III OSK 2531/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-14	
Data wpływu	2025-12-29	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Stelmasiak
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Teresa Zyglewska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6145 Sprawy dyrektorów szkół
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze	
Hasła tematyczne	Samorząd terytorialny	
Sygn. powiązane	IV SA/Wr 156/25	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 1465; art. 91 ust. 1; Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 737; art. 66 ust. 1 pkt 2; Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Dominika Daśko po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Zagrodno od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 156/25 w sprawie ze skargi Gminy Zagrodno na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lutego 2025 r. nr PN-N.4131.156.2.2025.MN w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego im. [...] w Z. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy Zagrodno na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. oddala wniosek A. B. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 4 września 2025 r. sygn. akt IV SA/Wr 156/25 oddalił skargę Gminy Zagrodno (dalej skarżąca lub Gmina) na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego (dalej Wojewoda lub organ) z dnia 19 lutego 2025 r. nr PN-N.4131.156.2.2025.MN w przedmiocie stwierdzenia nieważności zarządzenia w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego im. [...] w Z. (dalej: Dyrektor ZSP).

W pierwszej kolejności w uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem kontroli sądowej jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające - na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465) dalej u.s.g. nieważność zarządzenia Wójta z dnia 10 stycznia 2025 r. o odwołaniu ze stanowiska Dyrektora ZSP w trakcie roku

szkolnego bez wypowiedzenia ze względu na zaistnienie szczególnie istotnego przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737).

W uzasadnieniu zarządzenia jako szczególnie uzasadniony przypadek Wójt wskazał wypowiedzi Dyrektor ZSP na posiedzeniu Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Opieki Społecznej, Sportu, Porządku i Bezpieczeństwa Publicznego Rady Gminy Zagrodno w dniu 24 października 2024 r., prawdopodobieństwo stosowania agresji słownej wobec uczniów i nauczycieli oraz pewność jej stosowania wobec pracowników administracyjnych ZSP, którym ponadto Dyrektor nie przyznała nagród z, powodu - niezgodnego z prawdą - braku zgody organu prowadzącego szkołę. Wójt wskazał też, że wydana - na wniosek Wójta z dnia 16 grudnia 2024 r. - negatywna opinia Kuratora Oświaty z dnia 31 grudnia 2024 r. odnośnie odwołania Dyrektor Szkoły nie jest dla Wójta wiążąca

Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z powszechnie aprobowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, akt odwołania dyrektora ze stanowiska przez uprawniony organ prowadzący szkołę nie należy wyłącznie do czynności ze sfery prawa pracy. W tego typu sprawach mamy do czynienia z aktem o podwójnym charakterze, wywołującym skutki zarówno w sferze prawa pracy, jak również w sferze publicznoprawnej. Podwójny charakter tego aktu i wywoływanie

przez niego dodatkowo skutków regulowanych prawem pracy nie oznacza, że przestaje być przez to aktem z zakresu administracji publicznej. Ma charakter kompetencji władczej, związanej z wykonywaniem publicznoprawnych zadań ze wszystkimi tego konsekwencjami, łącznie z ingerencją nadzorczą wojewody. Nadto skutki orzeczenia nieważności uchwały o odwołaniu z funkcji dyrektora szkoły nie rozciągają się na sferę pracowniczego zatrudnienia na kierowniczym stanowisku pracy i nie wywołują skutku nieważności odwołania ani reaktywowania zatrudnienia na stanowisku dyrektora szkoły.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zarządzenie Wójta o odwołaniu dyrektora szkoły ze stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia zostało podjęte w oparciu o art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. W sprawie jest niesporne, że Zespół Szkolno-Przedszkolny im. [...] w Z. jest jednostką organizacyjną Gminy Zagrodno.

Sąd pierwszej instancji podniósł, że sąd administracyjny w ramach kontroli legalności rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody w sprawie zarządzenia organu samorządowego o odwołaniu dyrektora szkoły ze stanowiska bada jedynie zasadność

i legalność jego odwołania w trybie określonym w tym zarządzeniu. Kompetencją sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze jest zbadanie zgodności z prawem samego zarządzenia, a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność tego zarządzenia.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przesłanki nieważności aktu organu gminy, tj. zarówno uchwały rady gminy jak i zarządzenia organu wykonawczego gminy,

zostały określone w art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze u.s.g. W przepisach u.s.g. ustawodawca przewidział dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być efektem ustanowienia aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą to być naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Brak jest jednak ustawowego zdefiniowania tych naruszeń. W odczytaniu normatywnego znaczenia tych pojęć pomocne są poglądy prawne wypracowane w tym zakresie w literaturze prawa i w orzecznictwie. Sąd pierwszej instancji podzielił pogląd prezentowany w literaturze prawa, że z treści art.

