Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018r. sprawy ze skargi Spółki A na interpretację indywidualną Zarządu Związku Gmin z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie gospodarowania odpadami komunalnymi oddala skargę.

Przedmiotem skargi Spółki A. (zwanej dalej: Spółka, strona, wnioskodawca, skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie stała się interpretacja indywidualna Zarządu Związku Gmin z siedzibą w "[...]" (dalej: Zarząd Związku Gmin, organ interpretacyjny) z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie gospodarowania odpadami komunalnymi.

Z akt sprawy przedstawionych Sądowi przez Zarząd Związku Gmin wynikało, że strona, reprezentowana przez radcę prawnego, skierowała do Burmistrza "[...]" pismo zatytułowane: wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów. Poruszono kwestię stosowania § 7 ust. 2 pkt 2 lit. I) uchwały nr "[...]" Rady Miejskiej w "[...]" w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy "[...]", dalej Regulamin. Zgodnie z tym przepisem: ustala się następujące minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych wytwarzanych na nieruchomościach przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, liczby osób korzystających z tych pojemników w okresie tygodnia: niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne: 15 litrów na 1 mkw. powierzchni całkowitej w lokalach branży mieszanej, spożywczo-przemysłowych, z zastrzeżeniem, iż każdy lokal winien być wyposażony w co najmniej 1 pojemnik o pojemności 110 litrów.

Spółka podała, że prowadzi sklep spożywczo - przemysłowy w nieruchomości przy ul. "[...]" w "[...]". Oceniła, że minimalna pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, określona w Regulaminie przewyższa w sposób istotny faktyczne potrzeby w zakresie czystości i porządku, w szczególności w odniesieniu do ilości rzeczywiście wytwarzanych odpadów komunalnych w sytuacji Spółki. Rzeczywiste potrzeby w tym zakresie są niższe od podanych w Regulaminie. Ponadto normatyw pojemnika wynikający z § 7 ust. 2 pkt 2 lit. I) Regulaminu nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi w 2018 roku na ww. nieruchomości. W ocenie Spółki postanowienie Regulaminu w tym zakresie nie powinno być traktowane przez organy samorządu terytorialnego jako kryteria decydujące o kształcie deklaracji Spółki dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Burmistrz "[...]" pismem z dnia 5 lutego 2018r. przekazał wniosek Spółki do rozpatrzenia Zarządowi Związku Gmin. Jako podstawę podał art. 170 § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (jednolity tekst Dz. U. z 2017r., poz. 201, ze zm., dalej O.p.) oraz art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (jednolity tekst Dz.U. z 2017r. poz. 1289 - dalej "u.c.p.g.").

Zarząd Związku Gmin w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" nr "[...]" uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Pismo podpisał wiceprzewodniczący Zarządu Związku Gmin. Jako podstawę prawną w sentencji interpretacji wskazał art. 14j § 1 O.p..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał treść art. 6q ust. 1 u.c.p.g., z którego wynika, że uprawnienia organów podatkowych przysługują zarządowi związku międzygminnego. Wyjaśnił, że w niniejszej sprawie organem władnym do wydania interpretacji indywidualnej w zakresie prawa miejscowego związanego z gospodarką odpadami jest Zarząd Związku Gmin. Wobec stanowiska organu nadzoru - Wojewody Warmińsko Mazurskiego, regulaminy utrzymania czystości i porządku w gminach zostały uchwalone przez właściwe rady gmin - członków Związku.

Organ interpretacyjny podał, że zawarte w Regulaminie wskaźniki dotyczące rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości w istocie stanowią normatyw, poniżej którego nie jest możliwe wskazanie w deklaracji przez właściciela nieruchomości ilości pojemników przeznaczonych do gromadzenia odpadów.

Zarząd Związku Gmin powołał się na art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g., zgodnie z którym "Regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników".

Podał, że wobec treści art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. określenie średniej wielkości wytwarzanych odpadów komunalnych jest podstawowym kryterium, według którego w Regulaminie należy określić rodzaje i minimalną wielkość pojemników. I ta minimalna wielkość pojemników stanowi dolną granicę określenia przez zobowiązanego ilości pojemników w składanej deklaracji. Powyższe unormowanie zobowiązuje, a jednocześnie uprawnia właściwą radę gminy do określenia minimalnej pojemności pojemników do zbierania odpadów, w które powinny być wyposażone m.in. nieruchomości stanowiące poszczególne "źródła" wytwarzania odpadów komunalnych, przy czym przy ustalaniu "minimalnej" pojemności tych pojemników rada gminy ma obowiązek uwzględnić dwa kryteria, a mianowicie średnią ilość wytwarzanych odpadów w danym rodzaju źródła oraz liczbę osób korzystających.

