Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (spr.), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2029/18 w sprawie ze skargi K. sp. j. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 14 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od K. Sp. j. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2029/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K. [...] sp. j. z siedzibą w W. (dalej skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 14 czerwca 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania 1. uchylił zaskarżone postanowienie, 2. zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

2. Przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Decyzją z 30 listopada 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w B. (dalej organ pierwszej instancji) określił spółce kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od listopada 2013 r. do grudnia 2014 r. oraz kwoty do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm., dalej ustawa o VAT) za listopad i grudzień 2013 r. oraz za styczeń 2014 r.

Powyższa decyzja została doręczona na adres Kancelarii Adwokackiej B. - Spółka Partnerska 4 grudnia 2017 r., co zostało potwierdzone przez J. B.

W dniu 21 grudnia 2017 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo adwokata S. B. informujące o wypowiedzeniu w trybie natychmiastowym pełnomocnictwa spółce do reprezentowania w sprawie przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Pełnomocnik wyjaśnił, że wypowiedzenie wynika z faktu, iż jego udział w postępowaniu ograniczył się jedynie do fazy wstępnej i od dłuższego już czasu spółkę reprezentują inni pełnomocnicy. Ponadto poinformował, że pozostaje zawieszony w wykonywaniu zawodu, co stanowi przeszkodę do dalszych działań w sprawie.

W dniu 22 grudnia 2017 r. w siedzibie organu pierwszej instancji stawili się upoważnieni przez adwokata M. C. pracownicy kancelarii, którzy wykonali fotokopię przedmiotowej decyzji.

Pismem z 29 grudnia 2018 r. spółka reprezentowana przez M. C. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z 30 listopada 2017 r.

2.2. Postanowieniem z 14 czerwca 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej organ odwoławczy, organ drugiej instancji) stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji z 30 listopada 2017 r. została doręczona na adres: Kancelaria Adwokacka B. - Spółka Partnerska 4 grudnia 2017 r. Odbiór decyzji poświadczyła własnoręcznym podpisem J. B., co nie jest kwestionowane przez skarżącą. Czternastodniowy termin do złożenia odwołania od tej decyzji upływał zatem 18 grudnia 2017 r.

W dniu 18 grudnia 2017 r. adwokat S. B. - pełnomocnik (do doręczeń) sporządził pismo adresowane do skarżącej i organu pierwszej instancji o następującej treści: "Niniejszym wypowiadam w trybie natychmiastowym pełnomocnictwo do reprezentowania w sprawie (...) przed Naczelnikiem [...] Urzędu Celno-Skarbowego w B. Wypowiedzenie wynika z faktu, iż mój udział w postępowaniu ograniczył się jedynie do fazy wstępnej i od dłuższego czasu już spółkę reprezentują już inni pełnomocnicy. Nadto pozostaję zawieszony w wykonywaniu zawodu co stanowi przeszkodę do moich dalszych działań w tej sprawie".

W związku z pismem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 26 stycznia 2018 r. skierowanym do [...] Izby Adwokackiej, Rzecznik Dyscyplinarny pismem z 14 lutego 2018 r. wyjaśnił kwestie związane z zawieszeniem adwokata S. B. Tenże został zawieszony w prawie do wykonywania zawodu natychmiast wykonalnym orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej z 27 lipca 2017 r., którego wykonalność Sąd Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej zawiesił 25 sierpnia 2017 r. do czasu rozstrzygnięcia odwołania przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny. W dniu 28 października 2017 r. Wyższy Sąd Dyscyplinarny utrzymał w mocy postanowienie orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego [...] Izby Adwokackiej z 27 lipca 2017 r. i adwokat był zawieszony w prawie do wykonywania zawodu do 5 lutego 2018 r., kiedy to Sąd Dyscyplinarny [...] Izby Adwokackiej uchylił postanowienie o zawieszeniu w czynnościach zawodowych. Stosownie do art. 95ł ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze informacje tymczasowym zawieszeniu w czynnościach zawodowych zostały wystosowane przez Dziekana ORA w G. odpowiednio 31 lipca 2017 r. i 30 października 2017 r. W tych samych datach Dziekan ORA w G. w oparciu o art. 37a ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze wyznaczył innego adwokata zastępcą generalnym zawieszonego adwokata. Zawieszony adwokat nie uzyskiwał od Dziekana ORA w G. zgody na wykonywanie innych czynności zawodowych.