91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności aktu organu gminy jest istotna sprzeczność z prawem. Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 u.s.g. - stanowiącego, że w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą organu gminy oznacza jej nieważność. Ocena

taka ma zastosowanie również względem zarządzenia organu gminy.

Dalej Sąd wyjaśnił, że za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania aktów organów samorządu gminy. W judykaturze za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie aktu przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia aktu określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia aktu, naruszenia procedury jego podjęcia. Stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia może więc nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym.

W konsekwencji, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru

nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania,

że zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). Oznacza to, że jedynie istotne naruszenie prawa może być podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały (zarządzenia) z aktem prawa powszechnie obowiązującego.

W sprawie ocena zaskarżonego zarządzenia dotyczyła jego zgodności z przepisami ustawy - Prawo oświatowe. Wynik kontroli legalności potwierdza, że zakwestionowane przez Wojewodę zarządzenie wydane zostało z istotnym naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego,

co uzasadniało podjęcie zaskarżonego aktu nadzoru, natomiast skargę Wójta czyni bezzasadną.

Zagadnieniem spornym w sprawie jest zaistnienie podstaw do zastosowania przez Wójta trybu odwołania Dyrektor ZSP z funkcji w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia, określonego art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego.

Sąd zwrócił uwagę na to, że procedura odwołania Dyrektora wymaga opinii kuratora oświaty. Wprawdzie Wójt o taką opinię wystąpił, jednak nie zbadał, czy taką opinię otrzymał, ponieważ opinia taka została przesłana drogą komunikacji elektronicznej - ePUAP - przez wizytatora Kuratorium Oświaty i przez niego podpisana podpisem elektronicznym, co Wójt zakwestionował dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego. Tymczasem to na Wójcie spoczywa obowiązek wykazania, że zasięgnął wymaganej prawem opinii i tym samym dochował procedury odwołania Dyrektor ZSP ze stanowiska - zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. W sprawie Regulamin Kuratorium Oświaty we Wrocławiu ustala kompetencje Delegatury w Jeleniej Górze i zasady zastępstwa (§ 26 ust. 1 pkt 9 lit. i - załącznik do Zarządzenia nr 28/2023 Kuratora Oświaty we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2023 r. zatwierdzonego przez Wojewodę Dolnośląskiego, dostępny w Biuletynie Informacji Publicznej podmiotu), co stanowi fakt notoryjny.

Sąd pierwszej instancji dodał, że pojęcie "przypadków szczególnie uzasadnionych" nie ma legalnej definicji w przepisach prawa, a jednocześnie jest pojęciem ogólnym i niedookreślonym. Oznacza to, że każdą sytuację trzeba badać i oceniać indywidualnie. Prawo oświatowe posługuje się zarówno pojęciem "uzasadniony przypadek", jak i pojęciem "szczególnie uzasadniony przypadek", co dowodzi, że nie jest to rozróżnienie przypadkowe. Użycie przez ustawodawcę w art.

66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego sformułowania "szczególnie uzasadniony przypadek" zawęża zastosowanie tego przepisu do sytuacji nadzwyczajnych. Za szczególnie uzasadnione przypadki należy uznać zdarzenia (działanie lub

zaniechanie) o charakterze w pełni wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym

poza działanie rutynowe, codzienne), mające charakter niedopełnienia obowiązków

lub naruszenia uprawnień określonych prawem. Przy czym stwierdzone uchybienia są tego rodzaju, że powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, ponieważ dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi w interes szkoły jako interes publiczny.

