Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska Sędzia WSA - Olga Białek /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Protokolant - Agata Szlachetka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 8 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wybiciu otworu drzwiowego w ścianie nośnej budynku i osadzeniu drzwi do pomieszczenia gospodarczego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. orzeka, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu.

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu akt sprawy wynika, że w dniu 7 listopada 2011 r. na wniosek K.B. zostało wszczęte przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w K. G. (dalej PINB), postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wybiciu otworu drzwiowego w ścianie nośnej i osadzeniu drzwi do pomieszczenia gospodarczego w budynku położonym przy ul. L. [...] w K. G., na terenie działki nr [...]. W trakcie przeprowadzonych w dniu 28 grudnia 2011 r. oględzin stwierdzono, że w pomieszczeniu korytarza w budynku nr [...] przy ul. L. w K. G. zlokalizowane są drzwi. Są to drzwi wewnętrzne o wymiarach (skrzydło drzwi: szer - 73 cm, wys - 2m). Drzwi prowadzą do pomieszczenia gospodarczego użytkowanego przez M. D.. Według oświadczenia wnioskodawcy drzwi objęte postępowaniem zamontowane zostały w 1999 r. przez M. D.. W tym celu wybity został otwór drzwiowy i zamontowane zostały drzwi, które otwierają się na zewnątrz korytarza. Drzwi zewnętrzne do budynku po ich całkowitym otwarciu kolidują z drzwiami objętymi postępowaniem. Według strony, w miejscu, gdzie obecnie wybity został otwór drzwiowy i zamontowane zostały drzwi, istniała jednolita ściana. Do pomieszczenia gospodarczego użytkowanego przez M. D. prowadziły inne drzwi - poniemieckie, które zostały zdemontowane a otwór zamurowany. Ponadto K.B. oświadczył, że w momencie wybicia nowego otworu drzwiowego nastąpiło pęknięcie ścian nośnych i stropu na korytarzu.

W dniu 30 grudnia 2011 r. PINB zawiadomił strony postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w sprawie i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nieobecny w trakcie przeprowadzonych oględzin M. D., w dniu 12 stycznia 2012 r. stawił się w siedzibie organu nadzoru budowlanego i oświadczył, że powodem braku jego udziału w oględzinach było niewłaściwe zawiadomienie o wszczęciu postępowania i przeprowadzeniu dowodu z oględzin. Stwierdził nadto, że nie był inwestorem robót budowlanych polegających na wybiciu objętego postępowaniem naprawczym otworu drzwiowego w ścianie nośnej i osadzeniu drzwi do pomieszczenia gospodarczego. Według strony, otwór drzwiowy wykonany był około 20 lat temu, kiedy nie był on właścicielem nieruchomości. Oświadczył również, że nie wie kto wykonał otwór objęty postępowaniem - poprzedni właściciele obiektu tj. A. i P. B., czy A. D.. Mając powyższe na uwadze, w dniu 9 lutego 2012 r. PINB w K. G. przeprowadził rozprawę administracyjną. W jej trakcie K.B. oświadczył, że inwestorem prac był M. D., prace były wykonane około 1999 r. przez pracowników wynajętych przez inwestora. Z kolei M. D. stwierdził, że to nie on wykonywał sporne prace i nie on był inwestorem. Wskazał również, że prace wykonano około 20 lat temu. W jego ocenie, prace te prawdopodobnie wykonywali A. D. lub A. i P. B.. Z kolei A. B. oświadczyła, że na przełomie 1999 - 2000 r. M. D. był pełnomocnikiem A. D., ponieważ osoba ta była chora i nie mogła podejmować decyzji. Inwestorem robót był pełnomocnik A. D. tj. M. D., który podejmował decyzje w jej imieniu. Świadek oświadczył, że osób wykonujących prace nie zna z nazwiska, natomiast są one znane M. D.. Odnosząc się do posiadania dokumentów, dowodów bądź świadków na okoliczność wykonania prac objętych postępowaniem, K.B. oświadczył, że świadkiem jest osoba nadzorująca prace, tj. S. D.. Ponadto strona oświadczyła, że nie posiada żadnej dokumentacji. Z kolei M. D. oświadczył, że złożone przez K. B. i A. B. informacje są nieprawdziwe. Wskazał także, że nie posiada żadnej dokumentacji na okoliczność wykonania prac, bo to nie on był ich Inwestorem. Również A. B. oświadczyła, że nie posiada żadnych dokumentów, jedynie świadkami mogą być jej dzieci, które słyszały jak prace były wykonywane, ona sama i wujek M. D. – S. D..