Kolejnym pismem z 13 marca 2018 r. właściwa Izba Adwokacka poinformowała, że wyznaczenie zastępcy generalnego nastąpiło na podstawie zarządzenia z 30 października 2017 r., oraz że Zarządzenie Dziekana ORA w G. zostało przesłane do Sądu Apelacyjnego w G., Sądów Okręgowych w E. i G., Prokuratury Regionalnej w G., Prokuratury Okręgowej w G. z adnotacją o powiadomieniu o wydanym zarządzeniu podległych jednostek. Z pisma tego wynika również, że Okręgowa Rada Adwokacka w G. nie ma obowiązku i nie gromadzi informacji o zakresie spraw przekazywanych zastępcom generalnym, nie mniej art. 37a ustawy - Prawo o adwokaturze dotyczy każdej aktywności adwokata związanej z jego działalnością zawodową, której ze względu na czasową lub stałą przeszkodę nie może prowadzić i że dalsze czynności zastępcy generalnego dotyczące przejęcia przez niego akt spraw do prowadzenia uzależnione są od ustaleń między zastępcą generalnym, a zastępowanym adwokatem.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy przyjął, że obowiązek złożenia stosowanej informacji ciążył na zawieszonym w prawie wykonywania zawodu adwokacie. Z akt sprawy nie wynika zaś żeby do organu pierwszej instancji wpłynęło jakiekolwiek pismo w tej sprawie przed datą wydania decyzji. W tych warunkach organ odwoławczy uznał doręczenie ww. decyzji za skuteczne i prawidłowe.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie M. C., składając w imieniu spółki 29 grudnia 2017 r. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji z 30 listopada 2017 r., uchybił więc terminowi do dokonania tej czynności.

3. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej o.p.); art. 120, art. 121 § 1, art. 122 o.p.; art. 228 § 1 pkt 2 o.p.; art. 145 § 1 i 2 o.p. oraz art. 228 § 1 pkt 2 i art. 162 § 1 o.p.

3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

4. Wyrok i uzasadnienie Sądu pierwszej instancji.

4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone postanowienie wskazał, że w sprawie sporne jest czy adwokatowi S. B. (ustanowionemu pełnomocnikiem do doręczeń) można było skutecznie doręczać pismo w sytuacji, gdy był on zawieszony w wykonywaniu czynności zawodowych oraz czy pracownik jego kancelarii mógł kwitować to doręczenie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zawieszenie w czynnościach zawodowych nie stanowi przyczyny wygaśnięcia pełnomocnictwa, o której mowa w art. 96 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 101 Kodeksu cywilnego, które mają zastosowanie w związku z art. 138o o.p. Zawieszenie adwokata w czynnościach nie zwalnia automatycznie go jako pełnomocnika od obowiązku dalszego reprezentowania strony. Dodatkowo sam fakt zaprzestania działalności przez adwokata nie przesądza o tym, że utracił on uprawnienie do reprezentowania strony. Zgodnie bowiem z art. 138b § 1 o.p. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna mająca pełną zdolność do czynności prawnych.

W chwili doręczenia decyzji organ podatkowy nie był poinformowany o wygaśnięciu pełnomocnictwa. Słuszne jest przyjęcie, że decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi w dniu jej odebrania przez pełnomocnika lub pracownika kancelarii adwokackiej, w której pełnomocnik wykonywał swój zawód. Podkreślić bowiem należy, że wypowiedzenie pełnomocnictwa staje się skuteczne wobec organu podatkowego w chwili powiadomienia go o tym fakcie (art. 138i § 2 o.p.). Nie działa w tym zakresie art. 138i §3 o.p. obligujący adwokata do działania jeszcze przez dwa tygodnie, bo adresatem tego przepisu jest adwokat, przez co należy rozumieć adwokata mającego zdolność wykonywania tego zawodu.

