Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 października 2023 r. sygn. akt IV SA/Po 525/23 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 21 lipca 2023 r. nr IR-IV.7721.148.2023.7 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 26 października 2023 r., sygn. akt IV SA/Po 525/23 oddalił skargę O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka) na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 21 lipca 2023 r. nr IR-IV.7721.148.2023.7, 47607/23 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydent Miasta Konina (dalej: Prezydent) decyzją 23 marca 2023 r. nr 42, wydaną na podstawie art. 35 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: p.b. oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022r. poz. 2000 ze zm.), dalej: k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 25 października 2022 r., uzupełnionego w dniu 22 listopada 2022 r., odmówił spółce zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę telekomunikacyjnego obiektu budowlanego sieci O. S.A. "[...]", na działce położonej w K. oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] (obręb [...]).

Pismem z dnia 6 grudnia 2022 r., zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania, zaś postanowieniem z dnia 6 grudnia 2022 r. na podstawie art. 123 k.p.a. oraz art. 35 ust. 1, 3 p.b. organ I instancji zobowiązał inwestora do uzupełnienia braków w zakresie: 1. wykazania w projekcie budowlanym równoważnej mocy promieniowania izotropowego w celu zweryfikowania zgodności projektowanej inwestycji z § 12 ust. 3 uchwały nr 271 Rady Miasta Konina z dnia 30 kwietnia 2008 r., w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Konina – [...], teren położony przy ul. [...] (opubl. w Dz. Urz. Woj. Wielkopolskiego nr 103 poz. 1928 z 26.06.2008 r.), dalej: m.p.z.p.; 2. doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z rozporządzeniem Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r., poz. 1609 ze zm.), dalej: rozporządzenie.

W dniu 17 lutego 2023 r. wpłynęło pismo inwestora dotyczące uzupełnienia. Inwestor nie uzupełnił punktu 1 postanowienia wskazując na § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dalej: r.p.m.z.o.ś., które to wykreślają instalacje radiokomunikacyjne z grupy przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Dalej spółka wskazała na przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 884), dalej: u.w.r.u.t., zgodnie z którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 12 sierpnia 1997 o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), dalej: u.g.n., jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Prezydent podniósł, iż w odniesieniu do inwestycji związanych z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej należy mieć na uwadze przepisy u.w.r.u.t. i należy dokonać oceny czy lokalizacja planowanej inwestycji nie jest sprzeczna z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Obszar działki oznaczonej nr ewid. [...] (obręb [...]), na której inwestor planuje budowę, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem przeznaczenia MN,U i przeznaczony jest pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług. Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi działu III, tj. § 14 ust. 1 m.p.z.p. na wskazanym terenie można realizować zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi nieuciążliwe, zajmujące do 50% powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego lub do 20% powierzchni działki. Zgodnie z § 12 ust. 3 planu, na terenie objętym planem, o ile przepisy działu III nie stanowią inaczej zakazuje się lokalizowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych, radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi więcej niż 15W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Natomiast z przedłożonych do wniosku dokumentów dotyczących budowy telekomunikacyjnego obiektu budowlanego nie wynika jaka jest równoważna moc promieniowania izotropowego projektowanych anten, jak również nie podano jej na etapie uzupełnienia.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka.

