II SAB/Go 13/26 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-09	
Data wpływu	2026-01-30	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.	
Sędziowie	Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Jarosław Piątek /sprawozdawca/
Kamila Karwatowicz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Skarżony organ	Wójt Gminy	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 3 § 2 pkt 8, art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi K.B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] stycznia 2026 r. K. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia [...].02.2024 r. – wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej [...].02.2024 r.;

- art. 10 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) w zakresie , w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi – a tym samym braku decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia tejże informacji zgodnie z wnioskiem.

Skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej; 2) przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze;

3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres email organu w dniu [...].02.2024 r. skierowała wniosek o dostęp do informacji publicznej w zakresie następujących pytań:

1. Jakie były wydatki na pomoc społeczną w latach 2022 -2024 w podziale na:

a. świadczenia pieniężne,

b. świadczenia niepieniężne,

c. usługi opiekuńcze,

d. koszty administracyjne (obsługa, wynagrodzenia, koszty biurowe)?

2. Jaki procent całości wydatków stanowiły koszty administracyjne w każdym z tych lat?

3. Jakie programy lub formy pomocy społecznej były realizowane w latach 2022-2024?

4. Jakie kwoty wydatkowana na każdy z tych programów?

5. Ilu beneficjentów objęto pomocą w ramach poszczególnych programów?

6. Jakie były źródła finansowania pomocy społecznej w latach 2022-2024?

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano przesłanie pocztą elektroniczną na podany adres.

Skarżąca podkreśliła, że pomimo upływu terminu udostępnienia informacji publicznej, organ nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co czyni skargę zasadną i konieczną. Organ nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji, gdyż nie poinformował o tym fakcie wnioskodawcy. Nadto podmiot: 1) nie zawiadomił wnioskodawcy o braku możliwości udostępniania informacji zgodnie z wnioskiem, przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi; 2) nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych udostępnieniem informacji (związanych z przekształceniem w formę wskazaną we wniosku lub też wynikających z wnioskowanego sposobu przekazania) oraz 3) nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej, przez co skarżąca uznała, że te okoliczności nie wystąpiły. Zdaniem skarżącej, pozostawienie wniosku o udzielenie informacji publicznej bez odpowiedzi jednoznacznie wskazuje na bezczynność podmiotu.

Do skargi został dołączony wydruk z poczty elektroniczne zawierający wniosek z dnia [...].02.2024 r. o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści:

1. Jaką łączna kwotę wydatkowano na w latach 2020-2023 na pomoc prawną?

2. Jak kształtowały się wydatki w podziale na poszczególne lata?

3. Jakie formy pomocy prawnej były finansowane w latach 2020-2023 (np. nieodpłatna pomoc prawna, nieodpłatne poradnictwo obywatelskie, obsługa prawna jednostki)?

4. Jaką kwotę przeznaczono na każdą z tych firm w poszczególnych latach?

5. Ile punktów nieodpłatnej pomocy prawnej funkcjonowało w poszczególnych latach?

6. Ile beneficjentów skorzystało z nieodpłatnej pomocy prawnej w każdym roku?

W odpowiedzi na skargę Wójt podniósł, że trudno jednoznacznie wskazać, czy wniosek o udostępnianie informacji publicznej wpłynął na skrzynkę e-mail Urzędu Gminy [...]. Do odbierania poczty wykorzystywany jest w Urzędzie menadżer klienta poczty – Outlook. W celu zapewnienia nieosiągnięcia maksymalnego rozmiaru pliku danych (.pst) przechowywane są wiadomości z roku poprzedzającego obecny. Pozostałe wiadomości są usuwane w trwały sposób. Z uwagi na fakt, że przedmiotowy wniosek datowany jest na dzień [...].02.2024 r. nie sposób jednoznacznie obecnie stwierdzić, czy wniosek wpłynął do adresata, gdyż wszelkie wiadomości e-mail z 2024 r. zostały już usunięte. Organ wskazał, że gdyby przedmiotowy wniosek wpłynął na skrzynkę e-mail [...] zostałby zarejestrowany w rejestrze "Udostępnianie informacji publicznej – sygnatura sprawy 1431" - zgodnie z Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych, a odpowiedź na wniosek zostałaby udzielona niezwłocznie. Organ stwierdził, że taka rejestracja wniosku nie nastąpiła. W ocenie organu skoro wniosek o udostępnienie informacji publicznej przesłany pocztą elektroniczną nie dotarł do adresata, mógł zostać zatrzymany przez stosowane zabezpieczenia komputerowe i nie został przepuszczony na serwer, a w takim przypadku organ nie mógł na niego odpowiedzieć. Wójt Gminy [...]zwrócił uwagę, że skarżąca przy składaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej mogła skorzystać z bezpiecznej platformy ePUAP, czy też użyć takiego programu pocztowego, który umożliwia uzyskanie poświadczenia odbioru korespondencji. Skarżąca przedstawiła jedynie dowody na wysłanie wniosku, a nie, że dotarło on do adresata. Nadto od [...].02.2024 r. do czasu wysłania skargi na bezczynność Wójta [...]w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (tj. [...].01.2026 r. – przez okres dwóch lat) nie wystąpiła do organu z ponagleniem udzielenia informacji publicznej. Skoro nie zostało wykazane, że przesłany do organu wniosek dotarł do niego w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim, to nie można uznać, że Wójt pozostawał w bezczynności co do udostępnienia skarżącej żądanej przez nią informacji publicznej. Organ wskazał, że w dniu [...].01.2026 r. udzielił skarżącej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie wydatków na pomoc prawną.

