Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Ewa Cisowska- Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 146/17 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [A] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2016 r. sygn. akt [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od Stowarzyszenia [A] w B. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku kwotę 3000 (trzy tysiące) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 146/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia należności z tytułu dotacji wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej - Stowarzyszenia [A] zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniach 15 czerwca do 6 lipca 2015 r. Wójt Gminy K. przeprowadził kontrolę w Niepublicznej Szkole Podstawowej w B. w zakresie wykorzystania dotacji podmiotowej za 2014 r. udzielonej organowi prowadzącemu szkołę - Stowarzyszeniu [A]. W imieniu podmiotu kontrolowanego występowała dyrektor szkoły V. S. W toku kontroli organ ustalił, że Stowarzyszenie w 2014 r. nie posiadało zarządu, stwierdził ponadto szereg innych nieprawidłowości skutkujących uznaniem, że dotacja w łącznej kwocie 245.112,50 zł wykorzystana została na cele niezgodne z jej przeznaczeniem.

W dniu 10 sierpnia 2015 r. Wójt Gminy wystosował do Stowarzyszenia wystąpienie pokontrolne, które skierował na adres dyrektora szkoły. W odpowiedzi dyrektor szkoły złożyła pisemne wyjaśnienia.

Pismem z dnia 9 września 2015 r. Wójt Gminy wezwał Stowarzyszenie do zwrotu nieprawidłowo wydatkowanej dotacji.

Wobec nieuregulowania należności, pismem z dnia 22 października 2015 r. Wójt Gminy zawiadomił Stowarzyszenie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu do budżetu gminy dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wójt Gminy określił należności z tytułu dotacji udzielonej w 2014 r. wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem przypadające do zwrotu do budżetu gminy w kwocie 245.112,50 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że zgodnie z oświadczeniem złożonym w trakcie kontroli przez dyrektor szkoły, wpisaną w KRS jako osoba pełniąca również funkcję prezesa pięcioosobowego zarządu Stowarzyszenia, z dniem 1 maja 2011 r. wygasła trzyletnia kadencja zarządu. Do czasu kontroli nowy zarząd nie został powołany. W dniu 21 września 2015 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku powołany został natomiast kurator Stowarzyszenia i to on był uprawniony do występowania w imieniu Stowarzyszenia w sprawach dotyczących m.in. rozliczenia dotacji za 2014 r. Następnie uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków Stowarzyszenia z dnia 28 października 2015 r. powołano nowy, pięcioosobowy zarząd Stowarzyszenia.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Stowarzyszenia decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Stowarzyszenie wniosło o uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), poprzez bezpodstawne uznanie, że wynagrodzenie wicedyrektora szkoły jest wydatkiem niezgodnym z przeznaczeniem, art. 5 ust. 7 w zw. z art. 2 ustawy o systemie oświaty poprzez przyjęcie, że sfera zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę nie podlega finansowaniu z dotacji podmiotowej przysługującej tej szkole; art. 90 ust. 3d i art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy o systemie oświaty poprzez uznanie, że kwota dotacji przeznaczona na utrzymanie szkolnych busów dowożących uczniów do szkoły nie została wykorzystana zgodnie z art. 90 ustawy o systemie oświaty. Jednocześnie strona zarzuciła organowi naruszenie art. 7, art. 10, art. 77, art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., powoływana jako: k.p.a.) poprzez wydanie decyzji administracyjnej na podstawie stanu faktycznego ustalonego w czasie gdy strona była pozbawiona możliwości działania z powodu braku powołanych do tego organów, art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 75 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na okoliczność prawidłowości wydatkowania dotacji na wynagrodzenie nauczyciela oraz na pokrycie kosztów szkolnych busów, jako kosztów ściśle związanych z działalnością szkoły, art. 97 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania kontrolnego do czasu powołania organów Stowarzyszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że w rozpatrywanej sprawie organem prowadzącym szkołę było Stowarzyszenie, które nie brało udziału w kontroli i nie mogło korzystać z przysługujących mu praw ani wypełnić obowiązków wynikających z przepisów uchwały nr XI/86/2011 Rady Gminy K. z dnia 30 sierpnia 2011 r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i przedszkoli prowadzonych na terenie Gminy K. przez inne niż Gmina K. osoby prawne i osoby fizyczne, oraz dla innych niż Gmina K, osób prawnych i osób fizycznych prowadzących inne formy wychowania przedszkolnego, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 14a ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), a także trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania (t. j. Dz. Urz. Woj. Pomor. z 2013 r., poz. 2055, powoływana jako: uchwała nr XI/86/2011) oraz z ustawy o systemie oświaty. Podmiot ten nie posiadał bowiem w dacie kontroli organu uprawnionego do jego reprezentowania. Z treści wystąpienia pokontrolnego, wynika, że kontrolujący mieli wiedzę, iż kadencja zarządu Stowarzyszenia wygasła z dniem 1 maja 2011 r. i że w związku z tym wpis V. S. w Krajowym Rejestrze Sądowym jako osoby uprawnionej do reprezentacji Stowarzyszenia nie odpowiada stanowi faktycznemu, pomimo tego przeprowadzili czynności kontrolne z udziałem tej osoby.

