Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr./ WSA Anna Jarosz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Rektora Uniwersytetu im. A. M. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, 1. zobowiązuje R. U. im. A. M. w P. do rozpatrzenia wniosku M.W. z dnia [...]października 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego, 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu im. A. M. w P. na rzecz M. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego oraz kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

Pismem z dnia 1 października 2009 r. M. W. zwrócił się do Rektora Uniwersytetu im. A. M. w P. o udostępnienie i przesłanie kopii wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec dr hab. A.S., byłego adiunkta Wydziału Teologii UAM, obwinionego o plagiat wykładu habilitacyjnego.

Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. Rektor Uniwersytetu im. A. M. w P. poinformował wnioskodawcę, że wniosek dyscyplinarny w sprawie ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec dr hab. A. S. nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a prowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec nauczyciela akademickiego jest związane z jego stosunkiem pracy, nie stanowi więc wykonywania przez publiczną szkołę zadań władzy publicznej.

W związku z powyższym, M. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie odmowy udostępnienia żądanej przez niego informacji zarzucając mu naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b/ i lit. c/ oraz art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zobowiązanie Rektora do udostępnienia kopii Wniosku Dyscyplinarnego wraz z uzasadnieniem w terminie 14 dni od daty wydania wyroku i zasądzenie kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż w jego ocenie żądana informacja ma przymiot informacji publicznej, a Rektor miał obowiązek ją udostępnić, gdyż wniosek dyscyplinarny dotyczy plagiatu pracy naukowej, która została publicznie udostępniona i została napisana przez osobę pełniącą funkcję publiczną – adiunkta szkoły wyższej.

Ponadto skarżący podkreślił, że jako dziennikarz specjalizuje się w publikacjach dotyczących patologii nauki w środowiskowym miesięczniku "F. A.", a sprawa ze względu na nierzetelność naukową samodzielnego pracownika nauki ma duże znaczenie społeczne.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu im. A. M. w P. wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. oraz wskazując, iż jawności postępowania dyscyplinarnego nie przewiduje żaden przepis prawa, a z faktu że pewne etapy tego postępowania są jawne w ocenie organu nie można wywodzić jawności całego postępowania.

Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 67/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę wskazując w uzasadnieniu, iż wniosek dyscyplinarny dotyczący ukarania i wszczęcia postępowania wobec wskazanego przez skarżącego określonego pracownika naukowego nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko powyższe znajduje uzasadnienie w przepisach rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich (Dz.U. z 2007 r. Nr 58, poz. 391) wydanego w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 149 ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Sąd podniósł, iż zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia rzecznik dyscyplinarny po uznaniu, że wyniki postępowania wyjaśniającego dostarczyły dowodów do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, składa wniosek o ukaranie. Na tym etapie jedynie obwiniony może złożyć dodatkowe wyjaśnienia oraz wnioski dowodowe. Następnie Komisja dyscyplinarna, po rozpoznaniu wniosku o ukaranie wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego na posiedzeniu niejawnym (§ 9 rozporządzenia). Natomiast stosownie do treści § 17 omawianego rozporządzenia rozprawa dyscyplinarna jest jawna tylko dla pracowników danej uczelni, osoby pokrzywdzonej, przedstawicieli Rady i właściwego ministra, osoby, na żądanie której prowadzi się postępowanie w przypadku wymienionym w § 1 ust. 1 pkt 3, obrońcy z wyboru oraz, za zgodą obwinionego, dla przedstawiciela związku zawodowego, którego obwiniony jest członkiem. Przepisy tegoż paragrafu przewidują również możliwość wyłączenia jawności.

Dalej Sąd wskazał, iż w świetle § 28 ust. 1 powołanego rozporządzenia, jedynie orzeczenie ogłasza się publicznie. Analiza powołanego przepisu wskazuje, że zarówno postępowanie wyjaśniające jak i postępowanie dyscyplinarne nie jest powszechnie dostępne i nie ma charakteru informacji publicznej w szczególności na etapie wniosku rzecznika dyscyplinarnego o ukaranie, tym bardziej że orzeczenie może przybrać formę ukarania, ale też uniewinnienia czy umorzenia postępowania.

