I SAB/Op 116/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-05-08	
Data wpływu	2024-12-17	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu	
Sędziowie	Beata Kozicka /przewodniczący sprawozdawca/
Remigiusz Mazur
Tomasz Judecki	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	WYDZIAŁ	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do załatwienia wniosku w części
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 3 par. 2 pkt 8, art. 119 pkt 4, art. 120, art. 149 par. 1 pkt 1, par. 1a, art. 200, art. 205 par. 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 5 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 2b, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1, ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 21; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483; art. 61 ust. 1;  Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1488; art. 4 ust. 2, ust. 4, ust. 6, ust. 7; Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na bezczynność L. w R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje L. w R. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 października 2024 r. w zakresie pytań sformułowanych w jego punktach 2, 4, 6, 7 w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że L. w R. dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku strony, oraz bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od L. w R. na rzecz skarżącego D. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez D. S. (zwanego dalej: skarżącym, wnioskodawcą) jest bezczynność Stowarzyszenia pod nazwą L. w R. (zwanego dalej także: Klubem, Stowarzyszeniem) w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z dnia 8 października 2024 r., złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej (email), skarżący wystąpił do L. o udostępnienie mu – w ramach dostępu do informacji publicznej, następujących informacji:

1) Ile dzieci trenuje w L. w obecnej chwili (stan na dzień udzielenia odpowiedzi.

2) Ile wynoszą łączne wpływy na konto L. (tu wskazany nr rachunku bankowego – przypis sądu) z wpłat rodziców za treningi dzieci (tak zwana "składka członkowska") w poszczególnych latach 2022, 2023, 2024 z podziałem na dany miesiąc w danym roku.

3) Ile wynosiła składka członkowska (za treningi) w danym roku w/w wymienionym.

4) Na co dokładnie są wydatkowane są środki z składki członkowskiej, chodzi o szczegóły wydatkowania, czyli "rozpiska" wydatków, np.: napoje, transport, pensja trenera, pensja zawodnika itd. za w/w wymienione lata.

5) Dokumentacji potwierdzającej wpłaty oraz sposób wydatkowania wpłat rodziców za lata od 2022 do chwili na dzień udzielenia odpowiedzi.

6) Dokumentacji wpłat oraz wydatkowania wpływów od sponsorów L. za lata od 2022 do chwili na dzień udzielenia odpowiedzi.

7) Jakie zyski czerpie L. z zamówień które pod linkiem [...] dokonują rodzice dzieci członkowskich/trenujących, ze wskazaniem, iż w związku z linkami podawanymi przez Klub rodzicom do ankiety, gdzie rodzice dzieci trenujących mają dokonywać zamówień sprzętu sportowego.

Jednocześnie skarżący wskazał, aby odpowiedź na jego wniosek przesłać za pośrednictwem poczty elektronicznej na wskazany adres.

W odpowiedzi na wniosek Klub przesłał skarżącemu, na zwrotny adres e-mail wiadomość z dnia 24 października 2024 r. zawierającą następują informacje:

1) Na dzień dzisiejszy w szkółce trenuje 94 dzieci w wieku do lat 13.

2) Nie mamy obowiązku podawać tej informacji.

3) W sezonie 2021/2022 - 50zł, 2022/2023 - 70zł, 2023/2024 - 70zł, 2024/2025 – 100 zł. 4) Nie mamy obowiązku podawać tej informacji.

6) Nie mamy obowiązku podawać tej informacji.

7) Nie mamy obowiązku podawać tej informacji.

8) L. nie czerpie zysków z tytułu zamawianych sprzętów sportowych.

