Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. [...] sp. j. w likwidacji z siedzibą w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 566/25 o odrzuceniu skargi B. [...] sp. j. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 27 maja 2025 r., nr K-AP-2.7840.15.2025.AN (3) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 1 września 2025 r., sygn. akt II SA/Sz 566/25, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 3 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odrzucił skargę B. [...] sp. j. w likwidacji z siedzibą w K. na decyzję Wojewody [...] z 27 maja 2025 r., nr K-AP-2.7840.15.2025.AN(3) w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę, a także nakazał zwrócić skarżącej Spółce kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi. W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki wskazał na brak legitymacji skargowej Spółki.

Uzasadniając swoje stanowisko Sąd zauważył, że Starosta [...] decyzją z 8 maja 2008 r., nr B.7351-995/07 (sprostowaną postanowieniem z 2 czerwca 2008 r.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. [...] Spółka Jawna pozwolenia na budowę budynku [...] z kompleksem basenowym, bazą zabiegową i usługami towarzyszącymi - kategoria obiektu budowlanego XIV i XV, usytuowanym przy ulicy [...], [...] i [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], obręb nr [...], w miejscowości K..

Powyższa decyzja została przeniesiona na rzecz B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. decyzją Starosty [...] z 14 lutego 2019 r., nr 00131/2019.

W związku z wnioskiem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Starosta [...] decyzją z 22 stycznia 2025 r., nr 00027/2025, stwierdził wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę Starosty [...] z 8 maja 2008 r., sprostowanej postanowieniem z 2 czerwca 2008 r. oraz przeniesionej decyzją z 14 lutego 2019 r., ponieważ budowa została przerwana na okres dłuższy niż 3 lata.

Po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez B. [...] Sp. z o.o. w W., Wojewoda [...] zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 27 maja 2025 r. uchylił decyzję Starosty [...] z 22 stycznia 2025 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie złożyła Spółka – B. [...] Spółka Jawna w likwidacji z siedzibą w K. podnosząc, że jest rzeczywistym właścicielem nieruchomości, której dotyczy pozwolenie na budowę i zaskarżona decyzja. Skarżąca wskazała, że prawo własności nieruchomości inwestycyjnej nigdy nie zostało skutecznie nabyte przez B. [...] Sp. z o.o. w W., co ma potwierdzać skuteczne i wykonalne postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia zapadłe w postępowaniu z powództwa skarżącej przeciwko uczestnikowi, ukierunkowane na odzwierciedlenie w księdze wieczystej nieruchomości prawa jej własności. Na potwierdzenie podnoszonych argumentów skarżąca załączyła do skargi m.in.: własny pozew z [...] grudnia 2024 r., skierowany do Sądu Okręgowego w [...], o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej nr [...], a rzeczywistym stanem prawnym wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia; postanowienie Sądu Okręgowego w [...] z 7 lutego 2025 r., sygn. akt [...] o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń skarżącej, poprzez wpisanie w dziale [...] księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], ostrzeżenia o toczącym się przed Sądem Okręgowym w [...], w sprawie [...], postępowaniu z powództwa B. [...] sp. j. z siedzibą w K. przeciwko B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. i P. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz zakazania B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zbywania i obciążania w jakikolwiek sposób nieruchomości gruntowej obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [....], [...], [...] i [...] położone w K. dla których Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...]; wydruk elektronicznej treści księgi wieczystej nr [...] według stanu z dnia 27 czerwca 2025 r.

Oceniając uprawnienie skarżącej Spółki do wniesienia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecnie stwierdził, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 p.p.s.a., do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z 27 maja 2025 r., która została wydana w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Sąd zauważył, że interes prawny skarżącego musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Tymczasem przedmiotowe pozwolenie na budowę zostało pierwotnie udzielone skarżącej Spółce, jednak zostało ono następnie przeniesione na B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. i to do tej Spółki, jako nowego inwestora, skierowano zaskarżoną decyzję umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Tak więc skarżąca nie była ani adresatem powyższej decyzji ani stroną postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem tej decyzji.