Zarząd Związku Gmin wskazał, że twierdzeniu wnioskującego o braku kompetencji rady gminy do ustalania "normatywów pojemników" przeczy w oczywisty sposób treść kwestionowanego przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g., z którego wynika obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów o określonej minimalnej pojemności. To właściciele nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych położonych w granicach administracyjnych danej gminy, mają obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych o odpowiedniej wytrzymałości mechanicznej, odpowiadające obowiązującym normom, oznakowane adresem danej nieruchomości umożliwiający identyfikację faktycznego użytkownika pojemnika, w ilości zapewniającej ich nieprzepełnienie przy uwzględnieniu częstotliwości odbierania odpadów określonej w Regulaminie.

Zaznaczono, że interpretacja nie może dotyczyć całego roku 2018r. ze względu na możliwość zmiany Regulaminu i omawianej ustawy, jak też z powodu wskazanego w art. 6m ust. 2 u.c.p.g., zgodnie z którym w przypadku zmiany danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub określonej w deklaracji ilości odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć nową deklarację w terminie 14 dni od dnia nastąpienia zmiany. Opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w zmienionej wysokości uiszcza się za miesiąc, w którym nastąpiła zmiana.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie interpretacji indywidualnej w całości, oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:

- prawa materialnego, tj. art. 6m ust. 1 i 1a w związku z art. 6j ust. 3, art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy gminy w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. do określenia w Regulaminie ilości i rodzajów pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, to normatyw pojemnika w sposób wiążący przesądza o ostatecznym kształcie sporządzanej przez Spółkę deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji przywołanych we wniosku Spółki przepisów i okoliczności poddających w wątpliwość prawidłowość jednoznacznych twierdzeń o wiążącym charakterze normatywu pojemnika dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; pełne odniesienie się przez Zarząd Związku do argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki mogło wpłynąć na treść wydanej interpretacji i przyczynić się do podjęcia rozstrzygnięcia odmiennego niż wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Autor skargi podniósł, że zaskarżona interpretacja zawiera błędne pouczenie co do przysługujących środków zaskarżenia, gdyż pominięto art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym skargę wniesiono bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa.

Jako istotę sporu strona wskazała kwestię ustalenia, czy postanowienia regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie dotyczące minimalnej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych oraz ilości pojemników przeznaczonych do zbierania tego rodzaju odpadów - są przesądzające dla ilości pojemników określonej w deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Spółka uznała, że normatyw pojemnika wynikający z § 7 ust. 2 pkt 2 lit. l) Regulaminu nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi w 2018 roku na spornej nieruchomości Spółki. W jej ocenie normatyw pojemnika służy przede wszystkim określeniu przez właścicieli nieruchomości przybliżonej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych na terenie poszczególnych rodzajów nieruchomości. W przypadku wykazania przez właściciela nieruchomości niezamieszkałej, że faktyczne potrzeby w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi są mniejsze od wartości wynikających z zastosowania normatywu pojemnika, właściciel jest zobowiązany zadeklarować taką ilość i pojemność pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawkę opłaty za gospodarowanie tego rodzaju odpadami, która odpowiada ilości rzeczywiście wytwarzanych odpadów komunalnych. Strona nie zgodziła się z obowiązkiem wyposażenia jej nieruchomości w zbędne pojemniki na odpady komunalne. Podała, że wiąże się to z koniecznością wykorzystywania środków publicznych na realizację częściowo nieistniejącego obowiązku odbierana odpadów komunalnych (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.).

Autor skargi wskazał na ocenę organu przedstawioną w zaskarżonej interpretacji, że minimalna wielkość pojemników stanowi dolną granicę określenia przez zobowiązanego ilości pojemników w składanej deklaracji. Zarzucił, że całkowicie pominięto art. 6j ust. 3 oraz art. 6m ust. 1 i 1a u.c.p.g. odnoszące się do sposobu wyliczenia wysokości opłaty oraz jej odzwierciedlenia w deklaracji właścicieli nieruchomości niezamieszkałych. Nie wzięto też pod uwagę art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. oraz właściwych postanowień Regulaminu. Powołał się na wyroki WSA w Gliwicach z dnia 13 stycznia 2016r. sygn. akt II SA/Gl 1001/15, WSA w Białymstoku z 8 października 2015r. sygn. akt I SA/Bk 384/15.