Z uwagi na wskazane okoliczności Sąd I instancji przyjął, że Stowarzyszenie bez własnej winy nie brało udziału w czynnościach kontrolnych. Zaznaczył, że protokół, wystąpienie pokontrolne oraz wezwanie do zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, nie zostały skutecznie doręczone organowi prowadzącemu szkołę, w związku z tym nie została dopełniona procedura opisana w § 8 uchwały nr XI/86/2011.

W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżyło powyższy wyrok w całości na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. (powoływana jako: p.p.s.a.) zarzucając Sądowi I instancji:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenie decyzji organu odwoławczego poprzez odwołanie się do uchybień zaistniałych podczas czynności kontrolnych prowadzonych w szkole, które nie miały wpływu na wynik sprawy albowiem podjęte zostały poza postępowaniem administracyjnym; uchybienie miało oczywisty wpływ na wynik sprawy, albowiem uchybienia w czynnościach zaistniałych poza postępowaniem administracyjnym nie mogą mieć wpływu na ocenę jego prawidłowości;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i uchylenie decyzji organu odwoławczego bez wykazania wpływu dostrzeżonych uchybień na wynik sprawy; uchybienie miało oczywisty wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji bez wykazania jej nieprawidłowości;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 8 pkt 1 oraz 7, 8 i 10 uchwały nr XI/86/2011 poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że kontrolowanym w zakresie wydatkowania dotacji, jest organ prowadzący stanowiący stowarzyszenie reprezentowane przez swoje organy, podczas gdy podmiotem tym była szkoła reprezentowana przez dyrektora.

Ze względu na zarzucane naruszenia organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna zawierała oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi kasacyjnej. Podniósł ponadto, że Sąd I instancji w sposób wewnętrznie sprzeczny ocenił konsekwencje naruszeń przypisanych organom administracji. Stwierdzając, że nieprawidłowo przeprowadzona kontrola poprawności wydatkowania dotacji czyni nieprawidłowym wydane w sprawie rozstrzygnięcie, WSA zadecydował wyłącznie o uchyleniu decyzji organu odwoławczego.

Pismem z dnia 6 października 2017 r. Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że w toku kontroli wydatkowania dotacji szkoła mogła być reprezentowania przez jej dyrektora. Wskazała, że art. 39 ust 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty odnosi się wyłącznie do szkół publicznych. Dyrektorzy w placówkach niepublicznych mają zazwyczaj znacznie mniejsze uprawnienia niż dyrektorzy szkół publicznych. Zgodnie ze Statutem Niepublicznej Szkoły Podstawowej w B. funkcja dyrektora szkoły ogranicza się do spraw związanych z dydaktyką i procesem nauczania.

Strona podniosła ponadto, że w rozpatrywanej sprawie dyrektor szkoły nie został powołany przez organ prowadzący na to stanowisko, gdyż zarząd nie podjął uchwały w tym przedmiocie. Co więcej, w czasie prowadzenia kontroli wydatkowania dotacji oświatowej Prokuratura Rejonowa w Pruszczu Gdańskim prowadziła postępowanie przygotowawcze w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa określonego w art. 284 §2 Kodeksu karnego, dotyczącego przywłaszczenia powierzonych Stowarzyszeniu środków pieniężnych pochodzących z tej dotacji. W dniu 30 maja 2016 r. prokuratura skierowała akt oskarżenia wobec osoby ówcześnie faktycznie pełniącej funkcję dyrektora szkoły. Sprawa o sygn. akt X K 494/16 toczy się przed Sądem Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku.