Ponadto Sąd wskazał, że wbrew stanowisku skarżącej Spółki brak jest podstaw do przyjęcia, że jest ona właścicielem nieruchomości, której dotyczy kwestionowana przez nią decyzja, gdyż z analizy księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działki inwestycyjne nr [...], [...], [...], [...] (powstałej po podziale działki nr [...]), [...] położone w K. wynika, że obecnie właścicielem tej nieruchomości jest B. [...] Sp. z o.o. w W.. Wpis w księdze wieczystej korzysta bowiem z domniemania prawnego, zawartego w art. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2025 r. poz. 341), co do zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, które to domniemanie podważyć może tylko prawomocny wyrok sądu cywilnego, którego to wyroku skarżąca Spółka nie przedstawiła. W związku z powyższym Sąd uznał, że załączone do skargi dokumenty, w tym postanowienie zabezpieczające z [...] lutego 2025 r., nie stanowią dowodu, że nieruchomość inwestycyjna jest własnością skarżącej Spółki. Również przewidziane w art. 8 ustawy o księgach wieczystych i hipotece ostrzeżenie nie obala domniemania prawnego z art. 3 tej ustawy. Tak więc w ocenie Sądu wystąpienie z roszczeniem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym i wydane w jego następstwie postanowienie zabezpieczające świadczy co najwyżej o legitymowaniu się przez skarżącą Spółkę interesem faktycznym, a nie prawnym.

Mając zatem na uwadze, że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi główną przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżąca Spółka takiej legitymacji nie posiadała, Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił jako niedopuszczalną.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła B. [...] sp. j. w likwidacji z siedzibą w K. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła naruszenie:

1) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a., poprzez brak poczynienia przez Sąd pierwszej instancji ustaleń i rozważań w zakresie posiadania przez skarżącą kasacyjnie interesu prawnego, a przez to nieprawidłowe przyjęcie, że skarżąca kasacyjnie nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi z 3 lipca 2025 r., podczas gdy zakwestionowanie po stronie skarżącego posiadania interesu prawnego do wniesienia skargi powinno nastąpić dopiero po wezwaniu skarżącej kasacyjnie do wykazania interesu prawnego i po przeprowadzeniu rozprawy, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego i przedwczesnego odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym przez Sąd pierwszej instancji;

2) przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe oparcie się na założeniu, że obalenie domniemania prawnego wpisu uczestnika jako właściciela nieruchomości gruntowej obejmującej działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...] (powstałej po podziale działki nr [...]), ob. nr [...] w miejscowości K., dla których Sąd Rejonowy w [...], [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o nr [...] może nastąpić wyłącznie w trybie powództwa określonego w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz jedynie w sytuacji wydania prawomocnego wyroku uwzględniającego takie powództwo, podczas gdy obalenie domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 ww. ustawy jest dopuszczalne również w każdym innym postępowaniu, w którym ocena prawidłowości wpisu ma dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, w tym w postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz innym dokumentem niż odpis prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego i przedwczesnego odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji i stwierdzenia, że skarżąca kasacyjnie nie legitymuje się interesem prawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania, B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i 3 p.p.s.a. w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a., albowiem Sąd pierwszej instancji w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy nie miał obowiązku wzywania skarżącej Spółki do wykazania interesu prawnego i przeprowadzenia rozprawy w celu wykazania braku legitymacji skargowej skarżącej Spółki do wniesienia skargi na decyzję Wojewody [...] z 27 maja 2025 r. wydaną w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Badanie na rozprawie legitymacji skargowej strony wnoszącej skargę następuje jedynie wtedy, gdy interes prawny skarżącego budzi wątpliwości i wymaga wyjaśnienia, a w okolicznościach niniejszej sprawy nie wymagał.