Wojewoda Wielkopolski decyzją z 21 lipca 2023 r. nr IR-IV.7721.148.2023.7 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przedmiotem zamierzenia budowlanego jest budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego sieci O. S.A. w skład którego wchodzi: wieża strunobetonowa typu GASTEL Prefabrykacja S.A., h=42,10 m n.p.t. wraz z całym wyposażeniem, fundament wieży, stalowa rama pod urządzenia typu outdoor wraz z fundamentem, podest obsługowy przy ramie stalowej wraz z podporami, systemowa droga kablowa pozioma pomiędzy urządzeniami typu outdoor, a wieżą, anteny sektorowe, radioliniowe, urządzenia telekomunikacyjne, kable teletechniczne, ogrodzenie terenu telekomunikacyjnego wraz z furtką wejściową, instalacja zasilająca, instalacja uziemiająca i odgromowa. Zdaniem organu odwoławczego przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno- budowlany jest niekompletny, gdyż nie zawiera informacji o równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla planowanych anten. Jak zostało wskazane w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego w ramach inwestycji planowane jest zawieszenie dziewięciu anten sektorowych operatora O. S.A., gdzie po trzy anteny zostaną skierowane na azymut 35°, 140° oraz 245°. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że przedstawienie w projekcie budowlanym równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla planowanych anten jest konieczne z uwagi na § 12 ust. 3 m.p.z.p., oraz treść § 20 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto niemożliwe jest ustalenie kręgu stron postępowania, z uwzględnieniem zapisów rozporządzenia z 17 grudnia 2019 r. zawierające dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowa i miejsc dostępnych dla ludności.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła spółka zarzucając jej naruszenie: 1) art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t. poprzez jego niewłaściwą wykładnię; 2) art. 46 ust. 1a u.w.r.u.t. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie; 3) art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez arbitralne uznanie, że organ nie mógł zweryfikować zgodności inwestycji z zapisami m.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnił, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy organ zasadnie uznał za konieczne przedstawienie w projekcie budowlanym równoważnej mocy promieniowania izotropowego w celu zweryfikowania zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego. Dalej Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Przedmiotem zamierzenia budowlanego w niniejszej sprawie jest budowa telekomunikacyjnego obiektu budowlanego sieci O. S.A. W ocenie Sądu I instancji przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest w istocie niekompletny, gdyż nie zawiera równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla planowanych anten. Biorąc natomiast pod uwagę treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a p.b. oraz § 12 ust. 3 m.p.z.p. należało uznać, że organ ma obowiązek zbadać zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym. Z kolei brak zamieszczenia w projekcie budowlanym informacji o równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla planowanych anten nie pozwala na dokonanie pozytywnej oceny zgodności inwestycji. Odnosząc się natomiast do treści art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.t. Sąd podkreślił, iż nie da się wyprowadzić normy pozbawiającej gminy prawa i kształtowania przestrzeni przez wprowadzenie zakazów czy ograniczeń zabudowy obiektami infrastruktury telekomunikacyjnej, a inwestor na podstawie wymienionego przepisu nie może żądać, aby obszar objęty planem miejscowym był bezwarunkowo otwarty na takie inwestycje. Dalej Sąd wojewódzki podzielił za Wojewodą stanowisko, że nieuzupełnienie braku, do którego inwestor był zobowiązany oraz brak podania maksymalnego nachylenia (tilt) anten uniemożliwia ocenę inwestycji w zakresie zgodności z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.), dalej: r.w.t., zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Ponadto zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie to promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną, zaś takie promieniowanie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka zaskarżając go w całości i stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej: p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy p.b. w zw. z art. 46 ust. 1, 1a i 2 u.w.r.u.t. oraz § 12 ust. 3 m.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu w sytuacji, gdy § 12 ust. 3 planu miejscowego w istocie uniemożliwia usytuowanie jakiejkolwiek stacji bazowej na obszarze objętym planem i skutkujące niewłaściwym zastosowaniem art. 35 p.b. i odmową wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy była ona w pełni uzasadniona, uwzględniając prawidłową wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego;

3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez arbitralne uznanie, że organ nie mógł zweryfikować zgodności inwestycji z zapisami m.p.z.p. oraz przepisami odrębnymi, podczas gdy dokumenty przedstawione przez skarżącego, w szczególności projekt budowlany, potwierdzają taką zgodność, a - uwzględniając art. 46 ust. 1, 1a i 2 u.w.r.u.t. brak było podstaw do badania parametrów anten składających się na planowaną inwestycję.

Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosła także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Wprawdzie co do zasady w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jednak z uwagi na powiązanie naruszeń przepisów postępowania z naruszeniami prawa materialnego, w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w kontekście zarzucanego niewłaściwego zastosowania art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 p.b. w zw. z art. 46 ust. 1, 1a, 2 u.w.r.u.t. oraz § 12 ust. 3 m.p.z.p., co w konsekwencji uniemożliwia usytuowanie jakiejkolwiek stacji bazowej w obszarze objętym planem.

Wbrew wywodom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się błędnego zastosowania powołanych przepisów, w sposób ujęty w rozważanej podstawie kasacyjnej.

Zgodnie z treścią § 12 ust. 3 m.p.z.p. na terenie objętym planem, o ile przepisy działu III nie stanowią inaczej zakazuje się lokalizowania inwestycji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowania izotropowo wynosi więcej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Zasadnie zatem przyjął organ architektoniczno-budowlany, że biorąc pod uwagę treść art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.b. miał obowiązek zbadać zgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p., a brak wskazania przez skarżącą kasacyjnie spółkę równoważnej mocy promieniowania izotropowego dla planowanej inwestycji zarówno w projekcie jak i po wezwaniu do uzupełnienia wniosku w tym zakresie, nie pozwalał na dokonanie pozytywnej oceny w tym zakresie i zasadnie skutkował odmową udzielenia pozwolenia na budowę, stąd nie mógł znaleźć zastosowania art. 35 ust. 4 p.b., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Trafne było również stwierdzenie organu, że ustalenie mocy poszczególnych anten, było także niezbędne dla prawidłowego ustalenia stron tego postępowania.

Nie sposób też przyjąć, jak to ujmuje w skardze kasacyjnej skarżąca spółka, że Sąd I instancji nie zastosował art. 46 ust. 1a u.w.r.u.t. W istocie argumentacja powołana na poparcie tego zarzutu zmierza, nie tyle do wykazania błędnego zastosowania tego przepisu, ile do wykazania błędnego rozumienia tego przepisu, a zatem do błędnej jego wykładni. Zważyć trzeba, że przepis art. 46 ust. 1a u.w.r.u.t. odsyła w odniesieniu do ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań - do art. 46 ust. 1 tej ustawy. Ten przepis stanowi zaś, że plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Oba zakazy więc, zarówno zakaz ustanawiania takich przepisów w planach miejscowych, jak i zakaz stosowania takich przepisów już istniejących w planach miejscowych, mają na celu wprowadzenie norm, które nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego. W tym kontekście pomimo wprowadzonej, ustawą o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw z dnia 30 sierpnia 2019 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 1815), zmiany przepisu art. 46 przez dodanie ust. 1a, problem w istocie sprowadza się do rozumienia określenia "uniemożliwianie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej" w planach miejscowych. W kwestii natomiast, czy przepisy planu miejscowego uniemożliwiają lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, niejednokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, podkreślając odrębność treściową przepisów prawa miejscowego i konieczność dokonywania wykładni konkretnych ustaleń planistycznych.