Sąd pierwszej instancji wskazał też, że przyczyną odwołania w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego mogą być takie zaniedbania obowiązków dyrektora szkoły, które mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, tj. realizacji jej zadań w zakresie nauczania i wychowania. Nie każde naruszenie prawa przez dyrektora jest wystarczające do zastosowania tego trybu odwołania. Ocena, czy w konkretnej sprawie zachodzi przesłanka "szczególnie uzasadnionych przypadków" należy niewątpliwie do organu, który zamierza pozbawić nauczyciela dotychczasowej funkcji kierowniczej. Odwołujący dysponuje więc w tym zakresie pewną swobodą. Sfera uznania kompetentnego organu, chociaż dość znaczna, nie jest jednak pełna, gdyż organ, korzystając z przysługujących mu uprawnień, musi uwzględniać także inne regulacje wynikające z Prawa oświatowego, w tym ograniczenia przewidziane w art. 66.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ nadzoru prawidłowo zinterpretował

w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym rozumienia pojęcia "szczególnie uzasadniony przypadek". Właściwie też ocenił, że podane w uzasadnieniu zarządzenia Wójta z dnia 10 stycznia 2025 r. okoliczności nie mogą być kwalifikowane jako "szczególnie uzasadnione przypadki", o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, co świadczy o sprzeczności podjętego zarządzenia z tym przepisem.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że organ nadzoru prawidłowo zidentyfikował trzy grupy okoliczności - powodów odwołania Dyrektor ZSP ze stanowiska, które Wójt wskazał w uzasadnieniu zarządzenia z dnia 10 stycznia 2025 r.: 1) wypowiedzi Dyrektor podczas posiedzenia Komisji w dniu 24 października 2024 r. odnośnie do wyników egzaminu ósmoklasisty, 2) "ukaranie" pracowników administracyjnych nieprzyznaniem nagród z nieprawdziwym uzasadnieniem, że na ich wypłatę nie wyraził zgody organ prowadzący; 3) prawdopodobieństwo, że wobec dzieci i kadry pedagogicznej oraz pracowników administracyjnych Dyrektor stosuje agresję słowną. Słusznie w tym zakresie Wojewoda uzasadniał, że tylko dwa pierwsze powody były objęte wnioskiem Wójta o opinię Kuratora Oświaty, co narusza wprost oraz w sposób istotny procedurę wskazaną w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego przy podejmowaniu przedmiotowego zarządzenia.

W ocenie Sądu również Wojewoda poprawnie ocenił okoliczności wskazane w uzasadnieniu przedmiotowego zarządzenia jako nieodpowiadające pojęciu "szczególnie uzasadnionych przypadków", co wyklucza wydanie przedmiotowego zarządzenia w trybie z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego.

W konsekwencji poprawnie przyjętego przez Wojewodę rozumienia pojęcia "szczególnie uzasadnione przypadki" zarządzenie Wójta w sprawie odwołania

Dyrektor ZSP ze stanowiska nie wykazało zaistnienia przesłanki zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego i tym samym - podstawy prawnej podjęcia zarządzenia w tym trybie i wobec tego jest sprzeczne z ww. przepisem.

Jak wynika z uzasadnienia zarządzenia Wójta za szczególnie uzasadniony przypadek zostały uznane wypowiedzi Dyrektor podczas posiedzenia Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Opieki Społecznej, Sportu, Porządku i Bezpieczeństwa Publicznego Rady Gminy Zagrodno w dniu 24 października 2024 r. Słusznie jednak ocenił organ nadzoru, że przytoczone w uzasadnieniu zarządzenia Wójta wypowiedzi Dyrektor są fragmentaryczne i wyrwane z kontekstu całej wypowiedzi, która została

zarejestrowana i przedstawiona temu Wojewodzie w toku postępowania weryfikacyjnego. Wojewoda - w oparciu o całość wypowiedzi Dyrektor ZSP - wskazał,

a Wójt temu nie zaprzeczył, że wypowiedzi Dyrektor dotyczyły wyjaśnień składanych ww. Komisji odnośnie do wyników egzaminu ośmioklasisty.

W ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnie więc - wobec rzeczywistego brzmienia wypowiedzi Dyrektor ZSP - Wojewoda uznał, że nie stanowią one "werbalnych ataków", "wyśmiewania, poniżania", ani nie potwierdzają określenia dzieci mianem patologicznych. Przytoczona w uzasadnieniu zarządzenia Wójta wypowiedź Dyrektor dotycząca "dużego problemu i alkoholowego i w ogóle rodziny tych dzieci"

