Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha Protokolant Referent stażysta Martyna Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych I. oddala skargę; II. przyznaje radcy prawnemu J. M. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 590,40 zł (pięćset dziewięćdziesiąt złotych i czterdzieści groszy), w tym 110,40 zł (sto dziesięć złotych i czterdzieści groszy) z tytułu podatku od towarów i usług.

Zaskarżoną do sądu decyzją z 2 czerwca 2025 r., Inne (dalej jako: Szef Urzędu), po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek wniosku J. T. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy własną decyzję z 19 marca 2025 r. o odmowie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Wnioskiem z 1 października 2024 r. skarżący wystąpił o potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (aktualnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 906, ze zm.; dalej jako: u.d.o.a.).

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z 19 marca

2025 r. Szef Urzędu odmówił skarżącemu potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. W uzasadnieniu organ wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący prowadził działalność opozycyjną, o której mowa w art. 2 u.d.o.a. Na podstawie zgromadzonych dokumentów stwierdzono jedynie, że skarżący był członkiem NSZZ RI "Solidarność", jednak brak jest potwierdzonych informacji o działalności trwającej minimum 12 miesięcy. Sama przynależność do NSZZ "Solidarność" nie jest wystarczająca do uznania, że spełnione zostały warunki z art. 2 u.d.o.a. W ocenie organu skarżący nie przedstawił również dowodów na podleganie represjom w rozumieniu art. 3 u.d.o.a. Skarżący nie udokumentował w żaden sposób, aby w okresie od 1 stycznia 1956 r. do 31 lipca 1990 r. prowadził działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Nie udało się potwierdzić, aby aresztowanie skarżącego w kwietniu 1978 r. było represją z przyczyn politycznych. Zachowany materiał wskazuje, że nastąpiło to na skutek udziału w bójce. Z kolei w odniesieniu do służby wojskowej skarżącego, skarżący nie przedstawił dowodów, że powołanie do służby miało związek z działalnością na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Dowodów takich nie dostarczyła również kwerenda przeprowadzona w zasobach Archiwum Wojskowego w O..

Od powyższej decyzji skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym stwierdził, że niekorzystne rozstrzygnięcie jest wynikiem prześladowania jego osoby przez pracowników Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych. Prześladowania te mają być konsekwencją zgłaszania przez skarżącego nieprawidłowości przy przyznawaniu świadczeń kombatanckich nieuprawnionym do tego osobom. W toku postępowania skarżący przedłożył oświadczenia dwóch osób, wskazujących, że skarżący był działaczem "Solidarności".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wskazaną na wstępie decyzją z 2 czerwca 2025 r., Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję z 19 marca 2025 r. W uzasadnieniu organ w całości podtrzymał wcześniejszą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję J. T. stwierdził, że decyzja jest bezprawna, oparta na fałszywych argumentach i stanowi przejaw "przestępczego działania w sposób zorganizowany" pracowników Urzędu. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał zarzuty o prześladowaniu przez pracowników Urzędu, podniósł, że w 1978 r. przebywał w "areszcie ubeckim" w warunkach urągających godności; że był działaczem "Solidarności", gdzie pełnił funkcję sekretarza; został "siłowo" wcielony do służby wojskowej, którą pełnił w "kompanii karnej", gdzie był traktowany jak "więzień".

W piśmie procesowym z 5 sierpnia 2025 r. skarżący podtrzymał stanowisko

i argumentację wyrażoną w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 13 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji były przepisy ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych. Akt ten wprowadza dwie kategorie podmiotów, którym na gruncie tej ustawy przyznano określone uprawnienia tj. działaczy opozycji antykomunistycznej (art. 2) i osoby represjonowane z powodów politycznych (art. 3). Wniosek skarżącego opierał się na przesłankach należących do obydwu tych kategorii.

W art. 2 ust. 1 u.d.o.a. ustawodawca wskazał, że działaczem opozycji antykomunistycznej jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziła, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce. Do okresu 12 miesięcy, o którym mowa w ust. 1, nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. (art. 2 ust. 2 ustawy o działaczach opozycji).