Nawiązując do udzielonej odpowiedzi w wiadomości e-mail przesłanej do Klubu w dniu 29 października 2024 r. skarżący poinformował, że nie została mu udzielona pełna odpowiedź na zadane pytania. Wskazał, że jeżeli Klub jest finansowany ze środków publicznych, w tym przypadku UM S., składek członkowskich płaconych przez rodziców, to zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, jest zobowiązany do udzielenia informacji dotyczących sposobu wykorzystania tych środków. Zaznaczył, że w ustawie unormowano, iż każda informacja o sprawach publicznych jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu, z wyłączeniem informacji ujętych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych (dane osobowe w dokumentach udostępnionych powinny ulec anonimizacji). Dotyczy to – jak wyjaśnił – również organizacji, które korzystają z majątku publicznego lub są finansowane ze środków publicznych, tak jak Klub. Oceniając udzielenie mu niepełnej informacji - na jego wniosek - skarżący zaznaczył, że rodzice w dalszym ciągu nie są świadomi na co są wydawane ich składki i jedynie pozyskują informację z oświadczeń ustnych, które mogą mijać się z prawdą. Tymczasem, jak stwierdził, zdaniem rodziców, mają oni prawo wiedzieć na co przeznaczane są ich składki członkowskie, a informacja powinna być podparta odpowiednią dokumentacją. Skarżący wyjaśnił nadto, że podjęte działania informacyjne są inicjowane w ważnym interesie publicznym aby poinformować rodziców opłacający składkę członkowską i opinię publiczną zainteresowaną tym tematem. Stosownie do powyższego określił termin do udzielenia brakującej odpowiedzi do dnia 6 listopada 2024 r.

W wiadomości e-mail przesłanej do skarżącego dnia 7 listopada 2024 r. Klub poinformował, że podtrzymuje wcześniejsze stanowisko.

Pismem z dnia 19 listopada (przekazanym do sądu w dniu 17 grudnia 2024 r.) wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność L. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w której sformułował zarzuty naruszenia:

- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: "MPPOIP") w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji;

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek;

- art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Na podstawie podniesionych zarzutów autor skargi wniósł o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W jej uzasadnieniu skarżący wywodził, że termin do udostępnienia informacji objętej jego wnioskiem upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli dnia 22 października 2024 r. zgodnie z art. 57 k.p.a. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany nie udzielił jednak jakiejkolwiek odpowiedzi. Dopiero bowiem dnia 24 października została udzielona częściowa odpowiedź na 3 z 7 pytań. Wskazując, że zgodnie z u.d.i.p odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne skarżący podniósł, że wskazanie jedynie "Nie mam obowiązku podawać tej informacji", bez podania podstawy prawnej stanowi naruszenie prawa. Zaznaczył przy tym skarżący, że nawet jeśli organ uważa, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, to powinien to wyjaśnić. Skarżący uznał, że Ludowe Zespoły Sportowe (LZS), jako organizacje otrzymujące środki publiczne (np. subwencje z Urzędu Miasta), są zobowiązane do udzielania informacji publicznej w zakresie, w jakim te środki są wykorzystywane. Zdaniem skarżącego podstawą prawną jest art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Zaznaczył, iż o ile pewne informacje w związku z pewnymi ustawami nie mogą być w pełni udostępnione, np. imiona, nazwiska, nr konta osoby prywatnej (muszą ulec anonimizacji), to pozostałe dane stanowią informację publiczną. Powołując się na ważny interes społeczny oraz brak transparentności zarządu Klubu z rodzicami płacących składki członkowskie wyjaśnił, że jego interwencja w sprawie jest skutkiem niepokojących doniesień w przestrzeni publicznej o licznych nieprawidłowościach związanych z wydatkowaniem i wynika ze skarg rodziców na brak transparentności w wydatkowaniu ich składek członkowskich. Podejrzenia te – jak stwierdził – mogą być przy tym zasadne, ponieważ nieudzielenie informacji na kluczowe pytania wskazuje, że zarząd Klubu może źle gospodarować mieniem publicznym i w ten sposób (nie odpowiadając) "próbuje zatuszować wszelkie nieprawidłowości z tym związane".

Odpowiadając na skargę Prezes Klubu wskazał na cele Klub w tym promowanie wizerunku gminy i promowanie sportu oraz opisał działalność Klubu. Wyjaśnił przy tym, że Klub stara się pozyskiwać zewnętrznych sponsorów jak i środki rządowe. Odnosząc się do skargi zaznaczył, że Klub nie ma wiedzy co do pojęć i kryjących się pod nimi informacji, stąd też w odpowiedzi na część pytań skarżącego informacje zostały przedstawione w niesatysfakcjonujący dla pytającego sposób. Niemniej jednak, jak uznał, pytania te nie są związane z środkami publicznymi, a ich część przypomina informacje przetworzone.