Podał, że na tle art. 6m ust. 1 i 2 u.c.p.g. wysokość opłaty jest uzależniona od "powstania" odpadów, tj. ich wytworzenia i istnienia w rzeczywistości. W deklaracji właściciel nieruchomości niezamieszkałych ma obowiązek oszacować ilość odpadów w ciągu miesiąca, wyrażoną w liczbie pojemników o określonej pojemności, a zmianę ilości pojemników zgłosić w nowej deklaracji. W odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałych ustawodawca świadomie zrezygnował z rozliczania ryczałtowego, które zastosował w odniesieniu do nieruchomości zamieszkałych.

Spółka wskazała, że we wzorze deklaracji, stanowiącym załącznik do uchwały nr "[...]" Zgromadzenia ww. Związku Gmin z 23 marca 2016r., przyjęto rozwiązanie, że właściciel nieruchomości niezamieszkałych składa w polu C5 oświadczenie: "na terenie nieruchomości (...) odpady komunalne gromadzone są w następujących pojemnikach (...)". Regulamin wydany na podstawie art. 4 ust. 1 u.c.p.g. przesądza zatem o treści deklaracji i wysokości opłaty. Oznacza to, że uchwały podejmowane na podstawie art. 6k ust. 1 u.c.p.g. w części dotyczącej wyboru metody ustalenia opłaty, są w istocie zbędne. Powyższe zaprzecza zasadzie racjonalnego ustawodawcy.

Autor skargi podał, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie przynosi odpowiedzi na podstawowe pytanie stojące za wnioskiem Spółki o udzielenie interpretacji - czy normatyw pojemnika jest wiążący w toku opracowywania deklaracji o wysokości opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych? (str. 11 skargi, k. 12 akt sądowych). Ograniczenie się do stwierdzenia, że z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. wynika, iż Regulamin jest prawidłowo opracowanym aktem prawa miejscowego (o ogólnym charakterze), nie może zostać zakwalifikowane jako uzasadnienie prawne w niniejszej sprawie, wymagane na podstawie art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p..

Zarzucono, że Zarząd Związku Gmin całkowicie pominął argumentację przedstawioną we wniosku Spółki, a jednocześnie przypisał Spółce formułowanie twierdzeń, których nigdy nie przedstawiała w ramach niniejszego postępowania. Przedstawił wyłącznie własne stanowisko, sformułowane w całkowitym oderwaniu od wniosku strony, i tym samym naruszył przepis art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na kształt rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie. Podał, że skarżąca nie zastosowała się do błędnego pouczenia co do środków zaskarżenia w zaskarżonej interpretacji, w związku z tym zarzut w tym zakresie nie ma dla sprawy znaczenia merytorycznego.

Organ ustosunkowując się do zarzutów skargi podał, że regulacja § 7 ust. 2 Regulaminu uwzględnia przeciętną ilość wytwarzanych odpadów komunalnych oraz liczbę osób (pracowników) korzystających z tych pojemników w okresie tygodnia. Postanowienia § 7 ust. 2 pkt 2 lit. l) Regulaminu dotyczące normatywu pojemnika powinny być potraktowane jako kryteria stanowiące o treści deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a konkretnie jej dolnej granicy.

W ocenie Zarządu Związku Gmin ideą ustawodawcy przy określeniu dolnej granicy pojemności pojemników było zniechęcenie osób produkujących odpady do nielegalnej utylizacji lub pozbywania się odpadów, np. poprzez ich wywóz do lasu, spalanie w piecu, zakopywanie i tym podobne niepożądane przez ustawodawcę działania. Gdyby zaś nie uzależniać produkcji odpadów od pojemności i liczby pojemników - odzwierciedlających w końcu przeciętne zapełnienie indywidualnie każdej grupy jednostek produkujących odpady - w rozliczeniu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi mogłoby dojść do niebezpiecznej sytuacji, w której deklarowano by jak najniższą produkcję odpadów, zawsze niższą od normatywu pojemnika. Takie rozumienie przepisu ustawy i Regulaminu stwarza niebezpieczeństwo omijania prawa, przez zarówno osoby fizyczne, jak i przedsiębiorców.

