tym miejscu podkreślić, iż o bezczynności organu można mówić zarówno wtedy, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak również wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie, lecz nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji. Jak wyżej wskazano, taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, w tym również na etapie po wniesieniu skargi.

Podkreślić należy, iż z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia po upływie ustawowych terminów przewidzianych dla załatwienia sprawy administracyjnej, niezależnie od tego, jakie były jej powody i w jakim stopniu organ wykazywał się aktywnością podczas prowadzonego postępowania, którego jednak nie zakończył. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w wyroku z dnia z dnia 2 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SAB/Kr 5/12 (Lex nr 1145976).

W badanym przypadku w pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiotowy wniosek do Urzędu Miasta P. wpłynął w dniu 22 sierpnia 2012 r. Postępowanie zakończono decyzją z dnia ... 2014 r., zatem po ponad dwóch latach od złożenia wniosku. Wydanie decyzji nastąpiło przy tym z przekroczeniem określonego na dzień 8 sierpnia 2014 r. ostatecznego terminu załatwienia sprawy, wyznaczonego przez Wojewodę Wielkopolskiego postanowieniem z dnia ... 2014 r., podjętym w wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej Spółki na nierozpatrzenie sprawy w terminie i przewlekłość postępowania.

W toku postępowania Prezydent Miasta P. siedmiokrotnie zawiadamiał stronę postępowania o przedłużeniu terminu do załatwienia sprawy (pismami z dnia: 27 września 2012 r., 11 stycznia 2013 r., 23 maja 2013 r., 26 sierpnia 2013r. , 24 października 2013r., 21 marca 2014 r., 4 czerwca 2014 r. i 20 sierpnia 2014 r. ). Pomiędzy tymi okresami dwukrotnie, pomiędzy 31 lipca 2013 r. a 26 sierpnia 2013 r. oraz 31 stycznia 2014 r. a 21 marca 2014 r., zaniechano wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, pomimo upływu uprzednio wyznaczonych przez organ terminów i zarazem nie zawiadomiono strony o innym terminie do załatwienia sprawy. Wielokrotne występowano do wnioskodawcy z zapytaniem, czy podtrzymuje żądanie zawarte we wniosku oraz nakładanie obowiązku przedłożenia dokumentów wymaganych przy udzieleniu pomocy publicznej. W opinii Sądu w sytuacji, gdy wniosek o wszczęcie postępowania nie budził wątpliwości co do jego zakresu i stanowisko strony było znane, taką czynność należy uznać za pozorną, u której podstaw nie leżał zamiar wyjaśnienia istotnej okoliczności sprawy. Należy przy tym mieć na uwadze, że skutki związane z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, takie jak konieczność uiszczenia opłaty i sposoby jej obliczania, wynikają wprost z przepisów prawa. W niniejszej sprawie wnioskodawca był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zatem jednokrotna informacja o wysokości ustalonej opłaty była wystarczająca. Tymczasem organ trzykrotnie występował do wnioskodawcy z pismem informującym o skutkach przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności oraz z zapytaniem czy w związku z tym strona podtrzymuje swój wniosek. Podejmowane próby zobowiązania wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów wymaganych przy pomocy publicznej, w sytuacji gdy stanowisko strony zostało jasno wyrażone w tym zakresie, były pozbawione znaczenia i wywołały skutek w postaci przewlekłości przedmiotowego postępowania. Z akt sprawy wynika ponadto, iż Prezydent Miasta P. był w posiadaniu opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów uzyskiwanych w innych sprawach, z której jednoznacznie wynikało, że zdaniem tego organu pomocą publiczną jest jedynie rozłożenie na raty opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego oraz udzielenie bonifikaty. Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca deklarował zamiar jednorazowego uiszczenia opłaty za przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności.

W ocenie Sądu nie dochowano w tym przypadku należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie. W niniejszej sprawie organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły nie zmierzający w sposób obiektywny do szybkiego zakończenia sprawy. Działanie organu wynikało w pewien sposób z wątpliwości interpretacyjnych dotyczących udzielania pomocy publicznej w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Z korespondencji załączonej do złożonego w Sądzie pisma z dnia 19 listopada 2014 r. wynika zarazem, że Prezydent Miasta P. pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. wniósł w tym zakresie do Komisji Europejskiej skargę dotyczącą środka legislacyjnego oraz wniósł skargę do Trybunału Konstytucyjnego, kwestionując przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, na podstawie których skarżąca Spółka złożyła wniosek o przekształcenie. Sąd miał na uwadze, że przedłużające się postępowanie nie było spowodowane całkowitym zaprzestaniem działań ze strony organu, który informował stronę o przedłużaniu postępowania, lecz zarazem nie zawieszał postępowania w związku ze skierowaniem przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w porozumieniu z Ministrem Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w dniu ... 2013 r. wniosku o notyfikację mechanizmu ustalania opłaty za przekształcenie i sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego. Nie wypowiadając się, czy takie zawieszenie postępowania miałoby umocowanie w treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., to jednak chroniłoby organ przed zarzutem bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Należy mieć również na uwadze, że na końcowym etapie postępowania, w dniu 8 lipca 2014 r. do organu wpłynęło pismo rzeczoznawcy majątkowego z dnia 4 lipca 2014 r., potwierdzające aktualność wyceny wartości prawa własności oraz prawa użytkowania wieczystego nieruchomości objętej wnioskiem strony. O powyższym organ poinformował pełnomocnika skarżącej Spółki pismem z dnia 20 sierpnia 2014 r., ponownie żądając przedstawienia stanowiska oraz złożenia załączonej deklaracji. Ponownie wezwano również do dostarczenia dokumentów dotyczących wyliczenia i określenia wartości pomocy publicznej przesłanych stronie przy piśmie z dnia 17 grudnia 2012 r. Jednocześnie postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. przedłużono termin załatwienia sprawy do dnia 31 października 2014 r. Powyższą korespondencję doręczono pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 22 sierpnia 2014 r. (k. 120 akt admin.), który niezwłocznie, bo pismem z dnia 25 sierpnia 2014 r., poinformował organ, że Spółka podtrzymuje swoje stanowisko, iż wobec zadeklarowanego zamiaru uiszczenia opłaty jednorazowo i nie występowania o bonifikatę, przepisy o pomocy publicznej nie znajdują w tym przypadku zastosowania. Do pisma, które do organu wpłynęło w dniu 29 sierpnia 2014 r., załączono wypełnioną deklarację. Decyzja wydana została w dniu ... 2014 r., w sytuacji, gdy organ już od dnia 29 sierpnia 2014 r. miał wiedzę o stanowisku skarżącej Spółki i nie było potrzeby dalszego gromadzenia materiału dowodowego.

Mając powyższe na względzie Sąd na postawie art. 149 § 1 zd. 2 p.p.s.a. orzekł, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

O zwrocie kosztów postępowania (pkt III wyroku) postanowiono w oparciu o art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie do tych przepisów przyznano skarżącym poniesione przez nich koszty postępowania, na które złożyły się: uiszczony wpis oraz opłata od pełnomocnictwa. Tytułem wynagrodzenia adwokata zasądzono kwotę 240 zł.