Wójt wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie – z daleko posuniętej ostrożności procesowej – w przypadku uwzględnienia skargi, o stwierdzenie, że bezczynność nie miała charakteru rażącego i nie obciążanie w tym przypadku organu kosztami postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

W świetle przepisów u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

Wskazać należy, że u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Stosownie do art. 10 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. W takim przypadku złożenie wniosku jest zatem warunkiem realizacji prawa do informacji publicznej. Innymi słowy obowiązek załatwienia sprawy w ustawowym terminie powstaje z chwilą wpływu wniosku do organu zobowiązanego. A więc tylko skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może stanowić podstawę merytorycznego badania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu w zakresie rozpoznania danego wniosku (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 19 października 2022 r., II SAB/Bk 10/22, CBOSA). Z tego wynika stwierdzenie, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Istotnym jest zatem skuteczne skierowanie żądania o udostępnienie informacji publicznej (por. postanowienia: WSA w Opolu z 23 stycznia 2023 r., II SAB/Op 83/22; WSA w Łodzi z 21 grudnia 2022 r., II SAB/Łd 87/22; WSA w Krakowie z 12 lipca 2022 r., II SAB/Kr 105/22, CBOSA).

Jak wynika ze stanowiska skarżącej, w dniu [...].02.2024 r. wysłała do organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej na oficjalny adres poczty elektronicznej. Uprawdopodabniając swoje twierdzenia przedłożyła wydruk z poczty elektronicznej (gmail). Organ natomiast przedstawił stanowisko, które sprowadza się do zaprzeczenia, aby przedmiotowy wniosek w ogóle wpłynął do Urzędu Gminy [...]za pośrednictwem poczty elektronicznej. Należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych istotnie ukształtował się pogląd, że do obowiązków organu administracyjnej publicznej i podległych mu jednostek organizacyjnych należy taka konfiguracja poczty elektronicznej tych podmiotów (w tym filtrów antyspamowych, czy automatycznego usuwania wiadomości itp.) oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej tych podmiotów (obsługa poczty przez pracowników), aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przysłanych na oficjalny adres

e-mail podań, właśnie wobec prawnej dopuszczalności wnoszenia ich także drogą elektroniczną (por np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2015 r., I OSK 1968/15, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2015 r., I OSK 1940/15, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 16 sierpnia 2018 r., II SAB/Go 39/18, CBOSA). Skutki błędów, trudności czy nieprawidłowości w zakresie obsługiwania przez organy administracji publicznej systemów służących do oficjalnej komunikacji z tymi organami (w tym tak systemu poczty elektronicznej, jak i odrębnie systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów wnioskodawców (por. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2015 r., I OZ 1414/15, CBOSA). Zatem ryzyko nieodebrania, czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku o udzielenie informacji publicznej, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu obciąża ten organ, a nie wnioskodawcę. Znana jest tutejszemu Sądowi linia orzeczeń sądów administracyjnych, według której, jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to dotarła ona do adresata (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2016 r., I OSK 1924/16, CBOSA). Kluczowe jest tutaj jednak dodatkowe zastrzeżenie, że potwierdzenie faktu wysłania wiadomości pozwala przenieść ciężar dowodu - że wniosek nie został doręczony - na organ administracji, na którego adres poczty elektronicznej skierowany został wniosek (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 4 grudnia 2024 r., II SAB/Kr 183/24, CBOSA). A zatem przedstawienie samego dowodu wysłania korespondencji elektronicznej (email) wcale nie implikuje niewzruszalnego domniemania "złożenia wniosku" w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Gdańsku z 7 grudnia 2023 r., III SAB/Gd 220/23, CBOSA). Nie można bowiem stracić z pola widzenia, że "złożenie wniosku" – niezależnie od wybranej formy - oznacza podjęcie czynności prawnej (czynności procesowej), która została zakomunikowania podmiotowi publicznemu, tak aby miał realną możliwość zapoznania się z jej treścią (w celu niezwłocznej realizacji). Oznacza to, że fakt "złożenia wniosku" jako fakt prawotwórczy, którego korelatem jest obowiązek udzielenia żądanej informacji, musi mieć charakter pewny, czyli bezsporny (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 29 stycznia 2025 r., IV SAB/Wr 894/24, CBOSA).