Ponadto ustawodawca korzystając w art. 6m ust. 1 u.c.p.g. ze słowa "powstawać" chciał jedynie zakreślić właścicielowi nieruchomości jedną z przesłanek zdarzenia powodującego rozpoczęcie biegu 14-dniowego terminu do złożenia deklaracji. Interpretacja wskazana w skardze stanowi natomiast nadinterpretację przepisu, która rodzi za sobą za daleko idące skutki.

Organ interpretacyjny ocenił, że jego opinia w sprawie interpretacji została w wyczerpujący sposób umotywowana i niezasadne byłoby jej dodatkowe rozwijanie. Dokonał wszelkich starań by zapewnić stronie poprawne i budzące zaufanie postępowanie. Zadaniem organu nie jest rozpowszechnianie idei pogłębiania świadomości i kultury prawnej, a jedynie wyjaśnienie przyjętej interpretacji w sposób przekonujący i nie budzący wątpliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. poz. 2188 ze zm.) stanowiąc w art. 1, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.".

W określonych przez ten artykuł przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a).

Postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy ww. ustawy Ordynacja podatkowa. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek.

W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że Zarząd Związku Gmin był umocowany do wydania zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" na podstawie art. 14j § 1 O.p. w związku z art. 6q ust. 1 u.c.p.g., z którego wynika, że uprawnienia organów podatkowych przysługują zarządowi związku międzygminnego. Powyższe nie stanowi przedmiotu sporu. Ponadto organ zawarł błędne pouczenie co do środków zaskarżenia w zaskarżonej interpretacji, jednak wobec złożenia skargi do tut. Sądu we właściwym trybie, kwestia powyższa nie wpływa na rozpoznanie skargi.

W przedmiotowej sprawie przedmiotem wniosku o interpretację było zagadnienie minimalnych pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, ustalonych w Regulaminie. Przy czym zaznaczenia wymaga, że wniosek o interpretację odnosił się wyłącznie do deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości niezamieszkałych.

W ocenie organu postanowienia § 7 ust. 2 pkt 2 lit. l) wymienionej na wstępie uchwały nr "[...]" zwanej w skrócie Regulaminem, dotyczące normatywu pojemnika, powinny być potraktowane jako kryteria stanowiące o treści deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a konkretnie jej dolnej granicy.

Natomiast zdaniem strony skarżącej wielkość pojemnika wynikająca z § 7 ust. 2 pkt 2 lit. l) Regulaminu nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstającymi w 2018 roku na spornej nieruchomości Spółki. Jeśli faktyczne potrzeby w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi są mniejsze od wartości wynikających z zastosowania normatywu pojemnika, właściciel jest zobowiązany zadeklarować taką ilość i pojemność pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawkę opłaty za gospodarowanie tego rodzaju odpadami, która odpowiada ilości rzeczywiście wytwarzanych odpadów komunalnych.

Ze stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić.

Na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (ust. 1a). Obowiązek złożenia nowej deklaracji może nastąpić w okolicznościach wymienionych w ust. 2, 2a, natomiast organ został uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość tej opłaty w trybie art. 6m ust. 2b.

Zgodnie z:

Art. 6c ust. 2 Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Art. 6i ust. 1 Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje:

1) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec;

2) w przypadku nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 2 - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne.

art. 6j ust. 3 - w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (tzw. nieruchomości niezamieszkałe, do których zalicza się nieruchomość strony skarżącej - art. 6c ust. 2), opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2.

Art. 6k ust. 1 Rada gminy, w drodze uchwały:

1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;

2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

2. Rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę:

1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę;

2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych;

3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d;

4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo.

Z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. wynika, że regulamin obowiązkowo określa rodzaj i minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych "na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników".

Przepis art. 4 ust. 2 u.c.p.g. stanowi, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w pewnych zakresach przedmiotowych. Zakres przedmiotowy regulacji regulaminowej ma w tym przypadku charakter obligatoryjny i może być uzupełniony o zasady fakultatywne (zob. art. 4 ust. 2a u.c.p.g.).

Zacytowany na wstępie niniejszego uzasadnienia § 7 ust. 2 pkt 2 lit. l) Regulaminu, ustala minimalne pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych wytwarzanych na nieruchomościach niezamieszkałych, na których powstają odpady komunalne. Są to: 15 litrów na 1 mkw. powierzchni całkowitej w lokalach branży mieszanej, spożywczo-przemysłowych, z zastrzeżeniem, iż każdy lokal winien być wyposażony w co najmniej 1 pojemnik o pojemności 110 litrów. W przepisie określono powyższe normy przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, liczby osób korzystających z tych pojemników w okresie tygodnia.