W ocenie Sądu wykonywanie zadań publicznych przez uczelnię, nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne wobec nauczycieli akademickich ma cechy informacji publicznej, gdyż z woli ustawodawcy jedynie samo orzeczenie Komisji dyscyplinarnej czy też Komisji dyscyplinarnej do spraw nauczycieli akademickich przy Radzie Głównej Szkolnictwa Wyższego ma przymiot informacji publicznej. Stosownie do treści art. 140 ust. 2 kara dyscyplinarna "pozbawienia prawa do wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego na stałe lub na czas określony" jest ogłaszana przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w wydawanym przez niego dzienniku urzędowym.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. W. zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 5 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że dr hab. A. S. nie pełnił funkcji publicznej, podczas gdy taka funkcje pełnił, a to ze względu na charakter jego pracy naukowca i samodzielnego pracownika naukowego UAM w P.;

2) art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 4 lit. a/ oraz c/ ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niewłaściwą wykładnię i nieuzasadnione uznanie, że pismo (tj. wniosek dyscyplinarny), którego udostępnienia w ramach tej ustawy domaga się skarżący, nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu na podstawie ww. przepisów, podczas gdy prawidłowa ich wykładnia stanowi, że przedmiotowy wniosek dyscyplinarny jest dokumentem urzędowym organów władzy publicznej, w którym zawarta jest ocena dokonana przez organy władzy publicznej.

Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przepisanych.

Wyrokiem z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 704/10 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w świetle art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pośrednią kwalifikację określenia "sprawy publiczne" ustawodawca zawarł w art. 6 tej ustawy wymieniając pewne kategorie informacji uznanych za publiczne. Jednakże użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" wskazuje, że podane tam źródła informacji mają jedynie charakter przykładowy.

Dalej Sąd wyjaśnił, iż stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i c ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów wydanych, w szczególności:

– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,

– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienie, stanowiska, treść innych wystąpień i ocen dokonanych przez organy władzy publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo utożsamił przesłanki odmowy udzielenia informacji publicznej wynikające jego zdaniem z przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich z pojęciem informacji publicznej wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Czym innym jest bowiem odmowa udzielenia informacji, a czym innym charakter informacji. Sąd II instancji wskazał, iż autor skargi kasacyjnej trafnie podniósł, że przepisy cytowanego rozporządzenia nie mogą przesądzać o tym, czy objęte wnioskiem skarżącego żądanie jest informacją publiczną.

Dalej NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odwołując się wyłącznie do cyt. rozporządzenia nie określił charakteru wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w kontekście art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 4 lit. a i c ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także charakteru pełnionej funkcji przez dr hab. A. S.. Należy zauważyć, że przesądzanie, czy zadania realizowane przez pracownika naukowego niepełniącego żadnych funkcji urzędowych w ramach uczelni mają charakter funkcji publicznych ma jedynie znaczenie dla zakresu ochrony prawa prywatności wynikającego z cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalającego na szersze udostępnianie informacji związanych z pełnieniem takiej funkcji. Tego rodzaju kwestia może być jednak rozważana dopiero wówczas, gdy dana informacja ma charakter publiczny, a podmiot zobowiązany do rozstrzygnięcia wniosku ocenia możliwość jej udostępnienia lub odmowy udostępnienia. Pełniona funkcja oraz wynikające z rozporządzenia ewentualne przesłanki utajnienia informacji publicznej nie decydują o charakterze informacji. Powinien być on zatem oceniony wyłącznie na tle przepisów cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko organ, iż przedmiotowy wniosek nie stanowi informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dla oceny zasadności skargi wniesionej przez skarżącego zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność skargi kasacyjnej od wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu, uchylając na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 Ppsa Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pośrednią kwalifikację określenia "sprawy publiczne" ustawodawca zawarł w art. 6 tej ustawy wymieniając pewne kategorie informacji uznanych za publiczne. Jednakże użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności" wskazuje, że podane tam źródła informacji mają jedynie charakter przykładowy.

Dalej NSA podniósł, iż Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo utożsamił przesłanki odmowy udzielenia informacji publicznej wynikające jego zdaniem z przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich z pojęciem informacji publicznej wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Czym innym jest bowiem odmowa udzielenia informacji, a czym innym charakter informacji.Dalej NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odwołując się wyłącznie do cyt. rozporządzenia nie określił charakteru wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w kontekście art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 4 lit. a i c ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także charakteru pełnionej funkcji przez dr hab. A. S.. Należy zauważyć, że przesądzanie, czy zadania realizowane przez pracownika naukowego niepełniącego żadnych funkcji urzędowych w ramach uczelni mają charakter funkcji publicznych ma jedynie znaczenie dla zakresu ochrony prawa prywatności wynikającego z cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwalającego na szersze udostępnianie informacji związanych z pełnieniem takiej funkcji.

