Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Tadeusz Wołek Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Wojewody z dnia 28 stycznia 2005r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala

Wojewoda decyzją z dnia 28 stycznia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j. t.: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania K.B. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2004 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego wyżej wymienionego, z lokalu nr [...] przy ul. L. [...] w K. - utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta działając w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego K.B., z lokalu przy ul. L. [...] w K., podając w uzasadnieniu, iż wyżej wymieniony wyprowadził się z miejsca pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się.

Ze stanowiskiem organu I instancji nie zgodził się K.B. i korzystając z przysługujących mu środków prawnych wniósł odwołanie do Wojewody. W treści odwołania podniósł, iż na równi z byłą żoną A.B. posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu przy ul. L. [...] w K. i ma prawo w nim przebywać. Zarzucił, iż miejsca pobytu stałego nie opuścił w sposób dobrowolny, lecz został do tego zmuszony nagannym - w jego ocenie zachowaniem żony A.B. Wniósł o weryfikację zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy po rozpoznaniu sprawy podniósł, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Całokształt okoliczności faktycznych w sprawie, zdaniem organu, daje podstawę do przyjęcia, że K.B. w sposób przemyślany opuścił miejsce pobytu stałego, tj. lokal nr [...] przy ul. [...][...] w K. Okoliczność niezamieszkiwania wyżej wymienionego w miejscu dotychczasowego pobytu stałego znalazła potwierdzenie w wynikach kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Komisariat Policji [...] w K. w dniu 26 października 2004 r. W rozmowie z A.B. ustalono, iż mąż K.B. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od marca 2001 r. Z przeprowadzonych na tą okoliczność rozmów z sąsiadami: B.I., A.R. i J.T. wynika, iż K.B. aktualnie nie jest widywany na terenie spornej realności. Powyższych ustaleń nie kwestionuje sam zainteresowany K.B., który słuchany do protokołu przed organem I instancji w dniu 13 września 2004 r. oraz w dniu 12 października 2004 r. wyjaśnił, że na skutek nieporozumień małżeńskich nie nocuje w przedmiotowym lokalu i nie ma do niego dostępu, bowiem żona A.B. w 2002 r. na wymieniła zamki w drzwiach wejściowych. Zaznaczył, iż wymiana zamków nastąpiła na jego wniosek. Dodał także, iż małżeństwo z A.B. uległo rozwiązaniu poprzez rozwód w dniu 9 września 2004 r., jednak sąd w wyroku rozwodowym nie orzekł o sposobie korzystania ze spornego lokalu. Jak dotąd nie poczynił żadnych kroków celem ponownego zamieszkania w miejscu pobytu stałego, dopiero w najbliższym czasie ma zamiar wnieść sprawę do sądu o podział majątku dorobkowego, w skład którego wchodzi przedmiotowe mieszkanie. Zaznaczył, iż nie widzi realnej możliwości porozumienia się z byłą żoną w kwestiach mieszkaniowych, a tym samym wspólnego z nią zamieszkiwania w miejscu zameldowania na pobyt stały. Taką ewentualność przewiduje dopiero po uregulowaniu spraw podziału majątku dorobkowego. Organ odwoławczy, dalej stwierdza organ, w pełni dał wiarę tym wyjaśnieniom i na ich podstawie uznał, iż K.B. dobrowolnie opuścił miejsce pobytu stałego, a ewentualny powrót do lokalu przy ul. L. [...] w K. uzależnia od uregulowania spraw majątkowych. W takiej sytuacji. zdaniem organu, utrzymywanie zameldowania na pobyt stały wyżej wymienionego pod wskazanym adresem stanowiłoby potwierdzenie fikcji meldunkowej, co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Czynność zameldowania potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń. Skoro zatem osoba opuszcza miejsce pobytu stałego i koncentruje swoje sprawy życiowe poza tym miejscem, to naturalną konsekwencją tej czynności jest obowiązek wymeldowania się.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K.B.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz prawa procesowego, a to art. 7, 77, 107 i 28 kpa.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jego zdaniem przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie nie dało podstaw do orzeczenia o wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu. Zarzucił, że nigdy nie miał zamiaru wyprowadzić się z tego mieszkania, nie opuścił go, a został pozbawiony przez A.B. możliwości dostępu do niego, zatem nie została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 1 ustawy, skoro dobrowolnie nie opuścił lokalu. Podniósł, że w toku całego postępowania podkreślał, iż lokal opuścił jedynie czasowo na okres rozpatrzenia sprawy rozwodowej, a także wobec uniemożliwienia mu dostępu do niego. W ocenie skarżącego przeprowadzone dowody nie są wystarczające do podjęcia decyzji o wymeldowaniu. Zarzucił nadto skarżący, że nie posiada jakiegokolwiek tytułu prawnego do innego lokalu poza przedmiotowym mieszkaniem, a organ nie ustalił, gdzie obecnie mieszka. Dodatkowo strona skarżąca wyjaśnia, iż zmiana zamków w mieszkaniu nastąpiła za jego zgodą, po dokonaniu kradzieży kluczy. Jednakże po wymianie zamków skarżący nie otrzymał nowego kompletu kluczy do wspólnie zajmowanego mieszkania, gdyż na jego prośbę A.B. odmówiła kategorycznie ich wydania, co spowodowało dodatkowe utrudnienia skarżącemu w dostępie do jego miejsca zamieszkania. Nadto zdaniem skarżącego A.B. nie posiada interesu prawnego w wymeldowaniu skarżącego i nie może być strona tego postępowania, co miało wpływ na jego wynik.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji jako jedyną przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Natomiast, jeśli strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego, bądź wobec wymiany zamków w drzwiach uniemożliwiono jej dostęp do lokalu, to nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu. Zatem przesłanka ta jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący wyprowadził się z przedmiotowego lokalu, nie mieszka w nim, i wobec stanowiska byłej żony nie widzi możliwości zamieszkania, co sam zeznał przesłuchany w dniu 12 października 2004 r. przed organem I instancji. Stwierdził również, że nie wymelduje się dobrowolnie, gdyż ma do lokalu prawo. Powyższe fakty potwierdzili również słuchani w sprawie świadkowie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego o opuszczeniu lokalu w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Skarżący nie próbował nawet powrócić do mieszkania, po wyprowadzeniu się z niego, jak też nie podjął żadnych kroków prawnych, aby tam powrócić. Skarżący podniósł, że gromadzi materiały w celu wniesienia sprawy o podział majątku dorobkowego.

Należy podnieść, iż jeśli w wyniku podziału majątku wspólnego skarżącemu przypadnie prawo do przedmiotowego lokalu i zamieszka w nim, nic nie będzie stało na przeszkodzie, aby ponownie dokonał tam zameldowania. Stwierdzić też trzeba, że wymeldowanie nie pozbawia skarżącego prawa własności, czy współwłasności lokalu.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 28 kpa, to podnieść trzeba, że w sprawie o wymeldowanie postępowanie dotyczy interesu prawnego właścicieli (A.B. jest współwłaścicielką lokalu), których sfery prawnej dotyczą wymagane prawem materialnym przesłanki wymeldowania i w konsekwencji ich interes prawny, o którym mowa w art. 28 kpa, może uzasadniać żądanie czynności organu w postaci wymeldowania.

Podnoszone w skardze zarzuty nie są zatem uzasadnione.

Skoro zatem skarżący wyprowadził się z przedmiotowego lokalu i nie podjął żadnych właściwych kroków prawnych aby do niego powrócić skarga jako nieuzasadniona musiała ulec oddaleniu na mocy art. 151 ppsa.