W rozdziale 5, dziale IV o.p. "Doręczenia" nie ma podstaw prawnych do uznania doręczenia jako nieskuteczne. Z art. 4d ust. 1 ustawy − Prawo o adwokaturze nie można wywieść, że zostają w tym zakresie wyłączone przepisy o doręczeniach zawarte w Ordynacji podatkowej, a w szczególności że organ podatkowy nie może rozpoznawać danej osoby jako pełnomocnika. Jeżeli wolą ustawodawcy byłoby powiązanie zawieszenia adwokata w wykonywaniu czynności zawodowych z wygaśnięciem (z mocy prawa) jego pełnomocnictwa, to taka regulacja wynikałaby z Prawa o adwokaturze lub z Kodeksu cywilnego. Takiej regulacji jednak nie ma. Kierując się zasadą legalizmu (art. 120 o.p.), na podstawie art. 145 § 2 o.p., w dacie wydania i ekspedycji decyzji organ nie mógł kierować jej do innej osoby niż ustanowiony (wedle wiedzy organu działający) pełnomocnik do doręczeń. Każdy inny adresat pisma mógłby podważyć skuteczność doręczenia. W zakresie doręczania pisma organ nie ma prawa domniemywania, że pełnomocnictwo adwokata wygasło. Podkreślenia wymaga, że w realiach tej sprawy organ podatkowy nie wiedział o zawieszeniu adwokata w czynnościach, więc nie miał więc przesłanek, aby podejmować czynności zmierzające do wyjaśnienia umocowania adwokata S. B. przed doręczaniem mu pisma.

Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że nawet gdyby przyjąć, że zawieszenie adwokata w czynnościach zawodowych powoduje wygaśnięcie jego pełnomocnictwa przed organem podatkowym, to wobec tego, że organ i skarżąca nie wiedziała o tym zawieszeniu nie można zanegować skuteczności doręczenia decyzji zawieszonemu adwokatowi.

Reasumując w ocenie Sądu pierwszej instancji, doręczenie decyzji nastąpiło skutecznie w dniu 4 grudnia 2017 r. Wobec uchylenia wyrokiem tutejszego Sądu z 9 stycznia 2019 r., III SA/Wa 2030/19 postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, to odwołanie podlega rozpatrzeniu.

Wobec powyższego w ocenie Sądu pierwszej instancji nie było podstaw do pozostawienia w obrocie prawnym postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania skoro to odwołanie podlega rozpatrzeniu.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ naruszył art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Brak było podstaw do stwierdzania uchybienia terminu do wniesienia odwołania skoro termin ten należało przywrócić.

5. Skarga kasacyjna.

5.1. W skardze kasacyjnej organ wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz oddalenie skargi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego prawem przepisanych oraz na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) o rozpoznanie sprawy na rozprawie, podnosząc zarzuty naruszenia:

I. przepisów postępowania, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138o oraz art. 228 § 1 pkt 2 o.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjna spółka wniosła o jej oddalenie, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy.

6. Pismem procesowym z 10 sierpnia 2022 r. pełnomocnik spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, z uwagi na jej bezzasadność, podzielając stanowisko zaprezentowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

7. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a. ustalił, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

7.1. W rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że doręczenie decyzji nastąpiło skutecznie w dniu 4 grudnia 2017 r. Powodem uchylenia zaskarżonego postanowienia przez Sąd pierwszej instancji była okoliczność uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2019 r., III SA/Wa 2030/19 postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co w ocenie Sądu oznacza, że odwołanie podlega rozpatrzeniu. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ma podstaw do pozostawienia w obrocie prawnym postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania skoro to odwołanie podlega rozpatrzeniu.

Sąd pierwszej instancji uznał zatem, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania zamyka drogę do jego przywrócenia

Z takim stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie można się zgodzić.