Stowarzyszenie argumentowało, że w czasie trwania postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu w dniu 22 października 2015 r. nie posiadało organów zdolnych do jego reprezentacji. Kurator został powołany przez Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku w celu przeprowadzenia walnego zebrania członków Stowarzyszenia i wyboru jego organów, a nie do reprezentacji Stowarzyszenia. Zatem organ administracji dopuścił się również naruszenia art. 61 § 4 k.p.a.

Strona wskazała również, że podczas postępowania prowadzonego przez organ I instancji dysponowała wystąpieniem pokontrolnym, jednakże nie posiadała wiedzy o protokole kontroli z dnia 20 lipca 2015 r. Protokół ten Stowarzyszenie otrzymało dopiero po skierowaniu do Wójta Gminy K. wniosku z dnia 10 marca 2016 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy i w związku z tym zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje konkretną sprawę w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Gdańsku.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do podważenia stanowiska Sądu I instancji, który stwierdził, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ze względu na naruszenie przepisów postępowania inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania.

W świetle powołanej regulacji sąd administracyjny uchyla kontrolowaną decyzję, jeżeli stwierdzi, że doszło do naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania – innego, niż sklasyfikowane w § 1 pkt 1 lit. b tego artykułu - pod tym wszakże warunkiem, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny konsekwentnie podkreśla w swym orzecznictwie, że przez "wpływ", o którym mowa na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie zaskarżonym rozstrzygnięciem. Związek ten, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Uchylenie decyzji na omawianej podstawie nastąpić może, gdy następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść rozstrzygnięcia organu administracji w taki sposób, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, rozstrzygnięcie to byłoby inne.

Sąd w obecnym składzie w pełni podziela ugruntowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym uznanie, że naruszenie wynikającej z art. 10 § 1 k.p.a. - zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania stanowi przesłankę uwzględnienia skargi, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga wykazania, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie dokonanie konkretnej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (wyrok NSA z 6 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2905/14, wyrok NSA z 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05; wyrok NSA z 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07, wyrok NSA 23 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1614/06 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 opubl. w ONSAiWSA 2005 4 poz. 66, podjęta na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., regulacji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona skarżąca powołując się na zaniedbania organu w zakresie zapewnienia jej możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania powinna więc wykazać jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała i jak wpłynęło to na wynik sprawy.

Skoro w obecnie rozpatrywanej sprawie strona skarżąca twierdzi, że brak organu uprawnionego do jej reprezentacji w toku kontroli wykorzystania dotacji, a także na etapie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwrotu dotacji uniemożliwił wyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, nie powinna mieć trudności z obraniem określonej strategii procesowej i powołaniem takich argumentów merytorycznych, które podważyłyby stanowisko organu będące wynikiem nierzetelnej - jak podnosi - analizy materiału dowodowego, w znacznie dłuższym okresie czasu, jaki upłynął od dnia doręczenia jej decyzji wydanej przez organ I instancji do dnia rozpatrzenia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie podjął w tym zakresie stosownej analizy. Poza stwierdzeniem, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, Sąd ten nie wskazał z jakich dokładnie powodów, w jakim zakresie, w relacji do jakich okoliczności podlegających ustaleniu, lecz nieustalonych, niewyjaśnionych i nierozważonych, za wadliwe należałoby uznać ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji oraz dlaczego również błędna jest ocena faktów stanowiących podstawę zaskarżonej decyzji. Sąd ten nie przedstawił żadnych argumentów, w świetle których zasadnie można byłoby podważyć prawidłowość stanowiska organów, że dokonane ustalenia faktyczne uzasadniały przyjęcie ich za podstawę wydania rozstrzygnięcia i zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny, że dotacja oświatowa - w określonej części - wydatkowana była w sposób nieprawidłowy.