NSA w wyroku z dnia 19 lutego 2025 r., (III OSK 878/24, CBOSA) wskazał, że podany na stronie organu oficjalny adres poczty elektronicznej umożliwia kontakt z organem we wszelkich sprawach. Na adres ten może trafiać wiele listów elektronicznych, zróżnicowanych próśb, zawiadomień i innych wniosków lub skarg obywateli. Z doświadczenia życiowego wynika, że tylko część z takich wniosków podlega dalszemu procedowaniu (i to w różnych trybach). Z kolei część z nich może być potraktowana jako tzw. spam lub może zostać przekazywana właśnie na "kwarantannę". To właśnie rozwój technologii informatycznych i opisane wcześniej zagrożenia związane z przestępczością cybernetyczną lub celowym działaniami polegającym na "zainfekowaniu" systemów informatycznych – powodują konieczność reagowania organów państwa w tym zakresie. Sytuacja taka jest w obecnych czasach zupełnie zrozumiała i akceptowalna nawet dla osób nie posiadających odpowiednich kwalifikacji w dziedzinie informatyki. Oczywistym przy tym pozostaje to, że obowiązkiem organu jest przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa (art. 7 Konstytucji), a w konsekwencji takie zorganizowanie swojej pracy i zatrudnienia, aby obowiązek ten - także w zakresie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - był zrealizowany. W dzisiejszych czasach odpowiednie "skonfigurowanie zasad odbioru poczty elektronicznej" nie jest wystarczającym środkiem, który umożliwiałby podmiotom publicznym bezpieczne odebranie i odczytanie każdej przesyłki nadesłanej pocztą elektroniczną, która potencjalnie mogłaby zawierać wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organy administracji publicznej dysponują szeregiem możliwych instrumentów prawnych i technicznych aby minimalizować zagrożenia związane z przestępczością internetową oraz atakami hakerskimi. Oczywiście, że w tym zakresie konieczne są także dodatkowe rozwiązania prawne, infrastrukturalne i finansowe (np. potraktowanie budżetów na bezpieczeństwo IT jako inwestycję, a nie koszt). W tym zakresie zostały także wprowadzone w Polsce Narodowe Standardy Cyberbezpieczeństwa (tj. zbiór rekomendacji standaryzujących rozwiązania zabezpieczające w sieciach i systemach informacyjnych wykorzystywanych przez podmioty chcące efektywnie zarządzać systemami bezpieczeństwa informacji). Standardy te zostały przyporządkowane obowiązującym w polskim systemie prawnym normom stosowanym w zarządzaniu bezpieczeństwem informacji przez podmioty krajowego systemu cyberbezpieczeństwa, w tym podmioty realizujące zadania publiczne, operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych (por. https://www.gov.pl/web/baza-wiedzy/narodowe-standardy-cyber).