Zauważyć należy, że zgodnie z art. 50 p.p.s.a., podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2), jak np. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców. W realiach niniejszej sprawy konieczne jest odniesienie się tylko do tej części powyższej regulacji, która stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

Kryterium interesu prawnego oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykazuje istnienie związku między znajdującym oparcie w przepisach prawa materialnego interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Zadaniem Sądu jest ustalenie czy legitymacja do wniesienia skargi oparta jest na rzeczywiście istniejącym interesie prawnym wynikającym z konkretnej normy prawa materialnego. Wprawdzie pojęcie strony postępowania jest pojęciem procesowym, to jednak jest ono poprzez kategorię interesu prawnego związane z prawem materialnym i w ten sposób zobiektywizowane. Oznacza to, że interes prawny wnoszącego skargę musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. Tym samym, merytoryczne rozpoznanie skargi możliwe jest wówczas, gdy skarżący legitymuje się interesem prawnym pojmowanym nie tylko jako podstawa do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez sąd, lecz gdy dodatkowo interes ten wyraża się w związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków opartych na normach prawa materialnego, a rozstrzygnięciem zaskarżonego aktu lub czynnością. Istotę legitymacji skargowej stanowi zatem uprawnienie procesowe do żądania przeprowadzenia przez sąd administracyjny kontroli określonego aktu lub czynności organu administracji publicznej przez podmiot wykazujący istnienie związku między sferą jego interesu prawnego, a zaskarżonym aktem. Legitymacja do wniesienia skargi wynikająca z tak rozumianego interesu prawnego istnieje obiektywnie, a nie dlatego, że ocenę taką wyraża podmiot wnoszący skargę.

W odróżnieniu od interesu faktycznego, interes prawny to interes znajdujący swoją podstawę w normach prawa materialnego, a potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, tj. nadający się do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej, a nie ewentualny, czy potencjalny. Interes prawny istnieje wówczas, gdy zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego nie decyduje przekonanie zainteresowanego, ale ocena ustawodawcy. Nie może on też wynikać tylko z interesów lub uprawnień innych podmiotów ani też nie może mieć charakteru hipotetycznego. W konsekwencji jest to interes osobisty, własny i indywidualny. Gdy chodzi o normę będącą źródłem interesu prawnego, to może nią być norma prawa powszechnie obowiązującego bez względu na to, do jakiej gałęzi prawa norma ta należy. Musi to być norma wprost dotycząca określonych – na skutek przyszłego skonkretyzowania i zindywidualizowania - praw lub obowiązków podmiotu stojącego na zewnątrz administracji, tj. norma stanowiąca podstawę do ustalenia uprawnienia lub obowiązku, a zatem musi to być norma prawa materialnego. W konsekwencji źródłem interesu prawnego nie mogą być różnego typu zdarzenia prawne mieszczące się w sferze stosowania prawa. Nie można go więc wywieść ze skutków czynności prawnych prawa cywilnego, w tym z faktu istnienia postanowienia o zabezpieczeniu roszczeń skarżącej Spółki w związku z toczącym się postępowaniem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skutki czynności prawnej dokonanej przez podmioty prawa cywilnego samoistnie nie stanowią zatem źródła interesu prawnego w przestrzeni prawa administracyjnego. A zatem to materialna norma prawa powszechnie obowiązującego, a nie skutek czynności prawnej dokonanej przez podmiot prawa cywilnego, jest źródłem interesu prawnego leżącego u podstaw legitymacji procesowej w sprawach będących przedmiotem postępowań przed organami administracji i sądami administracyjnymi, w tym legitymacji ukształtowanej treścią art. 28 k.p.a. (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z 30 czerwca 2022 r., sygn. akt I OPS 1/22).

Z powyższego wynika, że postępowanie sądowoadministracyjne jest ściśle związane z postępowaniem administracyjnym, w wyniku którego został wydany zaskarżony do sądu akt i to przepisy, w oparciu o które wydano zaskarżony akt będą stanowiły podstawę ustalenia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub przepisu szczególnego. Byłoby nielogiczne i nieracjonalne, aby w sytuacji, gdy przepisy prawa materialnego uniemożliwiają udział innych podmiotów w postępowaniu, przyznać takie prawo podmiotom w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mogłoby to bowiem doprowadzić do sytuacji, w której podmiot, który nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym z woli ustawodawcy, doprowadza do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego (np. poprzez skuteczne złożenie skargi).