Podkreślając otwartość na wszelkiego rodzaju konwersacje podniósł, że skarga jest bezzasadna i uderza bardzo mocno w renomę Klubu oraz w należących do niego członków. Wnosząc o rozstrzygnięcie skargi na korzyść Klubu oraz obciążenie wszelkiego rodzaju kosztami skarżącego zaznaczył, że z uwagi na działanie w formie stowarzyszenia wszelkiego rodzaju koszty związane z poza sportową działalnością w znaczący sposób wpływają na strukturę finansową klubu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Uwzględniając taką skargę sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność L. w R. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego złożonego w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.), zwanej nadal u.d.i.p. Zaznaczyć jednak trzeba, że przedmiotem oceny Sądu jest bezczynność Klubu (dalej także organ) w zakresie udostępnienia części informacji, o które skarżący wystąpił wnioskiem z dnia 8 października 2024 r., tj. skarga dotyczy bezczynności co do udostępnienia informacji wskazanych w pkt 2, 4, 6 i 7 wniosku skarżącego. Skarżący wskazał bowiem, że organ udzielił mu odpowiedzi na 3 pytania, a z treści skargi wynika jednoznacznie, że skarżona bezczynność dotyczy ww. punktów wniosku. W tych też granicach Sąd dokonał oceny w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 21 u.d.i.p., do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.

Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd uwzględnił, że wniesienie skargi w niniejszej sprawie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia wobec czego, była ona dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając czy organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności Sąd uwzględnił, że bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie - pomimo istniejącego w tym zakresie ustawowego obowiązku, organ nie podjął w sprawie żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził wymagane postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem odpowiedniego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów bezczynność zaistniała i czy była przez organ zawiniona. Konieczne jest natomiast ustalenie, że organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do podjęcia określonego działania, którego zaniechał.

Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., stwierdzić należy, że L. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są bowiem nie tylko władze publiczne ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

L. jest klubem sportowym działających w formie stowarzyszenia, którego statut nie przewiduje prowadzenia działalności gospodarczej. Jest więc podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 7 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2024 r. poz. 1488 ze zm.). Stosownie do art. 4 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 7 ustawy o sporcie działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2020 r. poz. 2261 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o sporcie jest wpisany do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego ze względu na siedzibę Klubu, tj. Starostę K. i posiada osobowość prawną (art. 4 ust. 6 ustawy o sporcie).

Z charakteru prawnego oraz zapisów statutu L. wynika, że przedmiotem jego działalności jest działalność sportowa, która jak stanowi § 8 ust. 1 Statutu realizowana jest we współpracy ze szkołami, klubami sportowymi, władzami samorządowymi i sportowymi. W § 27 ust. 3 pkt 3 Statutu wskazano natomiast, że środki finansowe na realizację zadań statutowych Klub uzyskuje m.in. z dotacji organów rządowych i samorządu terytorialnego.

Mając na uwadze powyższe uwzględnić też trzeba, że zgodnie z art. 27 ustawy o sporcie tworzenie warunków, w tym organizacyjnych sprzyjających rozwojowi sportu stanowi zadanie własne jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie art. 28 wskazanej ustawy mogą udzielać klubom wsparcia finansowego. Niewątpliwie zatem Klub utworzony w celu prowadzenia działalności sportowej, wykonujący w tym zakresie zadania publiczne i korzystający ze środków publicznych, tj. dysponujący majątkiem publicznym, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązanym do udostępniania posiadanych informacji publicznych.

W ocenie Sądu uznać również należy, że żądane przez skarżącego informacje – jako dotyczące działalności o charakterze publicznym stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Skarżący wystąpił bowiem o udzielenie informacji dotyczących gospodarowaniem środkami finansowymi na realizację zadań statutowych Klubu, które mają charakter zadań publicznych.

Wyjaśnić nadto przyjdzie, że zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ust. 1 ustawy, który w formie katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Podkreślić jednak należy, że nie jest to katalog wyczerpujący, a jedynie przykładowy. Reguły wykładni prawa dotyczącego dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z tego też względu przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego.

Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne, jak również przez inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym w zakresie powierzonych kompetencji, a także informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, a dotyczące sfery faktów. O zaliczeniu określonej informacji do kategorii informacji publicznej decyduje jedynie spełnienie przesłanek z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przy ich odczytaniu katalog zawarty w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. jest pomocny, ale wyczerpujący. Stąd dokonując wykładni pojęcia "informacji publicznej" należy mieć na uwadze nie tylko dysponowanie majątkiem publicznym i sposób finansowania działań realizowanych przez dany podmiot, ale także charakter tych działań, tj. czy mają one charakter publiczny.

Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że wskazany w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Stąd, o obowiązku udostępniania żądanej informacji decyduje to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10). W konsekwencji uznać należy, że stowarzyszenie, które realizuje cele i zadania o charakterze publicznym, ma obowiązek udzielania informacji publicznych (por. Wyrok WSA w Krakowie z 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II SAB/Kr 401/14).

Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć więc trzeba, że informacją publiczną są żądane przez skarżącego informacje o wpływach ze składek członkowskich i wpłat od sponsorów oraz sposobie ich wydatkowania – jako dotyczące realizacji zadań publicznych w zakresie sportu. W ocenie Sądu, informacją publiczną jest bowiem każda informacja dotycząca sposobu w jaki zadanie publiczne jest realizowane, niezależnie od tego, z jakich środków (publicznych czy prywatnych) jest ono finansowane. Podmiot nie będący władzą publiczną, a wykonujący w zakresie swojej działalności statutowej zadania publiczne obowiązany jest do udostępniania informacji związanej z wykonywaniem tych zadań, także w zakresie własnych środków, jeżeli są one użyte do ich realizacji. Dla udostępnienia informacji o środkach finansowych istotne znaczenie ma funkcja publiczna realizowanych zadań i związek wydatku z ich wykonywaniem.

Podkreślić również należy, że korzystanie przez Klub ze środków publicznych (dotacji organów rządowych oraz samorządu terytorialnego) i realizacja przez niego zadań publicznych oznacza, że w tym zakresie wszelkie informacje stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. Ponadto, Klub nie działa dla osiągania zysku i realizuje zadania własne jednostek samorządu terytorialnego w zakresie sportu. Odrębną kwestią, podlegającą ocenie na podstawie art. 5 u.d.i.p. jest natomiast ograniczenie prawa dostępu do niektórych z tych informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy lub inną tajemnicę ustawowo chronioną.

Powyższe przesądza, że Stowarzyszenie otrzymawszy wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zobowiązane było rozpatrzyć go także w zakresie punktów 2, 4, 6 i 7, zgodnie z przepisami u.d.i.p.

W pierwszej kolejności prawidłowe załatwienie wniosku skarżącego wymagało ze strony Klubu analizy w jakim zakresie ma ona charakter informacji publicznej prostej bądź przetworzonej i jedynie w odniesieniu do informacji publicznej przetworzonej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwania skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu.

Następnie, stosownie do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w przypadku wystąpienia okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 - ust. 2b u.d.i.p. lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie też do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Zaznaczyć przyjdzie, że na podstawie art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) oraz w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji (art. 5 ust. 2a u.d.i.p.), czy w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 lutego 2010 r. o rekapitalizacji niektórych instytucji oraz o rządowych instrumentach stabilizacji finansowej (art. 5 ust. 2b u.d.i.p.). Jeżeli jednak żądane informacje publiczne podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w tym zakresie. Ograniczenie przez ustawodawcę dostępu do informacji, na podstawie art. 5 ustawy, nie powoduje bowiem zmiany charakteru informacji jako publicznej. Jeżeli natomiast jakaś informacja publiczna nie może zostać udostępniona, to organ musi ustalić i wskazać, jakie informacje i na jakiej podstawie podlegają ochronie. Brak wydania w tym zakresie stosownej decyzji odmownej skutkuje bezczynnością.

Podobna sytuacja zachodzi w sytuacji informacji przetworzonej, gdy wnioskodawca nie wykaże istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Wówczas również organ powinien wydać decyzję odmowną, a brak jej wydania skutkuje bezczynnością.

Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku złożonego w przedmiocie udostępnienia informacji o charakterze publicznym oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów, podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia żądanej informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź o umorzeniu postępowania.

W rozpoznawanej sprawie, 2 dni po upływie terminu do udostępnienia informacji publicznej, określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., Klub przesłał do skarżącego pismo, w którym wyraził błędne stanowisko o braku obowiązku udostępnienia informacji wskazanych w pkt 2, 4, 6 i 7 wniosku skarżącego. Następnie stanowisko to, wadliwie, podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 7 listopada 2024 r. W tych okolicznościach Sąd uznał, że L. pozostaje w tym zakresie w bezczynności.

Dostrzec przy tym należy, że Klub nie uzasadnił w żaden sposób swojego stanowiska. Z treści pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego wynika jedynie, że w jego ocenie objęte wnioskiem informacje nie są informacją publiczną podlegającej udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Stosownie do tego zaznaczyć trzeba, że niewątpliwie w przypadku uznania, że informacja nie jest informacją publiczną, jak i w przypadku uznania, że informacja jest informacją publiczną, lecz nie jest ona w posiadaniu organu, do strony powinno zostać skierowane jedynie pismo informacyjne. W ocenie Sądu kwestia uzasadnienia wskazanego pisma, a zatem wskazania motywów zajętego stanowiska nie jest jednak obojętna dla kontroli bezczynności. Uzasadnienie wskazuje bowiem na to czy w okolicznościach danej sprawy organ podjął adekwatne rozstrzygnięcie, tj. czy rozważał i prawidłowo przyjął, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Tylko tez w razie uzasadnienia zajętego stanowiska Sąd ma możliwość oceny, czy rzeczywiście było ono uprawnione. Jeżeli okoliczności sprawy nie uprawniały do odmowy udzielenia informacji, Sąd ma z kolei podstawy, aby stwierdzić, że w sprawie doszło do bezczynności organu. Z tego też względu w niniejszej sprawie odpowiedzi Klubu o treści "Nie mamy obowiązku podawać tej informacji" nie można też uznać za rzeczywiste rozpoznanie wniosku wnioskodawcy.

Rzeczą ani strony korzystającej z prawa do informacji, ani Sądu nie jest domyślanie się co Klub miał na myśli udzielając odpowiedzi, zwłaszcza gdy – jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie – z jej treści nie wynika co było powodem uznania, że żądana informacja nie jest informacją udostępnianą w związku z obowiązkiem określonym w u.d.i.p. Nie wynika z niej z jakich konkretnie względów Klub nie udzielił żądanej informacji. Stąd też, dokonana przez organ czynność nie mogła być uznana za prawidłowe rozpatrzenie wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził bezczynność L. i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt 1 wyroku, zobowiązał Klub do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni.

Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., oceniając stopień naruszenia prawa w związku z zaistniałą bezczynnością, Sąd uznał, że zaistniała bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2 wyroku.

W zakresie tej oceny Sąd uwzględnił, że Klub udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek jedynie nieznacznie przekraczając ustawowym terminie na udzielenie informacji publicznej, a brak prawidłowego załatwienia wniosku nie wynikał ze złej woli lub zaniedbań Klubu lecz z dokonania nieprawidłowej oceny merytorycznej co do charakteru żądanych informacji. Sąd miał też na uwadze to, że Klub jest podmiotem, w którego zakresie działania odpowiadanie na wnioski o udzielanie informacji publicznej może mieć charakter incydentalny i może nie być częstym działaniem. Stąd też może on nie dysponować pełną wiedzą i doświadczeniem w tym zakresie, co wprawdzie nie wyłącza jego bezczynności, ale w okolicznościach niniejszej sprawy nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa, albowiem ustalenie, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną wymagało dokonania wykładni prawnej, która została wyżej przedstawiona.

Na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., w pkt 3 wyroku Sąd orzekł natomiast o kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi ustalony w kwocie 100 zł.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu wyroku i sprowadzają się do konieczności rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie u.d.i.p. Podkreślić należy, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność, sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi polegało zatem na zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p.