Jak już wyżej wskazano wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego jasno, co jest przedmiotem tego wniosku. U.d.i.p. nie precyzuje bowiem formy w jakiej wniosek powinien zostać złożony. Oznacza to, że dopuszczalne są w tym zakresie wszelkie formy komunikacji. Niemniej jednak warunkiem udzielenia informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie organowi wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej. Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną lub w systemie ePUAP. NSA w powyższym wyroku podkreślił, że w obecnych czasach nie ma żadnych przeszkód aby złożyć wniosek o udzielenie informacji publicznej przez ePUAP lub w zwykłej formie pisemnej. Tym bardziej, że wygenerowane za pośrednictwem platformy ePUAP poświadczenie doręczenia stanowi dowód na realną możliwość zapoznania się adresata z treścią pisma. Poświadczenie doręczenia jest niezaprzeczalnym urzędowym poświadczeniem odbioru. Rozwiązania techniczne systemu doręczeń za pośrednictwem platformy ePUAP zapewniają niezaprzeczalność urzędowego poświadczenia odbioru (por. wyrok NSA z 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1729/15). W tych przypadkach znacznie ułatwiona jest identyfikacja samego wnioskodawcy oraz sam fakt "doręczenia wniosku organowi" co przecież dopiero uruchamia odpowiednią procedurę wynikającą z u.d.i.p. Zatem wniosek elektroniczny złożony na adres e-mail organu może nieść ze sobą ryzyko braku doręczenia takiego wniosku do organu (tj. potencjalnego trafienia do folderu "spam" lub na "kwarantannę"). Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa cyfrowego obywateli i instytucji publicznych stoi na przeszkodzie, by sam dowód wysłania wniosku o udostępnienie informacji publicznej na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. pocztą elektroniczną mógł być uznawany za potwierdzenie, że wniosek taki dotarł do adresata w sposób umożliwiający zapoznanie się z nim, jeśli przedstawione przez tego adresata dane z jego konta pocztowego okoliczności tej nie potwierdzają. W takiej sytuacji, ciężar wykazania doręczenia – tj. złożenia wniosku - w razie zaistnienia sporu co do tego faktu - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. Przypomnieć również należy, że prawo do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i może podlegać ograniczeniu ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Ograniczając sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane do celu, jaki temu przyświeca (por. wyrok WSA w Opolu z 4 lipca 2018 r., II SAB/Op 58/18, CBOSA). Zatem nie będzie konstytucyjnym ograniczeniem prawa do informacji sytuacja, w której wniosek elektroniczny wysłany przez daną osobę (a być może generowany w sposób sztuczny) na adres e-mail organu będzie podlegał sprawdzeniu pod kątem zagrożeń związanych z cyberbezpieczeństwem. W takiej sytuacji ciężar wykazania doręczenia takiego wniosku w razie zaistnienia sporu co do tego faktu (tj. zablokowania owego wniosku w folderze "spam" czy przesłania pliku na "kwarantannę") - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne. Dopiero bowiem wniosek prawidłowo doręczony (przekazany) do organu wywołuje wskazane w u.d.i.p. określone skutki prawne i obowiązki po stronie organów administracji. W sytuacji złożenia wniosku w formie elektronicznej na oficjalny adres mailowy organu to wnioskodawca powinien dochować należytej staranności i upewnić się, że ów wniosek – po sprawdzeniu ewentualnych zagrożeń informatycznych – został w sposób prawidłowy "doręczony" organowi administracji. Sytuacja taka – co warto podkreślić – nie występuje w przypadku złożenia wniosku w zwykłej formie pisemnej i przesłania w systemie ePUAP. Z powszechnie dostępnych publikacji (por. K. Gawkowski, Wpływ nowoczesnych technologii informatycznych na zdrowie i jakość życia człowieka, Prace naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Technika, Informatyka, Inżynieria Bezpieczeństwa 2018, t. VI, s. 185–197) wynika, że codziennie atakowanych jest pięćset tysięcy stron internetowych i generuje się ponad trzydzieści mld maili o charakterze spamu. Dodatkowo warto podkreślić, że odnotowuje się kilkaset istotnych włamań do systemów teleinformatycznych. Są to więc zagrożenia realne a nie tylko potencjalne wymagające odpowiedniej reakcji.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela powyższe stanowisko. W ocenie Sądu należy również zwrócić uwagę na istotne okoliczności rozpoznawanej sprawy. Zważyć trzeba, że skarga została wniesiona do tut. Sądu prawie po upływie dwóch lat od dnia wysłania wniosku z dnia [...].02.2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca nie wysłała do organu monitu w sprawie złożonego wniosku. Organ podniósł, że wszelkie wiadomości e-mail z 2024 r. zostały już w sposób trwały usunięte. Nadto podana w skardze treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest odmienna od załączonego do skargi. W ocenie Sądu wskazane okoliczności uwiarygodniają stanowisko organu o braku skutecznego doręczenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...].02.2024 r. Z powyższych względów zdaniem Sądu nadesłany wraz ze skargą wydruk z poczty elektronicznej nie stanowi dowodu, że wniosek o udostępnienie informacji został skutecznie doręczony organowi. Skarżąca nie wykazała, że wysłany wniosek dotarł do organu w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią. W takiej sytuacji nie można organowi postawić skutecznie zarzutu pozostawania w bezczynności.

W tym stanie sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.