W tym miejscu zauważyć należy, iż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiuje pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym, lub nie podjął wymaganej czynności (por. Tadeusz Woś - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Warszawa 2005 r., str. 86). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 1987 roku, SAB 23/87 (ONSA 1988, nr 1 poz. 13) przyjął, że z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ ten nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwianiu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla załatwienia sprawy.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest bezczynność Rektora w udostępnieniu informacji publicznej.

Istota sprawy, jak zauważył to Naczelny Sąd Administracyjny, sprowadza się do wyjaśnienia, czy żądanie objęte wnioskiem skarżącego – udostępnienia i przesłania kopii wniosku dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec dr hab. A. S., byłego adiunkta Wydziału Teologii UAM obwinionego o plagiat wykładu habilitacyjnego jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustalenie to było jest niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności.

Podstawę udostępnienia informacji publicznej stanowią przepisy ustawy o dostępie do informacji publiczne.

Pojecie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienianych w art. 6 ustawy. Z uwagi na użycie niezbyt precyzyjnych sformułowań przy ich wykładni należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Uwzględniając powyższe w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie utrwalił się pogląd, zgodnie z którym informacją publiczną jej każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie ich kompetencji (vide: wyrok WSA w Kielcach z dnia 26 czerwca 2008r., sygn. akt II SAB/Ke 7/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 października 2007r., sygn. akt II SAB/Wa 85/07, wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 stycznia 2009r., sygn. akt II SAB/Kr 109/08, wyrok NSA z dnia 30 października 2002r., sygn. akt II SA 181/02 publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

Natomiast art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego, a także mając na uwadze treść, art. 70 Konstytucji RP, z którego wynika, że organizacja powszechnego kształcenia jest zadaniem władzy publicznej, a publiczne szkoły wyższe są elementem powszechnego systemu kształcenia oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365; ze zm.) stwierdzającego o tym, że władze publiczne zapewniają uczelniom publicznym środki finansowe niezbędnie do wykonywania ich zadań, stwierdzić należy że Uniwersytet, a ściślej jego organy, wykonują zadania publiczne i jako takie są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy.

W tym miejscu wskazać również należy, iż zgodnie z art. 6 ust. 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Ponadto udostępnieniu podlega treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (6 ust. 4 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej).

Wobec powyższego uznać należy, iż Rektor jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a dokumenty wytworzone przez organy mu podległe tj. Rzecznika Dyscyplinarnego, w związku z realizacją zadań publicznych uznać należy za dokumenty stanowiące informację publiczną.

W ocenie Sądu wniosek Rzecznika Dyscyplinarnego dotyczącego ukarania i wszczęcia postępowania dyscyplinarnego wobec osoby obwinionej o plagiat wykładu habilitacyjnego uznać należy za informację publiczną.

Natomiast inną kwestią jest czy winna ona ze względu na przepisy szczególne być udostępniona. W tym względzie należy mieć na uwadze art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Ponadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powyższe należy rozważyć także w kontekście przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli akademickich. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W tym miejscy wyjaśnić należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno - techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. W tym zakresie ustawa wskazuje w przepisie art. 16 ust. 2, że do decyzji wydanych w procesie normowanym jej przepisami stosuje się przepisy postępowania administracyjnego, poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, dotyczącymi obligatoryjnych elementów uzasadnienia i terminu rozpoznania odwołania. Jednocześnie wskazać należy, że w doktrynie prawa i w judykaturze utrwalony jest pogląd, że o tym, czy dany akt administracyjny jest decyzją, nie przesądza jego nazwa czy forma, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu powołanego do załatwienia sprawy (por. wyrok SN z dnia 18 października 1985 r., sygn. akt II CR 320/85, OSNCP 1986, Nr 10, poz. 158). Elementy, jakie winna zawierać decyzja administracyjna, określa art. 107 § 1 Kpa.

Reasumując stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące możliwości realizacji prawa do informacji publicznej w przewidzianych ustawą o dostępie do informacji publicznej formach- "wniosek dyscyplinarny" jest informacją publiczną, będącą w posiadaniu organu wykonującego zadanie publiczne i dysponującego majątkiem publicznym, której wcześniej nie udostępniono publicznie. Wobec powyższego organ winien załatwić wniosek zgodnie z ustawą, udzielając tej informacji albo jej odmawiając w formie decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd nie przesądzając o zasadności wniosku skarżącego uznał, iż organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 149 Ppsa zobowiązał organ do rozpoznania, w terminie 14 dniu od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 Ppsa.

MZ