nie może być kwalifikowana jako pogardliwa, czy upokarzająca. Stanowi ona dostrzeżenie i zgłoszenie problemu, z którym mierzy się szkoła i Dyrektor ZSP w szczególności. Wypowiedź ta ma charakter neutralny. Wynika z niej, jakiego rodzaju problemy występują w szkole, w opisanej klasie i w rodzinach dzieci uczęszczających do tej klasy. Stanowi ona opis faktu, który, zdaniem Dyrektor ZSP zaistniał, któremu próbuje zaradzić z wykorzystaniem dostępnych środków pedagogicznych oraz zainteresować tym problemem Komisję. Nie dowodzi poniżenia kogokolwiek, wyśmiania czy agresji słownej. Nie odnosi tego problemu personalnie, ani nie wypowiada się o tym problemie w sposób wulgarny, rażący, czy bulwersujący. Wypowiedź Dyrektor ZSP nie została skomentowana przez członków Komisji, ani Wójta obecnego na tym posiedzeniu. Słusznie wywnioskował Wojewoda, że wypowiedź ta odnosi się do zarzutów stawianych Dyrektor ZSP w kontekście niezadowalających wyników z egzaminów ośmioklasistów i stanowi próbę wyjaśnienia przyczyn takiego stanu rzeczy. Jednocześnie organ nadzoru wnikliwie dokonał oceny powodu odwołania Dyrektor ze stanowiska - przedstawionego w uzasadnieniu zarządzenia - w kontekście jej wypowiedzi na posiedzeniu Komisji: "to też wynika z tego, jacy ludzie po prostu zamieszkują tutaj". Zasadnie przy tym stwierdził, że Wójt

nie wykazał, w jaki sposób wypowiedź ta miałaby zagrażać dalszemu funkcjonowaniu szkoły, czy destabilizować jej pracę, w szczególności w zakresie realizacji funkcji oświatowych i wychowawczych, w sposób powodujący konieczność

natychmiastowego odwołania Dyrektor ZSP z zajmowanego stanowiska.

Drugi powód, który Wójt uznał za szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, to ocena, że: "Takie zachowania Pani Dyrektor, wskazujące na możliwość stosowania słownej agresji wobec dzieci, z dużym prawdopodobieństwem także wobec części personelu pedagogicznego, a na pewno wobec pracowników administracyjnych, nie sprzyjają prawidłowemu funkcjonowaniu oświaty w Gminie Zagrodno". Ocena ta jest jednak oparta wyłącznie

na przypuszczeniach niepopartych żadnym dowodem w odniesieniu do dzieci i kadry pedagogicznej. Oznacza to, że w ogóle nie może być traktowana jako ocena zachowania Dyrektor ZSP, ponieważ nie ma żadnego odniesienia do faktów. Nie może być też uznana za wniosek wypływający z innych ustaleń w tym zakresie, bo takich także brak w sprawie. Podobnie należy ocenić wyrażoną przez Wójta pewność, że Dyrektor stosowała agresję słowną wobec pracowników administracyjnych. Zasadnie okoliczności te Wojewoda ocenił jako nieświadczące o realnym, aktualnym i obiektywnym zagrożeniu dla funkcjonowania szkoły - ZSP.

Trzecim powodem zastosowania trybu z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego

i wydania przedmiotowego zarządzenia była okoliczność, że Dyrektor "ukarała" pracowników administracyjnych nie przyznając im nagród z okazji Dnia Edukacji Narodowej, informując, że organ prowadzący nie wyraził zgody na ich wypłatę, co było niezgodne z prawdą. Słusznie w tym zakresie stwierdził Wojewoda, że okoliczność ta nie została wyraźnie zakwalifikowana przez Wójta jako "szczególnie uzasadniony przypadek", ponieważ nie przedstawił w tym zakresie uzasadnienia i nie wyjaśnił, czy "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" miał być brak wypłaty nagród, czy przedstawione przez Dyrektor uzasadnienie braku ich wypłaty. Jak Sąd wskazał wyżej, okoliczność ta nie była objęta wnioskiem o wyrażenie opinii przez Kuratora Oświaty w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, zatem nie może być kwalifikowana jako przesłanka zastosowania trybu odwołania przyjętego przez Wójta w zarządzeniu z dnia 10 stycznia 2025 r.