Natomiast osobą represjonowaną z powodów politycznych jest m. in. osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. przebywała w więzieniu lub innym miejscu odosobnienia na terytorium Polski na mocy wyroku wydanego w latach 1956-1989 albo bez wyroku jednorazowo przez okres dłuższy niż 48 godzin lub wielokrotnie przez łączny okres dłuższy niż 30 dni, za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 3 pkt 1 lit. a) u.d.o.a.).

Ponadto, w świetle przepisów ustawy, osobą represjonowaną z powodów politycznych jest także osoba, która przez okres powyżej 30 dni pełniła zasadniczą służbę wojskową lub czynną służbę wojskową w ramach ćwiczeń wojskowych, do której odbycia została powołana z przyczyn politycznych za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Ustawodawca wprowadził również negatywne przesłanki nabycia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych – w postaci okoliczności opisanych w treści art. 4 u.d.o.a., związanych ze współpracą z organami bezpieczeństwa państwa. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że przesłanki negatywne nie występują w odniesieniu do skarżącego, co wynika ze znajdującej się w aktach administracyjnych (kopii) decyzji Prezesa Instytutu Pamięci N. z 17 kwietnia 2018 r., stwierdzającej, że skarżący nie był pracownikiem, funkcjonariuszem lub żołnierzem organów bezpieczeństwa państwa, a w archiwum Instytutu Pamięci N. - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko N. [...] nie zachowały się dokumenty wytworzone przez niego lub przy jego udziale, w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa państwa (k. 5 akt adm.).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, nie każda działalność opozycyjna, jak również nie każda represja z powodów politycznych ze strony władz komunistycznych jest przez prawodawcę uznawana jako podlegająca regulacjom u.d.o.a., a tym samym uprawniająca do ubiegania się o dodatkowe świadczenia pieniężne. Pojęcie "represji politycznych" jest znacznie szersze, niż przyjmowane przez ustawodawcę w art. 3 u.d.o.a., który to przepis wymienia enumeratywnie okoliczności, które muszą zachodzić, by przyznać status represjonowanego. Poczucie osobistej krzywdy, doznanej traumy, cierpienia, utrudnień życiowych w tamtym czasie, nie zostały uznane przez ustawodawcę za przesłankę umożliwiającą uzyskanie przedmiotowego statusu (por. wyrok NSA z 19 marca 2025 r., III OSK 3208/23).

Należy wskazać, że w świetle art. 5 ust. 3 pkt 1 u.d.o.a. to w pierwszej kolejności na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania ziszczenia się przesłanek umożliwiających przyznanie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że to właśnie wnioskodawca zna wszystkie okoliczności, dzięki którym możliwe jest wykazanie zrealizowania przesłanek z art. 2 lub art. 3 u.d.o.a. Świadomość tego miał ustawodawca obligując w art. 5 ust. 3 u.d.o.a. stronę do dołączenia do wniosku właściwych dowodów. Organ nie może szukać dowodów niejako w próżni, nie wiedząc jakich i gdzie - na okoliczności nawet nieuprawdopodobnione i niewskazane przez stronę (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2024 r., III OSK 2353/22). Jednocześnie trafnie wskazuje się, szczególnie mając na uwadze treść art. 5 ust. 5-6 u.d.o.a. opozycji, że organy nie są całkowicie zwolnione z obowiązku gromadzenia materiału dowodowego w sprawie (por. wyrok NSA z 21 maja 2024 r., III OSK 1972/22).

W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił dowodów wskazujących na spełnienie ustawowych przesłanek uzyskania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby prześladowanej z przyczyn politycznych, a Szefowi Urzędu, pomimo podjęcia szeroko zakrojonych działań, spełniających wymogi zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, dalej jako: k.p.a.), również nie udało się zebrać materiału dowodowego potwierdzającego w jakimkolwiek stopniu spełnienie tych przesłanek.

