Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 29 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

M. M. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 10 listopada 2016r., nr [...], w której sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażących naruszeniem prawa – co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątku strony skarżącej.

W załączeniu do skargi M. M. przedłożył także wniosek o przyznanie prawa pomocy, obejmujący oświadczenie o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 618 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak takich elementów uzasadnienia powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny, czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie niewystarczające jest – jak w rozpoznawanym przypadku – samo powołanie się przez skarżącego na treść wskazanego przepisu ze wskazaniem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po jego stronie, gdyż w ocenie wnioskodawcy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Należy podkreślić, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może wiązać się z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z 25.04.2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznwanej sprawie skarżący bezzasadnie powołał się na słuszność argumentów podniesionych w skardze, które – jego zdaniem – powinny warunkować przyznanie ochrony tymczasowej.

Należy również wyjaśnić, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z 26.04.2004 r., sygn. akt FZ 38/04, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego powodu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń finansowych wymierzonych skarżącemu przez organ, a także jego możliwości finansowych, jeżeli wnioskodawca nie wyjaśnił, w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresata zaskarżonego orzeczenia.

W świetle powyższego należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.