Prezentując stan faktyczny przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji Spółka podała, że minimalna pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych określona w Regulaminie, przewyższa w sposób istotny faktyczne potrzeby Spółki w zakresie czystości i porządku, w szczególności w odniesieniu do ilości rzeczywiście wytwarzanych przez skarżącą odpadów komunalnych.

Na tle przedstawionych przepisów zasadna jest ocena organu, że Regulamin określa rodzaje i minimalną wielkość pojemników. Jest to wiążące unormowanie z zakresu prawa miejscowego. Przy ustalaniu minimalnej pojemności pojemników rada gminy ma obowiązek uwzględnić średnią ilość wytwarzanych odpadów w danym rodzaju źródła oraz liczbę osób korzystających z pojemników do zbierania odpadów, na podstawie przedstawionego już wyżej art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a) i b) u.c.p.g..

Przepisy Regulaminu określające m.in. rodzaje i minimalną wielkość pojemników obowiązują na terenie nieruchomości Spółki, i mają charakter wiążący. Składając deklarację na podstawie art. 6m u.c.p.g. Spółka nie może wyjść poza minimalne wymogi Regulaminu. Na tym tle zasadnie organ interpretacyjny ocenił, że to właściciele nieruchomości zamieszkałych i niezamieszkałych położonych w granicach administracyjnych danej gminy, mają obowiązek wyposażenia nieruchomości w pojemniki do zbierania odpadów komunalnych o odpowiednich cechach i w ilości zapewniającej ich nieprzepełnienie przy uwzględnieniu częstotliwości odbierania odpadów określonej w Regulaminie.

Natomiast Spółka składając deklarację o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma obowiązek uwzględnić zapisy Regulaminu. I nie ma tu wskazywanej w skardze sprzeczności z przepisami prawa materialnego, tj. art. 6m ust. 1 i 1a w związku z art. 6j ust. 3, art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 O.p., jak też prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p..

Na skutek złożenia wniosku o dokonanie interpretacji zadaniem organu interpretującego jest wyjaśnienie rozumienia norm prawa, o które pyta wnioskodawca, na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek.

Organ interpretacyjny tym celom sprostał. Wyjaśnienie rozumienia zgłoszonego we wniosku problemu jest zwięzłe, jasne i rzeczowe. Nie budzi wątpliwości, że zakres przedmiotowy regulacji regulaminowej ma w tym przypadku charakter obligatoryjny, co Sąd wskazał już wyżej. Przepisy Regulaminu stanowią normy, które wiążą na obszarze gminy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej.

Niemniej przepisy uchwały prawa miejscowego można kwestionować w odrębnym trybie. Postanowienia Regulaminu stanowią część obowiązującego prawa miejscowego. Natomiast nie ma możliwości aby w postępowaniu o dokonanie interpretacji było możliwe skuteczne kwestionowanie przepisów prawa materialnego. W niniejszym postępowaniu są one wyłącznie przedmiotem wykładni organu interpretacyjnego. W tym zakresie zgłaszane zarzuty pominięcia przez organ interpretacyjny argumentacji wniosku Spółki jawią się jako nieuzasadnione, wykraczające poza zakres przeznaczony do interpretacji.

Konkludując należy uznać, że Organ nie naruszył przepisów prawa procesowego ani norm prawa materialnego. Nie można się zgodzić, że Organ naruszył przepisy prawa procesowego. Przedmiotem postępowania interpretacyjnego nie była treść deklaracji. To skarżąca składa deklarację i określa jej treść. Organ interpretujący natomiast zasadnie wskazał, że powołane we wniosku przepisy prawa miejscowego mają wpływ na treść deklaracji. Są to bowiem przepisy prawa materialnego, które mają wpływ na wysokość opłat ponoszonych przez skarżącą Spółkę. W tym sensie wielkość pojemnika ma wpływ na ostateczny kształt deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem , że w deklaracji Spółka mogłaby odstąpić od iloczynu zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. W rezultacie Sąd nie zgodził się z zarzutami skarżącej, że argumentacja przedstawiona we wniosku Spółki mogła wpłynąć na treść wydanej interpretacji i przyczynić się do podjęcia rozstrzygnięcia odmiennego niż wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Sąd na tle powyższego stwierdza, że stanowisko zaprezentowane przez organ interpretacyjny nie narusza prawa. W związku z powyższym skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a..