W dniu 15 lutego 2012 r. K.B. załączył do akt sprawy pismo: "Uzupełnienie dokumentacji do protokołu z rozprawy administracyjnej [...] z dnia 9 luty 2012 roku", w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wezwany do złożenia wyjaśnień S. D., oświadczył, że otwór drzwiowy wykonany był w połowie lat 90-tych do pomieszczenia gospodarczego użytkowanego przez jego nieżyjącego brata. Świadek wskazał, że dokładnej daty wykonania otworu nie pamięta. Wyjaśnił natomiast, że otwór drzwiowy i zamontowanie drzwi wykonał nieznany mu z nazwiska, nieżyjący już znajomy jego brata. Z kolei stare drzwi poniemieckie zamurowane zostały około 7 lat temu przez wynajętych, nieznanych dla świadka murarzy.

W trakcie prowadzonego postępowania PINB w K. G. zwrócił się do Urzędu Miasta K. G. oraz do Starostwa Powiatowego w K. G. z wnioskiem o udzielenie informacji czy w archiwach Urzędów znajduje się jakakolwiek dokumentacja budowlana bądź inne dokumenty mogące potwierdzić legalność wykonanych robót budowlanych polegających na wybiciu otworu drzwiowego w ścianie nośnej i osadzeniu drzwi do pomieszczenia gospodarczego w budynku położonym przy ulicy L. [...] w K. G., na terenie działki nr [...] obręb 5 lub jednoznacznie określić fakt samowoli budowlanej. W udzielonej odpowiedzi organy poinformowały, że nie posiadają dokumentacji potwierdzającej indagowane okoliczność.

W tak kształtującym się stawnie sprawy, postanowieniem z dnia 7 maja 2012r., wydanym na podstawie art. 81 c ust. 2 w zw. z art. 51, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), PINB w K. G. nakazał współwłaścicielom budynku mieszkalnego położonego przy ulicy L. [...] w K. G., na terenie działki nr [...], tj. M. D. i K. B. sporządzenie i przedłożenie ekspertyzy technicznej dotyczącej samowolnie wykonanych robót budowlanych polegających na wybiciu otworu drzwiowego w ścianie nośnej i osadzeniu drzwi do pomieszczenia gospodarczego mieszczącego się w budynku w terminie do dnia 30 czerwca 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że podstawą nałożenia obowiązku z art. 81 c ust. 2 ustawy Prawo budowlanego był brak możliwości wskazania w sposób jednoznaczny inwestora robót budowlanych objętych postępowaniem ani wskazania dokładnej daty wykonania tychże robót. Dlatego też w ocenie organu nadzoru budowlanego zasadnym okazało się skierowanie nakazu sporządzenia i przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej samowolnie wykonanych robót budowlanych do współwłaścicieli obiektu budowlanego. Ponadto organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego powołał się na fakt wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej bez stosownego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, a także bez nadzoru osoby posiadającej uprawnienia budowlane, co w ocenie tego organu budzi wątpliwość zarówno w zakresie sposobu wykonanych robót budowlanych, jak i ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi.

Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2012 r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej DWINB), po rozpatrzeniu zażalenia K.B., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, uznając, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W uzasadnieniu DWINB wskazał, że w celu ustalenia jakości robót budowlanych ustawodawca wyposażył organ nadzoru budowlanego w prawo żądania od inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Prawo do tego daje art. 81 c ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, zgodnie z którym, organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obowiązku dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. W ocenie DWINB, zastosowanie tego przepisu znalazło uzasadnienie w toku postępowania. Wybicie otworu drzwiowego nastąpiło bowiem bez zgody właściwego organu i bez odpowiedniego nadzoru, co rodzi wątpliwości co do jakości robót i bezpieczeństwa użytkowania budynku. W tej sytuacji konieczne jest wyjaśnienie tych wątpliwości i temu ma służyć żądana ekspertyza techniczna. Wyjaśniając powody dla których obowiązek przedłożenia ekspertyzy został nałożony na właścicieli budynku, DWINB wskazał, że na tych osobach z mocy ustawy - Prawo budowlane ciążą obowiązki wynikające z samowolnie wykonanych w tym budynku robót budowlanych niezależnie od tego czy oni za nie odpowiadają. Zdaniem organu, fakt, że pomieszczenie gospodarcze, do którego prowadzi wykuty otwór drzwiowy jest użytkowanie przez M. D. nie ma tu znaczenia. Ściana nośna, a więc część konstrukcyjna budynku jest częścią wspólną budynku, za którą odpowiadają jego współwłaściciele. Skierowanie obowiązku przedłożenia ekspertyzy do właścicieli nieruchomości odpowiada dyspozycji art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Pomimo podejmowanych przez organ I instancji prób, inwestora robót nie udało się ustalić w sposób nie budzący wątpliwości. Oświadczenia i wyjaśnienia stron są w tym zakresie sprzeczne, przy czym strony nie przedstawiły świadków mogących potwierdzić ich twierdzenia. M. D. zaprzecza jakoby był inwestorem, jak wskazują to K.B. i A. B.. Zdaniem organu, niemożność jednoznacznego ustalenia inwestora robót jest w dużej mierze skutkiem nie zgłoszenia samowoli w momencie jej wykonywania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu K.B., wniósł o uchylenie postanowień obu instancji. Skarżący uznał za wysoce krzywdzące nałożenie na niego kosztów przywrócenia stanu poprzedniego. Wyjaśnił, że to on w trosce o bezpieczeństwo oraz brak prawidłowego stanu prawnego zareagował na samowolę budowlaną. Wskazał, że wykonywanym pracą już w momencie początkowym, zarówno jego rodzice P. i A. B. oraz on, stanowczo sprzeciwiali się i nie wyrażali zgody na wykonywanie dalszych czynności. Skarżący zwrócił również uwagę na fakt, że przedmiotowe drzwi służą wyłącznie jako wejście do pomieszczenia gospodarczego będącego od zawsze w wyłącznym użytkowaniu przez M. D., co sam potwierdził. Skarżący zastrzegł, że on sam tego wejścia nigdy nie użytkował oraz nie miał możliwości sporządzenia ekspertyzy co do stanu z powodu braku dostępu do pomieszczenia M. D.. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że istnieje pomiędzy współwłaścicielami umowa quoad usum, która określa sposób użytkowania pomieszczeń w spornym budynku, czego potwierdzeniem jest postanowienie Sądu Rejonowego w K. G. (sygn. akt [...]). Wskazał nadto, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 8 czerwca 2012 r. organ odwoławczy nie odniósł się do dokumentów przedstawionych przez niego, w tym wyroku Sądu Rejonowego w K. G.. Skarżący zwrócił uwagę, że w złożonym zażaleniu podnosił, iż z treści umowy quoad usum wynika sposób rozgraniczenia dla współwłaścicieli pozyskiwania przychodów jak i nakładów za zajmowane pomieszczenia. Skarżący nie zgadzając się ze stwierdzeniem zawartym w skarżonym postanowieniu, że "strony nie przedstawiły świadków mogących potwierdzić ich twierdzenia " wyjaśnił, że A. B. jest świadkiem w sprawie a nie stroną. W końcowej części skargi jej autor zwrócił uwagę, że M. D. jest byłym pracownikiem (inspektorem), PINB w W. i powinien być przykładem przestrzegania przepisów, a tym czasem mataczy w sprawie i robi wszystko aby za swoje czyny współmiernie pociągnąć do odpowiedzialności współwłaściciela - wnioskodawcę.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych powodów niż w niej zostały podniesione.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Legalność decyzji bada się zarówno pod względem formalnym jak też i materialno-prawnym.

Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. wydane na podstawie art. 81c ust. 2 w zw. z art. 51 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 - zwaną dalej Prawo budowlane). Przepis ten zamieszczony został w rozdziale 8 ustawy - Prawo budowlane zatytułowanym "Organy administracji architektoniczno-budowanej i nadzoru budowlanego". Jest to rozdział obejmujący przepisy ustrojowe i kompetencyjne organów budowlanych. Umiejscowienie przepisu w tym rozdziale pozwala stwierdzić, że ma on charakter ogólny i znajduje zastosowanie w przypadku, gdy na mocy przepisu szczególnego organ budowlany żąda dostarczenia dokumentów wskazanych w art. 81c. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2000 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 2016/98 (niepubl.), w którym stwierdził, że przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego ma charakter ogólny i procesowy i powinien być stosowany w związku z odpowiednimi przepisami szczegółowymi ustawy - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Obowiązek dostarczenia w odpowiednim terminie ocen technicznych obiektu budowlanego spoczywa więc przede wszystkim ma właścicielu, a w przypadku, gdy obiekt budowlany jest przedmiotem współwłasności – na wszystkich współwłaścicielach niepodzielnie. Istotą współwłasności tej samej rzeczy jest bowiem to, że przysługuje ona niepodzielnie kilku osobom (art. 195 k.c.). Każdy ze współwłaścicieli jest obowiązany do współdziałania w zarządzie rzeczą wspólną (art. 200 k.c.).