Argumentacja skarżącego, podnoszona we wniosku o potwierdzenie statusu, a także w licznych pismach składanych w toku postępowania, a następnie w skardze do sądu, jest bardzo szeroka, płynie z niej ogólna teza, że skarżący w istocie przez całe życie był prześladowany z przyczyn politycznych. W tej masie argumentów da się sprecyzować trzy kluczowe okoliczności, które miałyby przesądzać o spełnieniu ustawowych przesłanek uzyskania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby prześladowanej z przyczyn politycznych. Po pierwsze, skarżący twierdzi, że był działaczem opozycji, jako członek NSZZ "Solidarność" Rolników Indywidualnych. Po drugie, podnosi, że w 1978 r. przebywał w areszcie w nieludzkich warunkach, a aresztowanie było elementem represji za to, że ojciec skarżącego był żołnierzem Armii Krajowej. Po trzecie, w 1982 r. skarżący został "siłowo" wcielony do wojska

i pełnił służbę w "kompanii karnej", gdzie również był prześladowany za działalność swoją i swojego ojca.

W kwestii pierwszej należy odnotować, że w materiale dowodowym, jaki udało się zgromadzić w aktach sprawy znajdują się następujące elementy: kopia dokumentu pozyskanego z Archiwum Wojskowego w O., z wpisem datowanym na 18 kwietnia 1989 r., adnotacją: "Sekretarz koła sołeckiego wsi/ członek Zarządu Gminnego" oraz danymi adresowymi J. T.; pismo Najwyższej Izby Kontroli delegatury w L., z 1 marca 1990, informujące o skardze wniesionej m.in. przez członków Koła NSZZ RI, doręczone do wiadomości skarżącego; oświadczenie B. Ż., z którego wynika, że J. T. "był członkiem koła Solidarności wiejskiej w latach 80-tych"; oświadczenia T. O.

i R. S. z 2 kwietnia 2025 r., stwierdzające że J. T. był w latach 80-tych XX w. "działaczem Solidarności", a także, że "był wielokrotnie więziony" – oświadczenie T. [...] (k. 2-4 oraz 259 akt adm.).

W ocenie Sądu powyższy materiał dowodowy, jedyny jaki udało się pozyskać w toku postępowania, nie daje podstaw do stwierdzenia, że skarżący był działaczem opozycji antykomunistycznej w rozumieniu, w jakim temu pojęciu wyraz normatywny nadano w art. 2 ust. 1 u.d.o.a. Za działacza opozycji może być uznana osoba, która w ustawowo wskazanym okresie czasu (od 1 stycznia 1956 r. do 4 czerwca 1989 r.), przez określony minimalny wymiar czasu (co najmniej 12 miesięcy) prowadziła określoną, zorganizowaną działalność (w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi), ukierunkowaną na odzyskania przez Polskę niepodległości

i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, zagrożoną represjami natury prawnokarnej (odpowiedzialnością karną).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, dla wykładni przepisów ustawy i oceny spełnienia przesłanek ustawowych do otrzymania statusu "działacza opozycji antykomunistycznej" lub "osoby represjonowanej z powodów politycznych" istotna jest również jej preambuła: "Uznając szczególne zasługi dla Polski tych jej obywateli, którzy w latach 1956-1989 z narażeniem własnego życia, wolności, majątku lub praw pracowniczych angażowali się w działalność antykomunistyczną zmierzającą do odzyskania suwerenności i niepodległości Ojczyzny lub byli z tych powodów represjonowani, uchwala się, co następuje". Z jej treści wynika, że nie każda działalność, choćby była działalnością zasługującą na uznanie, może zostać potraktowana jako działalność opozycyjna. Ustawodawca wprost wskazał, że chodzi o działalność, którą można określić mianem "szczególnych zasług" prowadzoną "z narażeniem własnego życia, wolności, majątku lub praw pracowniczych" (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 października 2019 r., II SA/Bd 562/19; wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 20 stycznia 2021 r., II SA/Go 613/20; z 18 stycznia 2024 r., II SA/Go 528/23; z 31 maja 2023 r., II SA/Go 150/23; wyrok WSA w Łodzi z 20 kwietnia 2023 r., II SA/Łd 1118/22; wyrok WSA w Krakowie z 19 października 2023 r., II SA/Kr 943/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 27 sierpnia 2025 r., IV SA/Wr 118/25).

