Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary za przekroczenie czasu wykonywania transportu drogowego -skargę oddala-

Przedmiotem skargi B.O. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu [...] grudnia 2014 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego na drodze krajowej nr [...] przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...] kierowanego przez B.O. wykonującego zarobkowy krajowy przewóz drogowy. W następstwie stwierdzenia naruszeń [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wszczął z urzędu postępowanie i decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] nałożył na B.O. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Transport Drogowy O.B. karę pieniężną w kwocie 1. 700, 00 zł.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji B.O. zarzucił m.in. zbyt pochopne przypisanie mu przedmiotowych naruszeń mimo, że odwołujący wobec nieodebrania przesyłki z informacją o wszczęciu postępowania i wezwaniem do przedstawienia dowodów świadczących o niezasadności nałożonej kary, został pozbawiony możliwości obrony. Zaprzeczył jakoby otrzymał informację o awizowaniu przesyłki. Przypisanie mu naruszeń polegających na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy nie uwzględniało tego, że nie miał on możliwości zorganizowania postoju we właściwym czasie w miejscach do tego przeznaczonych, bowiem przebywał trasę w nocy i z uwagi na przejazd z towarem nie mógł zatrzymywać się w lesie. To w jego ocenie uzasadniało przejazd bez przerwy. Na tą okoliczność opisał "tarczkę" tachografu, jednak okoliczność ta nie została uwzględniona przez organ przy wydawaniu decyzji, co stanowi o naruszeniu dyspozycji art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej "K.p.a.").

Opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1 – 6, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zmianami, dalej "U.t.d."), lp. 5.2 załącznika nr 3 do U.t.d., art. 7, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r, w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r.).

Organ II instancji podzielając w całości ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że poza sporem pozostaje, że kierowca przed zatrzymaniem prowadził pojazd z przekroczeniem maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 min. do 30 min. dopuszczając się naruszenia określonego w lp. 5.2.1. zał. nr 3 do U.t.d. oraz za każde następne rozpoczęte 30 min. dopuszczając się naruszenia określonego w lp. 5.2.2. zał. nr 3 do U.t.d., a zatem zasadne było nałożenie na przedsiębiorcę łącznej kary w wysokości 1. 700, 00 zł. Organ odwoławczy odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu wyjaśnił, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odwołującemu doręczone w trybie art. 44 K.p.a., a rzeczony nie wykazał, jakoby nie miał możliwości odebrania awizowanego pisma z przyczyn od niego niezależnych. Jednocześnie przedsiębiorca będący także osobą kontrolowaną brał bezpośredni udział w kontroli miał zatem możliwość zgłaszanie swoich uwag do protokołu kontroli i stosownych wyjaśnień. Ustalenia dokonane w toku postępowania bezsprzecznie potwierdzają, że do stwierdzonych naruszeń doszło w wyniku złej organizacji trasy i ignorowania obowiązujących przepisów, a przedsiębiorca nie przedstawił dowodów, które pozwalałyby na odstąpienie od wymierzenia mu kary za stwierdzone naruszenia w trybie art. 92c U.t.d.

W skardze na opisaną na wstępie decyzję B.O. powtórzył w całości podniesione w odwołaniu zarzuty wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i w tym zakresie odstąpienie od nałożenia na niego kary pieniężnej ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy stwierdzono naruszenie prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Bezspornym jest, że podczas kontroli na drodze krajowej nr [...] w dniu 10 grudnia 2014 r. Inspektorzy Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki Scania wraz z naczepą kierowanego przez B.O. wykonującego zarobkowy krajowy przewóz drogowy.

W czasie kontroli ustalono, że doszło do naruszenia określonego w 1 p 5.2 załącznika przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz na każdą następną rozpoczętą godzinę.

Skarżący był osobą kontrolowaną, która miała możliwość składania wyjaśnień i wypowiadania się do zaistniałego stanu faktycznego. Skarżący jedynie odmówił podpisania protokołu, nie uzasadniając tego.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 Rozporządzenia Rady nr 3821/85 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd.

Zgodnie z art. 13 cytowanego rozporządzenia pracodawca oraz kierowcy mają obowiązek poprawnego działania i odpowiedniego stosowania urządzeń rejestrujących i karty kierowcy, tak aby były przestrzegane przepisy dotyczące przestrzegania pracy kierowców.

Zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 po okresie prowadzenia pojazdu trwającym 4,5 godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna czas odpoczynku.

Skarżący cały czas ograniczył się jedynie do podnoszenia zarzutów przeciwko ustaleniom organu I instancji nie popartych żadnymi dowodami. Zgromadzenie dowodów, które świadczą na korzyść strony i mogą być podstawą zmniejszenia lub uchylenia kary pieniężnej, nie obciąża wyłącznie organu lecz również stronę.

"Zasada wyrażona w art. 77 § 1 K.p.a. nie może być tak rozumiana, iż nawet jeżeli strona ma w sprawie interes prawny to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazywać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Strona nie może oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów" – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2008r., II OSK 2020/06.

Organ nie naruszył zasad prowadzonego postępowania dowodowego, ponieważ uwzględnił wnioski dowodowe mające znaczenie w sprawie. Zebrane dowody w zupełności potwierdzają ustalenia organu leżące u podstaw rozstrzygnięcia, zarówno co do naruszeń kierowcy jak i wysokości nałożonej kary.

Nie podziela również Sąd zarzutu dotyczącego błędnego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Przepis art. 44 K.p.a. stanowi, że w przypadku niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 K.p.a. operator pocztowy przechowuje pismo przez 14 dni zawiadamiając go o możliwości odbioru korespondencji.

Skarżący nie wykazał, że nie miał możliwości odebrania korespondencji.

Pozostałe zarzuty skargi też nie zasługują na uwagę.

Z tych względów na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.