Podkreślenia wymaga, że zarówno uchwała nr XI/86/2011, jak i ustawa o systemie oświaty, kształtujące zasady procedowania, którym - zdaniem WSA uchybił organ administracji, wprost dopuszczają przeprowadzenie kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji bezpośrednio w placówce oświatowej. Zgodnie z art. 80 ust. 3f ustawy o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) oraz § 8 pkt 5 uchwały nr XI/86/2011 kontrolujący ma prawo wstępu do szkoły oraz wglądu do prowadzonej przez nią dokumentacji - nie tylko odzwierciedlającej przebieg nauczania, ale również organizacyjnej i finansowej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za błędne uznać należy przyjęcie na gruncie omawianej regulacji, że organ prowadzący szkołę, który uzyskał dotację oświatową może uniknąć kontroli wykorzystania tej dotacji, ze względu na brak możliwości zapewnienia mu właściwego poziomu ochrony w prowadzonym postępowaniu kontrolnym, z tego tylko powodu, że uchyla się od podstawowego obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o Stowarzyszeniach (Dz. U. Nr 20, poz. 104, obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 210), którym jest ustanowienie organu uprawnionego do reprezentacji.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne pozostaje, że Stowarzyszenie, które było organem prowadzącym szkołę i uzyskało na ten cel dotację po wygaśnięciu kadencji zarządu w 2011 r. nie posiadało organu uprawnionego do jego reprezentacji. Wskazana okoliczność, podobnie, jak podnoszona w piśmie procesowym z dnia 6 października 2017 r. okoliczność, że zarząd Stowarzyszenia nie podjął uchwały o powołaniu dyrektora szkoły, w istocie nie podważa stanowiska organów administracji o zaistnieniu nieprawidłowości przy wykorzystaniu dotacji, lecz jest jego potwierdzeniem.

W odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy zauważyć również należy, że organ dokonujący kontroli dochował wszelkich starań, by zapewnić Stowarzyszeniu, które uzyskało dotację możliwość czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym. Z przyczyn leżących wyłącznie po stronie tego podmiotu tj. z powodu braku powołania zarządu, organ administracji w ramach realizacji spoczywającego na nim ustawowego obowiązku kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji oświatowej dopuścił do realizacji uprawnień kontrolowanego przez osobę pełniącą funkcję dyrektora szkoły, będącą również - jak wynikało z wpisów w Krajowym Rejestrze Sądowym - członkiem zarządu Stowarzyszenia bezpośrednio przed wygaśnięciem jego kadencji.

Postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dotacji w części wydatkowanej niezgodnie z przeznaczeniem zostało wszczęte w dniu 22 października 2015 r. Stosowne zawiadomienie zostało wysłane na adres Stowarzyszenia. W dniu 28 października 2015 r., został powołany zarząd Stowarzyszenia i od tego czasu, w całym dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, a następnie w postępowaniu sądowym Stowarzyszenie było w sposób prawidłowy reprezentowane. Jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Miała zatem możliwość, odniesienia się do wyników przeprowadzonej kontroli i z możliwości tej korzystała - chociażby w ramach odwołania, które zawiera argumenty zmierzające do merytorycznego podważenia ustaleń faktycznych i ich oceny dokonanych w toku kontroli.

Z omówionych względów, dokonanie oceny zgodności z prawem stanowiska organów w tym zakresie jest obowiązkiem Sądu I instancji.

Na marginesie - w odniesieniu do uwag, które przedstawiło Kolegium w uzasadnieniu skargi kasacyjnej - zauważyć należy, że WSA dopuścił się pewnej niekonsekwencji przyjmując, iż zarzucany brak udziału Stowarzyszenia w czynnościach kontrolnych skutkować powinien uchyleniem decyzji organu II instancji, a nie decyzji organów obu instancji. Wobec wskazanych wcześniej powodów wadliwości stanowiska zaprezentowanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku, kwestia ta pozostawała jednak bez wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy.

Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a., miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika organu na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. ze względu na stosunkowo niewielki stopień skomplikowania sprawy, a w konsekwencji i nakładu pracy, związany z oczywistym charakterem wadliwości zaskarżonego wyroku.