Przedstawione wyżej dowody, jedyne jakie udało się zebrać w sprawie, potwierdzają jedynie, że skarżący był członkiem NSZZ "Solidarność" Rolników Indywidualnych, a w 1989 r. był prawdopodobnie sekretarzem koła wiejskiego. Samo członkostwo w organizacji, a nawet czasowe pełnienie funkcji w jakiejś podstawowej jej jednostce, nie jest jednak wystarczające dla spełnienia przesłanek ustawowych nabycia statusu działacza opozycji, zarezerwowanego dla osób, które w szczególny sposób wyróżniły się swoją działalnością niepodległościową w poprzednim okresie ustrojowym. Rzeczą powszechnie znaną jest społeczny opór wobec władzy w latach 80-tych XX w., przybierający wówczas już formy zorganizowane, związane z różnymi jednostkami organizacyjnymi "Solidarności". Idąc tropem argumentacji skarżącego – gdyby każdy członek "Solidarności" z lat 80-tych XX w. spełniał przesłankę ustawową z art. 2 ust. 1 u.d.o.a., to status działacza opozycji antykomunistycznej należałoby przyznać ogromnej rzeszy osób, co całkowicie wypaczałoby ratio legis ustawy, wyrażony w przytoczonej wyżej preambule. Trzeba przy tym odnotować, że pełnienie przez skarżącego funkcji sekretarza koła wiejskiego "Solidarności" (o ile miało miejsce, bo poza szczątkowym dokumentem, skarżący nie przedstawił w tym względzie żadnych dowodów, nawet w postaci świadków) przypada (wg dokumentów, jakie udało się uzyskać w sprawie) na rok 1989 r., a zatem sam koniec ustawowo wskazanego okresu prowadzenia działalności niepodległościowej czy walki o respektowanie praw człowieka.

W kwestii drugiej – aresztowania skarżącego w 1978 r. – twierdzenia skarżącego, jakoby aresztowanie było wynikiem prześladowań politycznych – pozostają w całkowitej sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Dowody archiwalne zgromadzone w sprawie potwierdzają fakt przebywania skarżącego w areszcie, a nawet wymierzenia mu grzywny, bynajmniej jednak nie za działalność niepodległościową, ale za udział w bójce na zabawie wiejskiej (k. 98, 105-107 akt adm.). W odrębnym postępowaniu skarżący próbował nadać sprawie swojego aresztowania charakter zbrodni komunistycznej, jednak IPN – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko N. [...] odmówił wszczęcia śledztwa. Lektura uzasadnienia postanowienia potwierdza jednoznacznie, że aresztowanie było wynikiem pospolitego przestępstwa z udziałem skarżącego, bez jakiegokolwiek charakteru politycznego (zob. k. 31-34 akt adm.).

Całkowicie sprzeczne z materiałem dowodowym są też twierdzenia skarżącego, jakoby został "siłowo" wcielony do wojska i pełnił służbę w "kompanii karnej", gdzie również był prześladowany za działalność polityczną. W tym wypadku Szef Urzędu uzyskał obszerną dokumentację z Archiwum Wojskowego w O., zawierającą dokumenty odnoszące się do służby wojskowej skarżącego. Z dokumentacji tej wynika jednoznacznie, że skarżący został wcielony do wojska w lutym 1982 r. Służbę pełnił początkowo w 40. Pułku Artylerii w J., a pod koniec służby został skierowany do 26. Pułku Czołgów Średnich. Żadna z tych jednostek nie może być określona mianem "kompanii karnej". Co więcej, całkowicie niezgodne z prawdą są twierdzenia skarżącego co do rzekomych represji, jakim podlegał w czasie służby wojskowej. W zgromadzonej obszernej dokumentacji nie tylko brak wzmianek o jakichkolwiek sankcjach stosowanych wobec skarżącego, ale dodatkowo znajduje się w niej informacja, że w listopadzie 1982 r. skarżący został wyróżniony mianowaniem na kolejny stopień wojskowo – do stopnia starszego szeregowego "za wzorową dyscyplinę oraz uzyskiwanie dobrych i bardzo dobrych wyników w służbie" (k. 160 i 180 akt adm.). Narracja skarżącego o rzekomym prześladowaniu w wojsku jest całkowicie niewiarygodna.

Konkludując: w rozpoznawanej sprawie nie wykazano spełnienia żadnej z przesłanek ustawowych przyznania skarżącemu statusu działacza – skarżący ani nie był działaczem opozycji antykomunistycznej w rozumieniu ustawy (art. 2 ust. 1 u.d.o.a.), ani osobą represjonowaną z przyczyn politycznych w rozumieniu ustawy (art. 3 u.d.o.a.).