Ze względu na stanowisko wyrażone w skardze dotyczące skutków podziału quoad usum spornej budowli należy w tym miejscu zwrócić uwagę na tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1975/09, tu cyt.: "Fakt, iż budynek został faktycznie podzielony przez właścicieli do odrębnego korzystania (tzw. podział quoad usum) nie ma znaczenia, jeżeli chodzi o obowiązek dostarczenia w odpowiednim terminie oceny technicznej budynku, ponieważ jest to jedynie podział faktyczny rzeczy do korzystania, a nie podział prawa własności". Ponadto nakładając obowiązek wynikający z art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego na współwłaścicieli, organ nie może kierować się np. wielkością udziałów we współwłasności. Rozstrzygnięcie to nie może być również uzależnione od ustalenia, który ze współwłaścicieli obiektu budowlanego przyczynił się w większym lub mniejszym stopniu do określonego stanu technicznego obiektu. Ustalenie tych okoliczności nie leży w kompetencji organów administracji publicznej, w związku z czym nie może mieć wpływu na orzeczenie wydane na podstawie ww. przepisu. Ewentualne rozstrzyganie sporu co do stopnia zawinienia poszczególnych współwłaścicieli w kwestii niewypełnienia obowiązku dbania o właściwy stan techniczny obiektu budowlanego i dochodzenie odszkodowania z tego tytułu może być poddane ocenie właściwego sądu powszechnego w postępowaniu cywilnym (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt SA/Sz 1673/02, niepubl.).

Badając w ramach zakreślonej wyżej kognicji zaskarżone postanowienie stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy nie wykazały zaistnienia żadnej z przesłanek wymienionych w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Wymaga podkreślenia, że zarówno wskazany przez organ I instancji fakt: "wykonania robót budowlanych w warunkach samowoli budowlanej bez stosownego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia a także bez nadzoru osoby posiadającej uprawnienia budowlane, co budzi wątpliwość zarówno w zakresie sposobu wykonanych robót budowlanych, jak i ich zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi", a także podnoszona przez organ II instancji okoliczność, że: "wybicie otworu drzwiowego nastąpiło bez zgody właściwego organu i bez odpowiedniego nadzoru", nie należą do przesłanek wymienionych w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego. Podkreślenia zatem wymaga, że jedną z podstawowych przesłanek pozwalających na zastosowanie omawianej normy jest powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego. Trzeba więc mieć na uwadze, co słusznie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 18 grudnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Kr 351/07), że nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji powinien rozstrzygać we własnym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie – przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują – rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Omawiany przepis nie może być nadużywany. Nie może być zatem tak, że arbitralnym rozstrzygnięciem nakłada się na strony obowiązek bez żadnego, czy dostatecznego uzasadnienia. Jak słusznie zauważa się w orzecznictwie sądowym, nawet sam fakt dokonania samowoli budowlanej nie uzasadnia nałożenia obowiązków wymienionych w art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego (vide: wyroki WSA w Warszawie z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 567/09, WSA w Krakowie z dnia 26 czerwca 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 2977/02). W inspektoratach nadzoru budowlanego na stanowiskach inspektorów nadzoru zatrudnione są bowiem osoby, które mają co najmniej uprawnienia budowlane w ograniczonym zakresie. A zatem, kontrolując wykonanie nieskomplikowanych robót budowlanych, inspektor nadzoru budowlanego jest w stanie samodzielnie określić prawidłowość wykonania tych robót (wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 1367/03).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że organy nadzoru budowlanego nie wykazały w żaden sposób, istnienia wątpliwości, których nie byłyby w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie. Uzasadnione wątpliwości co do jakości wykonanych robót mogłyby stanowić podstawę faktyczną postanowienia, ale w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji nie wykazał jakie konkretnie okoliczności spowodowały powstanie takich uzasadnionych wątpliwości co do jakości robót budowlanych. Przerzucenie na strony obowiązku sporządzenia ekspertyzy, bez dokonania ustaleń w ramach własnych kompetencji, zdaniem Sądu, nie może zostać uznane za prawidłowe. Takie postępowanie może naruszać zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej, po których działaniu obywatel ma prawo spodziewać się przewidywalności, a także podejmowania kroków mających uzasadnienie w stanie prawnym i faktycznym, prowadzących do sprawnego przeprowadzenia toczącego się postępowania (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 875/11).

Brak prawidłowego i przekonywującego w tym zakresie uzasadnienia oznacza naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego i może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy powinien zatem raz jeszcze ocenić, czy zgromadzone w sprawie dowody w istocie powodują powstanie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu, będącego przedmiotem zainteresowania organów nadzoru budowlanego.

Z tych wszystkich względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Stosownie do art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.