7.2. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zapatrywania wyrażone w wyroku z 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1445/11 (a także m.in. w wyrokach z tej samej daty o sygn. akt I FSK 1443/11, I FSK 1444/11 i I FSK 1446/11), w którym zawarto szereg twierdzeń mogących wprost stanowić motywy dla wykazania bezzasadności stanowiska Sądu pierwszej instancji w rozpatrywanej sprawie. Wyroki te zapadły na kanwie sprawy, w której najpierw wydano postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania a następnie (trzy dni później) wydano postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia tego odwołania.

I tak, aprobując poglądy wyrażone w powołanych orzeczeniach powtórzyć można, szeroko uargumentowaną w nich tezę, że "wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, że rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 o.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ww. ustawy, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania, czy jednocześnie z nim)".

Skoro bowiem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to właśnie stwierdzenie tegoż uchybienia powinno być tym, co w pierwszej kolejności następuje. Przepisy art. 162 § 1 i § 2 o.p. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie złożony mimo braku uchybienia terminowi jest niedopuszczalny. Z tej perspektywy pierwszeństwo winno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Tego rodzaju postawienie otwiera bowiem drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jako w ogóle mogącego osiągnąć cel, dla którego został on przewidziany. Umożliwia zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu, jako "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Takie postanowienie nie stoi też w żaden sposób na przeszkodzie do załatwienia wniosku o przywrócenie terminu, także w sposób pozytywny. W tym ostatnim przypadku wydanie postanowienia przywracającego termin skutkuje normalnym rozpatrzeniem odwołania, gdyż znosi skutki postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi, które z uwagi na swój ostateczny charakter (art. 228 § 2 o.p.) stanowiło barierę dla rozpatrzenia odwołania. Stan niedochowania terminu jest stanem, który występuje obiektywnie. Wyłącznie zaś jego negatywne skutki (tamowanie rozpatrzenia odwołania) mogą zostać zniesione przez przywrócenie terminu, co jest równoznaczne z usunięciem przeszkody do rozpatrzenia odwołania. Stwierdzenie więc uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem wniosku o jego przywrócenie nie jest działaniem przedwczesnym. W punkcie wyjścia niezbędne jest bowiem każdorazowe ustalenie, czy środek zaskarżenia został wniesiony w prawem przewidzianym terminie. Jeśli ustalenie to jest negatywne należy stwierdzić uchybienie terminowi do jego wniesienia. W żadnym razie nie stoi temu na przeszkodzie złożony wniosek o przywrócenie terminu.

Przyjęta zatem w powołanych wyżej wyrokach zasada o konieczności wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do złożenia środka zaskarżenia także wówczas, gdy złożony został wniosek o przywrócenie uchybionego terminu ma bezpośrednie odniesienie do niniejszej sprawy.

7.3. W ślad za argumentacją przedstawioną w powołanych wyżej wyrokach zauważyć należy, że o ocenie zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania decyduje to, czy według stanu na moment jego podjęcia spełniły się przesłanki przewidziane w art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Przepis ten stanowi, że "Organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania". Treść ta została sformułowana w sposób kategoryczny i bezwarunkowy. Stwierdzenie niedotrzymania terminu do złożenia środka zaskarżenia nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Koniecznym jest zatem ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji i w rezultacie, czy doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia środka odwoławczego, jak już wspomniano, jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania (zażalenia), lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi.

Podkreślenia wymaga, że wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie zamyka w ogóle drogi do jego przywrócenia. O ile więc we właściwym czasie został złożony wniosek o przywrócenie terminu, to będzie on podlegał merytorycznemu rozpoznaniu.

Z tych względów okoliczność uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2019 r., III SA/Wa 2030/19 postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie mogła mieć wpływu na prawidłowość postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Na marginesie zauważyć należy, że wyrokiem z 8 września 2022 r., sygn. akt I FSK 2138/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 2030/18 w całości i oddalił skargę w sprawie ze skargi spółki na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 14 czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

7.4. Z tych wszystkich względów należy podzielić, sformułowany w skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138o oraz art. 228 § 1 pkt 2 o.p., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

8. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i oddalił skargę.

8.1. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm.).

Dominik Mączyński Janusz Zubrzycki Roman Wiatrowski