Zarzuty skarżącego, jeśli nadawać im racjonalny sens (abstrahując od irracjonalnych twierdzeń skarżącego o jego rzekomym prześladowaniu przez pracowników Urzędu), sprowadzają się w istocie do wadliwej oceny materiału dowodowego. Tak kwalifikowane zarzuty są całkowicie chybione. Szef Urzędu spełnił wszystkie wymogi wynikające z podstawowych zasad postępowania dowodowego, w szczególności prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów. Organ nie ograniczył się do oceny znikomego materiału dowodowego przedstawionego przez samego skarżącego, ale podjął realne starania o pozyskanie materiału dowodowego, który pozwoliłby na weryfikację, czy w odniesieniu do skarżącego spełnione zostały ustawowe przesłanki przyznania statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z przyczyn politycznych. Organ kilkukrotnie wzywał skarżącego do przedstawienia dowodów lub wyjaśnień (k. 12, 183 akt adm.), zwracał się do szeregu instytucji o nadesłanie materiałów archiwalnych pozwalających ustalić stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia (pismo z 4 października 2024 r. do IPN; pisma z 26 listopada 2024 r. do Wojskowego Biura Historycznego i do Archiwum Państwowego o. w K., k. 9, 94-95 akt adm.). Pomimo wielokrotnych prób, jedynie część z nich zaowocowała uzyskaniem dokumentacja archiwalnej (wspomniane wyżej dokumenty dotyczące aresztowania w 1978 r. oraz dokumenty z archiwum wojskowego). Materiał dowodowy jaki udało się organowi pozyskać, został oceniony wnikliwie i wszechstronnie. Nie ma żadnych podstaw do kwestionowania prawidłowości rozstrzygnięcia organu ani pod względem ustaleń faktycznych, ani prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Jak już wskazano wyżej – akta administracyjne tworzy w dużej mierze bardzo obfita korespondencja przedkładana przez skarżącego. Są to jednak, poza wspomnianymi wyżej szczątkowymi dokumentami i oświadczeniami, wyłącznie pisma skarżącego obszernie opisujące jego życiorys. Lektura tych pism prowadzi do wniosku, że stanowią one efekt przelewania na papier "strumienia świadomości" skarżącego, który uważa, że był prześladowany przez całe życie. Skarżący uważa nawet, że jest prześladowany przez pracowników Urzędu, a prześladowanie to wyraża się w wydawaniu negatywnych rozstrzygnięć i nieuwzględnianiu twierdzeń skarżącego. Skarżący oskarżał o prześladowania nawet instytucje archiwalne, które miały przesyłać "spreparowane materiały" na jego temat, jak również pracowników pionu śledczego IPN, którzy również mieli go "prześladować" (k. 38, 40). Argumenty te są całkowicie irracjonalne, jednak oceniając je trzeba uwzględnić stan zdrowia psychicznego skarżącego, potwierdzony dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Skarżący jest osobą ze stwierdzonymi przez lekarzy psychiatrów uporczywymi zaburzeniami urojeniowymi, o takim stopniu, że wyłączają jego poczytalność (por. kopia zaświadczenia lekarskiego z 23 września 2013 r.; zob. też postanowienie z 25 maja 2023 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, w którego treści znajduje się informacja, że skarżący był w 2015 r. oskarżony o przestępstwo pomówienia, a postępowanie karne zostało umorzone w następstwie sporządzenia przez dwóch biegłych psychiatrów opinii stwierdzającej, że skarżący jest całkowicie niepoczytalny z powodu choroby psychicznej; k. 211 i 247-248 akt adm.). Statusu psychicznego skarżącego dobitnie dowodzą dokumenty z akt licznych postępowań karnych, w których skarżący był oskarżonym lub zawiadamiającym o popełnieniu przestępstwa (oprócz wspomnianych wyżej zob. także k. 71-73, 81-83, 246 akt adm.).

Mając powyższe na uwadze, nie znajdując podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia, sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.).

O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżących, świadczącego pomoc prawną z urzędu, sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 764).