Ze względu na przedstawiony wyżej charakter i wagę "przypadku szczególnie uzasadnionego", który skutkuje koniecznością niezwłocznego przerwania czynności dyrektora z powodu braku możliwości spełniania przez nauczyciela funkcji

kierowniczej, ponieważ naruszenie przez niego prawa jest na tyle istotne, że nie pozwala to na dalsze wykonywanie obowiązków, a stwierdzone uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, zaś osoba sprawująca funkcję kierowniczą utraciła zdolność wykonywania powierzonej jej funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na niej obowiązków

- zarządzenie Wójta o odwołaniu Dyrektor ZSP nie wskazuje, by miało ono na celu zapobieżenie sytuacji, w której niemożliwe będzie dalsze prawidłowe funkcjonowanie szkoły. Nie zostało podjęte niezwłocznie: posiedzenie Komisji odbyło się w dniu 24 października 2024 r.. Wójt wystąpił z wnioskiem o wyrażenie opinii przez Kuratora Oświaty po upływie niemal dwóch miesięcy, tj. w dniu 16 grudnia 2024 r., a zarządzenie wydał w dniu 10 stycznia 2025 r., zatem dwa miesiące po zaistnieniu okoliczności, które Wójt uznał za podstawę wydania tego zarządzenia. Oznacza to, wbrew ocenie przyjętej w zarządzeniu Wójta, że konieczność odwołania Dyrektor ZSP z zajmowanego stanowiska nie wymagała jednak podjęcia natychmiastowych działań.

Sąd pierwszej instancji dodał, że w sprawie ujawnienie w toku postępowania sądowego prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 maja 2025 r., sygn. akt IV P 21/25 w Legnicy oddalającego powództwo uczestniczki postępowania, tj. Dyrektor ZSP względem Gminy Zagrodno, nie ma wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie rozstrzygało zagadnienia związanego

z przedmiotem sprawy poddanej obecnie kontroli sądu administracyjnego.

W podsumowaniu uzasadnienia Sąd stwierdził, że skoro ustawodawca w

sposób jednoznaczny uregulował przesłanki warunkujące odwołanie dyrektora szkoły bez wypowiedzenia oraz w sposób wyraźny rozróżnił przyczyny odwołania dyrektora

w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa oświatowego i w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, to organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce, nie może dowolnie decydować o sposobie odwołania takiego nauczyciela z pełnionej funkcji bez wypowiedzenia w trakcie roku szkolnego. Art. 66 ust. 1 pkt 2 stanowi bowiem, w relacji z art. 66 ust. 1 pkt 1, przepis o charakterze szczególnym, a jego zastosowanie powinno być poparte okolicznościami, które kwalifikowane są jako "przypadek szczególnie uzasadniony". Zarządzenie Wójta Gminy Zagrodno nie uzasadnia zastosowania trybu odwołania Dyrektor ZSP w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia, zatem w sposób istotny narusza art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego i w konsekwencji art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g.

W rezultacie Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze

stwierdzające nieważność zarządzenia Wójta z dnia 10 stycznia 2025 r. odpowiada prawu, natomiast zarzuty skargi są nieuzasadnione. W sprawie Wojewoda wykazał,

że okoliczności przedstawione w uzasadnieniu zarządzenia Wójta nie mogły być uznane za szczególnie uzasadnione przypadki uprawniające do zastosowania trybu z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, jedna z okoliczności nie została zgłoszona do procedury opiniowania przez Kuratora Oświaty, a ponadto istnieją wątpliwości co do skutecznego zasięgnięcia opinii Kuratora Oświaty. Nie został spełniony też konieczny wymóg niezwłocznego działania Wójta w sytuacji stwierdzenia przesłanki uzasadniającej zastosowanie trybu z ww. przepisu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Zagrodno, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa

oświatowego poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wskazane w zarządzeniu Wójta Gminy Zagrodno z dnia 10 stycznia 2025 r. w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektor ZSP, przyczyny odwołania ze stanowiska dyrektora nie stanowiły na tyle istotnych naruszeń prawa, które można kwalifikować jako "szczególnie uzasadnione przypadki" oraz na nieuzasadnionym zawężeniu stosowania tego przepisu do sytuacji nagłych, z pominięciem innych ważnych przyczyn będących podstawą do odwołania dyrektora;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz bezzasadne uznanie, że w niniejszej sprawie zostało naruszone prawo, co skutkowało oddaleniem skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Dolnośląskiego z dnia 19 lutego 2025 r., stwierdzającego nieważność zarządzenia Wójta Gminy Zagrodno z dnia 10 stycznia 2025 r., w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora ZSP;

3) naruszenie art. 91 ust. 1 u.s.g. poprzez przyjęcie, że zarządzenie Wójta Gminy zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że zarządzenie to znajduje oparcie w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego oraz art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g, przy wypełnieniu przesłanek do natychmiastowego odwołania Dyrektor ZSP.

W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Żadna z powyższych przesłanek w przedmiotowej sprawie nie zaistniała.

Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji

i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Skarga kasacyjna nie może odnieść zamierzonego skutku.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 26 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1842/08; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13; wyrok NSA z 17 lutego 2023 r. sygn. akt II GSK 1458/19; wyrok NSA z 1 marca 2023 r. sygn. akt I FSK 375/20). Tym niemniej okoliczności danej sprawy mogą przemawiać za koniecznością rozpoznania w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Powyższe może mieć miejsce szczególnie wówczas, gdy prawidłowa wykładnia przepisów prawa materialnego determinuje zakres postępowania dowodowego, jakie winno zostać przeprowadzone przez organ administracji albo gdy interpretacja ta w inny sposób rzutuje na wywiązanie się przez organ z obowiązków o charakterze procesowym (wyrok NSA z 12 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 597/11). Sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie.

W sprawie podstawowe znaczenie ma zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego polegającej na wadliwym przyjęciu, że wypowiedź Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego im. [...] w Z. na posiedzeniu Komisji Oświaty, Kultury, Zdrowia i Opieki Społecznej, Sportu, Bezpieczeństwa Publicznego Rady Gminy Zagrodno w dniu 24 października 2024 r. nie stanowiła szczególnej przyczyny uzasadniającej odwołanie jej z tego stanowiska i niezasadnym zawężeniu stosowania tego przepisu tylko do sytuacji nagłych, z pominięciem innych ważnych przyczyn będących podstawą do odwołania dyrektora.

Kontrolując zaskarżony wyrok w zakresie tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że art. 66 ust. 1 Prawa oświatowego wymienia przesłanki odwołania dyrektora szkoły. Zgodnie z jego treścią organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce:

1) odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w razie:

a) złożenia przez nauczyciela rezygnacji, za trzymiesięcznym wypowiedzeniem,

b) ustalenia negatywnej oceny pracy lub negatywnej oceny wykonywania zadań wymienionych w art. 57 ust. 2 Prawa oświatowego w trybie określonym przepisami w sprawie oceny pracy nauczycieli - bez wypowiedzenia,

c) złożenia przez organ sprawujący nadzór pedagogiczny wniosku, o którym

mowa w art. 56 ust. 3 Prawa oświatowego;

2) w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty, a w przypadku szkoły i placówki artystycznej oraz placówki, o której mowa w art. 2 pkt 8 Prawa oświatowego, dla uczniów szkół artystycznych prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego - ministra właściwego do spraw kultury i

ochrony dziedzictwa narodowego, może odwołać nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia.

Tym samym już treść art. 66 ust. 1 Prawa oświatowego wskazuje, że inne ważne przyczyny jak negatywna ocena pracy dyrektora lub negatywna ocena wykonywanych przez dyrektora zadań także stanowią podstawę do odwołania takiego dyrektora i to bez wypowiedzenia. Nie ma racji strona skarżącą kasacyjnie, że art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego w istocie stanowi jedyną podstawę do odwoływania bez wypowiedzenia dyrektora zespołu szkolno-przedszkolnego ze względu na każdą ważną przyczynę. Każda przyczyna objęta art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a-c ww. ustawy ma charakter ważnej przesłanki.

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w tej sprawie nie zaistniała podstawa prawna wynikająca z art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego, tj. nie zaistniał przypadek szczególnie uzasadniony który pozwalałby na odwołanie nauczyciela bez wypowiedzenia ze stanowiska kierowniczego w czasie roku szkolnego.

W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, że "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ uprawniony do wydania zarządzenia w sprawie odwołania nauczyciela z funkcji dyrektora szkoły publicznej ma prawo uznać, że dalsze pełnienie funkcji kierowniczej w szkole lub placówce oświatowej stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt

I OSK 22/17; NSA w wyroku z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17; NSA w wyroku z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2755/21; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1442/22). Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala to na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w ich pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że osoba sprawująca funkcję kierowniczą utraciła zdolność wykonywania powierzonej jej funkcji

z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na niej obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08; wyrok NSA z 11 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1442/22).

Dodatkowo należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym wskazano - uwzględniając okoliczności konkretnych spraw - następujące przypadki uzasadniające spełnienie przez osobę pełniącą funkcję kierowniczą w szkole przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku": 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwała choroba uniemożliwiająca wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację; 7) jawne, nietolerancyjne i dyskryminujące zachowanie dyrektora szkoły mające na celu poniżanie nauczycieli bądź uczniów (por. wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/19). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje ww. stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym.

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że tryb wynikający z treści art. 66 ust.