W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne prowadzone było w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 3 lata. Z akt sprawy wynika, że ostateczną decyzją z 27 maja 2025 r. Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z 22 stycznia 2025 r. i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić zatem należy, że kwestia wygaśnięcia pozwolenia na budowę badana jest w odrębnym od wydania pozwolenia na budowę czy też od przeniesienia pozwolenia na budowę postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, który to przepis stanowi samoistną postawę prawną do wydania przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji o wygaśnięciu pozwolenia na budowę. Wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę wywołuje więc daleko idące skutki dla inwestora, dlatego też stroną w sprawie, której przedmiotem jest wygaśniecie decyzji o pozwoleniu na budowę, co do zasady powinien być tylko inwestor. Celem, a zarazem istotą tego przepisu jest bowiem eliminowanie w określonych w nim warunkach z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącznie w interesie publicznym. A zatem przepis ten w żadnym razie nie jest regulacją, która może być wykorzystywana do załatwiania sporów pomiędzy inwestorem a podmiotem dochodzącym na drodze cywilnoprawnej swoich roszczeń do własności nieruchomości inwestycyjnej. Mając to na uwadze zauważyć należy, że w niniejszej sprawie inwestorem jest B. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (co w sprawie jest bezsporne), gdyż to na tą Spółkę, decyzją z 14 lutego 2019 r., przeniesione zostało pozwolenie na budowę. Tak więc w postępowaniu o wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu na budowę nie mogą uczestniczyć podmioty, które były stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę, czy też w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę, gdyż jest to odrębne postępowanie. Skarżąca kasacyjnie Spółka brała udział w postępowaniu o przeniesienie pozwolenia na budowę i była stroną tego postępowania, co powoduje, że to w tamtym postępowaniu mogła skarżyć decyzję podnosząc zarzuty przytoczone w niniejszej skardze. Natomiast w niniejszej sprawie dotyczącej wygaśnięcia pozwolenia na budowę, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, nie przysługuje jej przymiot strony, gdyż kwestionowana przez nią decyzja nie dotyczy jej interesu prawnego. Sporne kwestie właścicielskie odnośnie nieruchomości inwestycyjnej pomiędzy aktualnym inwestorem, a podmiotem, któremu pierwotnie udzielono pozwolenia na budowę mogą mieć znaczenie, ale jedynie w aspekcie przepisów cywilnoprawnych, a nie administracyjnoprawnych. Źródłem interesu prawnego nie może być bowiem norma prawa cywilnego, w sytuacji gdy norma prawa budowlanego reguluje daną materię.

Powyższe powoduje, że niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż jak wskazano powyżej, kwestie właścicielskie nieruchomości inwestycyjnej nie są badane w postępowaniu dotyczącym wygaśnięcia pozwolenia na budowę, a tym samym nie są istotne w tym postępowaniu. Prawo do dysponowania nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja objęta pozwoleniem na budowę, nie jest zatem kwestią zainteresowania organu w postępowaniu o wygaśnięcie pozwolenia na budowę. Jeśli ustawodawca widzi potrzebę ścisłego związania w przestrzeni prawa administracyjnego sytuacji prawnej określonego podmiotu z aktami i czynnościami z zakresu prawa cywilnego, to ustanawia odrębną normę prawną, w której treści bezpośrednio nawiązuje do tych aktów lub czynności. Tak więc sfera normotwórcza, przedmiot i podmiotowość prawa administracyjnego mogą być kształtowane normami prawa cywilnego tylko wtedy, gdy istnieje wyraźna norma prawna dopuszczająca taką modyfikację. Brak takiej normy wyklucza możliwość oddziaływania prawa cywilnego i czynności cywilnoprawnych na kształt stosunku administracyjnoprawnego w jakimkolwiek zakresie (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt I OPS 1/23).

A zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżąca Spółka nie posiada legitymacji do wniesienia skargi, gdyż nie istnieje przepis prawa materialnego, z którego wynikałby jej własny interes prawny w kwestionowaniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z 27 maja 2025 r. w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia na budowę, co słusznie doprowadziło do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 oraz art. 181 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (zob. uchwała NSA z 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Ponadto na podstawie art. 204 p.p.s.a. sąd nie może zasądzić kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz podmiotów niewymienionych w tym przepisie, w tym w szczególności uczestników postępowania (zob. postanowienia NSA z: 8 lipca 2025 r., sygn. akt I OSK 701/25; 10 czerwca 2025 r., sygn. akt I OSK 638/23; 9 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 3599/18).