Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Kaja Angerman, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2017 r. sprawy ze skargi N. T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżącej N. T. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 100 ust. pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1a i ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, po rozpatrzeniu odwołania N. T. , utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu podano, iż w dniu [...] lipca 2016 r. N. T. złożyła wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy, motywując go zamiarem podjęcia pracy na rzecz P. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na stanowisku asystenta ds. handlu za wynagrodzeniem w wysokości 1000 zł brutto, w okresie od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] września 2019 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2016 r. na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach odmówił wnioskodawczyni udzielenia wnioskowanego zezwolenia z powodu nieprzedłożenia, mimo wezwania, dokumentów potwierdzających spełnienie warunków określonych w art. 114 ust.1 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach.

W odwołaniu cudzoziemka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP, do którego dołączyła następujące dokumenty: - informację wydaną w dniu [...] września 2016 r. Powiatowego Urzędu Pracy w [...] o braku możliwości pozyskania pracowników dla C. [...] Sp. z o.o. na stanowisko asystenta ds. handlu na podstawie umowy zlecenia za wynagrodzeniem 1000 zł brutto miesięcznie z proponowanym [...] godzinnym tygodniowo czasem pracy; oświadczenie M. B. z [...] października 2016 r. o uprawnieniu cudzoziemki do zamieszkiwania przy ul. [...] w [...] do dnia [...] listopada 2016 r.; polisę ubezpieczenia kosztów leczenia cudzoziemców ważną do dnia [...] listopada 2016 r.; - umowę zlecenia zawartą z C. [...] Sp. z o.o. na stanowisko asystenta ds. handlu w wymiarze [...] godzin tygodniowo za wynagrodzeniem miesięczny 1000 zł brutto, zawartą na okres od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] października 2019 r.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę przytoczył treść art. 98, 114 ust. 1 i ust. 2, art. 125, art. 101 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wyjaśniając, że w celu wyjaśnienia okoliczności będących podstawą ubiegania się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wezwał cudzoziemkę do przedłożenia oryginału lub poświadczonej urzędowo za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów potwierdzających posiadanie przez nią ubezpieczenia zdrowotnego oraz zapewnionego miejsca zamieszkania na terytorium RP. Jednakże cudzoziemka w wyznaczony terminie dokumentów tych nie przedłożyła.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego twierdził, iż w obecny stanie faktycznym nie ma możliwości wydania pozytywnego rozstrzygnięcia z uwagi na akt nieudokumentowania przez cudzoziemkę spełnienie przesłanek przez ustawę o cudzoziemcach, wymogów koniecznych do udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

W związku z powyższy stanem faktycznym i prawnym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził że nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Wojewody [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie N. T. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodziła przesłanka do jego zastosowania, co skutkowało niesłusznym wydaniem decyzji odmowej na zezwolenia na pobyt czasowy, a także art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również poprzez brak wskazania z jakich przyczyn organ odwoławczy nie uwzględnił polisy ubezpieczeniowej oraz zapewnienia miejsca do zamieszkania, które były złożone w siedzibie organu w dniu [...] marca 2017 r., tj. [...] dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że na skutek pomyłki dokumenty złożone w organie przez skarżącą w dniu 3 marca 2017 r. zostały dołączone do akt innego już zakończonego postępowania dotyczącego cudzoziemki. Organ przyznał, że w tej sytuacji doszło do naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej była decyzja Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] marca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2016 r. o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. z powodu pominięcia przez organ dokumentów złożonych przez skarżącą w toku postępowania odwoławczego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych też przyczyn należało uwzględnić skargę w celu umożliwienia organowi ponownego rozpatrzenia sprawy z odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym o dokumenty złożone przez skarżącą w toku tego postępowania.

Jednocześnie należy wskazać, że wobec takiego stanu rzeczy merytoryczne rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez Sąd byłoby przedwczesne. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.