1 pkt 2 Prawa oświatowego dotyczy szczególnych i nadzwyczajnych okoliczności i nie może on zastępować innych trybów pozwalających na odwołanie dyrektora szkoły.

Nie budzi wątpliwości, że wypowiedź Dyrektor Zespołu Szkolno-

Przedszkolnego na posiedzeniu Komisji Rady Gminy Zagrodno w dniu 24 października 2024 r. była znacząco dłuższa niż ten fragment, który przytoczył Wójt tej Gminy w uzasadnienia zarządzenia nr 0050.2.2025 z dnia 10 stycznia 2025 r. Uzasadniając wyniki egzaminów Dyrektor wskazała, że (cyt.) "Wyniki egzaminów jest niski. Mamy tego świadomość (...). Proszę wziąć pod uwagę, że 80 % zdających dzieci miało dostosowania. Czyli to były dzieci z orzeczeniami z opiniami. Więc wynik jest adekwatny do ocen, które te dzieci otrzymały. Myśmy robili spotkania liczne z rodzicami, różne spotkania motywacyjne. Klasa jest słaba. Zresztą chyba nawet Państwo byli na zakończeniu roku to było widać jak oni się prezentują, jak się prezentuje ósma klasa, jak się zachowuje (...). Myśmy robili spotkania też dla

rodziców, żeby uświadomić, że egzaminy to jest ważne. Nie przychodzili. Robiliśmy pedagogizację rodziców w ramach innowacji, w której nikt nie uczestniczył. Także tu jest duży problem i alkoholowy i w ogóle rodzinny tych dzieci. Panie pedagog mają mnóstwo pracy i to też wynika z tego, jacy ludzie po prostu zamieszkują tutaj. To nie jest tak wszystko zero jedynkowo. To naprawdę nauczyciele się starają, nauczyciele wkładają dużo pracy. Mamy cudowne panie pedagog, które starają się gdzieś tam, mówię, współpracować non stop z rodzicami. Był w tamtym roku psycholog zatrudniony. Zresztą sam Pan mówił, że dzieci, które wychodzą ze szkoły, jak przychodzą do szkoły średniej, no to są fajne dzieci i mądre dzieci".

Trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że cała ta wypowiedź nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku pozwalającego na natychmiastowe odwołanie dyrektora szkoły w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. W tej wypowiedzi wskazana jest diagnoza Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego co do źródeł niskich ocen z egzaminów. Bez wątpienia na etapie kształcenia w szkole podstawowej czynny udział rodziców w kształceniu dzieci jest niezbędny. Jeżeli rodzice nie

wykazują należytej troski o dobro własnych dzieci ze szkodą dla nich samych, to nazwanie takiej sytuacji przez dyrektora szkoły nie może być traktowane jako szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że wypowiedź ta nie stanowiła ani werbalnych ataków, ani też wyśmiewania lub poniżania i nie pojawiło się sformułowanie o rodzinach patologicznych. Nie było też wadliwym wskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że jeżeli występuje na terenie tej Gminy duży problem alkoholowy i ma on związek z niskimi ocenami uczniów, to wypowiedź ta mogła być potraktowana jako wskazanie źródła problemów i podjęcie działań celem ich wyeliminowania lub chociażby znacznego ograniczenia.

Także strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że przytoczenie większego fragmentu wypowiedzi Dyrektor nie pozwala na uznanie jej za nieskazitelną lub obojętną adresatowi, a zrozumienie tak użytych słów może być różne u ich adresatów. Przy czym tymi adresatami są rodzice demonstrujący swoje oburzenie i domagający się odwołania Dyrektor z zajmowanego stanowiska.

Tak przedstawiona argumentacja potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że wypowiedź Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego dotyczyła istotnych kwestii, ale nie była przypadkiem uzasadniającym natychmiastowe odwołanie z zajmowanego stanowiska. Jeżeli rzeczywiście wśród rodziców dzieci uczęszczających do Zespołu Szkolno-Przedszkolnego istnieje problem nadużywania alkoholu i ma on przełożenie na wyniki uczniów na egzaminach i angażowanie się rodziców w naukę

ich dzieci, to całkowite pomijanie tego problemu oznaczałoby, że on nie istnieje. Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie, jakoby ww. słowa były poniżające, niszczące

i destrukcyjne oraz prowadzące u dzieci zaburzenia lękowe oraz depresję są nieproporcjonalną oceną samej wypowiedzi. Dyrektor, wbrew argumentacji strony skarżącej kasacyjnie, ani nie wyśmiewała dzieci w swojej wypowiedzi, ani ich nie poniżała, ani też nie użyła sformułowania "rodziny patologiczne". Tym samym samej wypowiedzi Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w dniu 24 października 2024 r. nadano znaczenie nie wynikające z użytych słów, bez nawet wykazywania, czy problem nadużywania alkoholu występuje lub nie występuje wśród rodziców dzieci uczęszczającej do tego Zespołu. Samo stanowisko rodziców domagających się odwołania dyrektora placówki oświaty nie może automatycznie skutkować takim odwołaniem.

Poza zakresem tej sprawy jest podniesiona w skardze kasacyjnej ocena prawidłowości uprzedniego powołania A. B. na stanowisko Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego.

Mając powyższe należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej strona nie

podniosła skutecznego zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 66 ust. 1

pkt 2 Prawa oświatowego poprzez wadliwe uznanie, że wypowiedź Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w dniu 24 października na posiedzeniu właściwej Komisji

rady Gminy Zagrodno stanowiła spełnienia przesłanki wymaganej ww. przepisem Prawa oświatowego. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w tej sprawie na podstawie uzasadnienia zarządzenia Wójta Gminy Zagrodno z dnia 10 stycznia 2025 r. nr 0050.2.2025 nie można było uznać za zasadne zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz bezzasadne stwierdzenie, że unieważnione przez organ nadzoru zarządzenie z dnia 10 stycznia 2025 r. nr 0050.2.2025 zostało wydane z istotnym naruszeniem prawa i w konsekwencji oddaleniem skargi na to rozstrzygnięcie nadzorcze. Art. 147 § 1 P.p.s.a. ma charakter wynikowy i reguluje kognicję sądu administracyjnego w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt obarczony jest istotną wadą. Na podstawie tego przepisu sąd obowiązany jest stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu. Sam art. 147 § 1 P.p.s.a. nie zawiera katalogu wad uzasadniających stwierdzenie nieważności.

W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 147 § 1 P.p.s.a., ale art. 151 P.p.s.a. Nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji przepisu, którego w danej sprawie nie stosował i którego nie miał podstaw do stosowania. Sąd pierwszej instancji w przypadku kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego

nie może go unieważnić na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., ale uchylić na podstawie art. 148 P.p.s.a. Tym samym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli na podstawie zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 147 § 1 P.p.s.a.

Także zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 u.s.g. nie jest zasadny. Zgodnie z jego treścią uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g.

Jak trafnie wskazał w tej sprawie Sąd pierwszej instancji, unieważnione przez organ nadzoru zarządzenie Wójta Gminy Zagrodno z dnia 10 stycznia 2025 r. nr 0050.2.2025 w sprawie odwołania ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego im. [...] w Z. A. B. zostało wydane z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego. To oznacza, że przy prawidłowej wykładni i prawidłowym zastosowaniu tego przepisu, takie zarządzenie nie powinno być w tej sprawie wydawane. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał na istotne naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Powołany w skardze kasacyjnej art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa oświatowego nie stanowił podstawy merytorycznej do wydania ww. zarządzenia, ponieważ przepis ten określa zakres kompetencji organów wykonawczych wszystkich trzech szczebli samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5 u.s.g. do zadań wójta należy w szczególności zatrudnianie i zwalnianie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych. Także ten przepis nie stanowi samodzielnej podstawy do dowolnego zwalniania kierowników gminnych jednostek organizacyjnych, jeżeli zasady i tryb odwoływania regulują przepisy szczególne. Takim przepisem jest m.in. art. 66 Prawa oświatowego i dopiero przestrzeganie tego przepisu uzasadniałoby zgodność z prawem takiego działania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro wniesiona w tej sprawie skarga kasacyjna okazała się niezasadna, a zaskarżony wyrok kontrolowany w granicach jej zarzutów odpowiada prawu, to Naczelny Sąd Administracyjny działając

na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. Zasądzone od Gminy Zagrodno na rzecz Wojewody Dolnośląskiego koszty w wysokości 360 złotych obejmują wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1

pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118).

W punkcie trzecim Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek uczestniczki A. B. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ stosownie do treści art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przyznaje prawa skutecznego domagania się zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestnika, który nie wniósł skargi lub skargi kasacyjnej od strony skarżącej kasacyjnie, której skarga kasacyjna nie została uwzględniona.