Tak jak wskazano powyżej w orzecznictwie sądowym do czasu wprowadzenia zmiany w przepisie art. 46 ustawy o wspieraniu przez dodanie ust. 1a wyraźnie podkreślano, że unormowania zawarte w art. 46 u.w.r.u.t. nie zapewniają inwestorom (operatorom sieci telefonii komórkowej) nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zawsze tam, gdzie z powodów technicznych bądź finansowych byłoby to najdogodniejsze. Wskazywano, że treść art. 46 u.w.r.u.t. nie przyznaje przedsiębiorcom telekomunikacyjnym autonomicznego uprawnienia do kształtowania polityki przestrzennej, podkreślając zarazem, że art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t. dopuszcza także możliwość istnienia określonych zakazów i ograniczeń, które wiążąco będą kształtowały uprawnienia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do określenia lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 2627/18). Niejednokrotnie prezentowane było stanowisko orzecznicze, w którym eksponowano, że przepis art. 46 ust. 1 u.w.r.u.t. byłby naruszony wówczas, jeżeli "plan miejscowy pozbawiałby (...) jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem" (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2717/18). W wyroku NSA z 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14 wskazano zaś, że unormowania zawarte w art. 46 u.w.r.u.t. nie dają nieograniczonej możliwości sytuowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a w ust. 2 tego artykułu wyraźnie wskazano, że lokalizacja takiej inwestycji nie może w szczególności naruszać ustanowionych w planie ograniczeń. Zwrócić należy również uwagę, że zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 u.w.r.u.t. przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacja infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Brak takiej sprzeczności nie jest jednak przesądzający dla możliwości uzyskania pozwolenia na budowę. Poza tym wbrew argumentacji skargi kasacyjnej na tle treści art. 46 u.w.r.u.t. nie jest wykluczona możliwość stwierdzenia, że dana lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej będzie niezgodna z planem miejscowym. Niezależnie bowiem od obowiązywania zasad wynikających z art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u.t., których celem jest umożliwienie realizacji inwestycji z zakresu łączności publicznej na podstawie obowiązujących planów miejscowych, jednocześnie ustawodawca w ramach tej problematyki ustanowił ograniczenia, ponieważ jeśli chodzi o tereny, które w planie miejscowym mają przeznaczenia na cele zabudowy jednorodzinnej, to takie przeznaczenie nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Stąd też przyjęte rozwiązania w kwestionowanym planie miejscowym nie naruszają tego przepisu. Zatem przyjąć należy, że powołana regulacja dopuszcza możliwość istnienia zakazów i ograniczeń.

Wprowadzona zmiana w art. 46 przez dodanie ust. 1a, w ocenie składu orzekającego w tej sprawie, ograniczenia te rozluźniła, jednakże nie oznacza to całkowitej dowolności w posadowieniu urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej. Organ gminy nadal może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych i nie oznacza to, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2021 r. sygn. akt I OSK 579/21, w którym stwierdził, że na brak przeszkód w korzystaniu z koncepcji wypracowanych dotychczas przez orzecznictwo odnośnie do rozumienia określenia "uniemożliwianie lokalizowania inwestycji celu publicznego" w planach miejscowych zdaje się wskazywać uzasadnienie do projektu rządowego tej nowelizacji, gdzie przywołana zmiana była ujęta jako art. 1 pkt 19 projektu. Wskazano tam, że wprowadzenie tej regulacji było odpowiedzią na przeważającą praktykę sądów dotyczącą wykładni postanowień miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w kontekście inwestycji telekomunikacyjnych, zgodnie z którą dyspozycja istniejącego art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju w związku z uchyleniem przepisu przejściowego w art. 75 ust. 2 ustawy nie ma zastosowania do planów miejscowych uchwalonych przed dniem wejścia w życie ustawy w 2010 r. Sądy, zdaniem ustawodawcy, zdawały się nie dostrzegać, że wciąż obowiązującym przepisem ustawy jest przepis przejściowy art. 75 ust. 1, zgodnie z którym art. 46 ust. 1 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Uzasadnione było zatem dookreślenie przez art. 46 ust. 1a, że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu. Projektodawca wskazał też, że pomimo obowiązującego zakazu (art. 46 ust. 1) ustanawiania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (w tym m.in. stacji bazowych telefonii komórkowej), nadal w praktyce zdarzają się sytuacje, że obowiązujące miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zawierają tego typu zakazy bądź ograniczenia. Sytuacja taka utrzymuje się pomimo faktu, że zakaz przewidziany w art. 46 ust. 1 ustawy znalazł się już w pierwotnym brzmieniu ustawy, a więc obowiązuje od 2010 r. Regulacja ta ma więc zapewnić, że ewentualnie istniejące jeszcze w niektórych miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazy czy ograniczenia w zakresie lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej z mocy prawa nie mają zastosowania. Uznano, że proponowane rozwiązanie domyka całość regulacji związanych z zakazem ustanawiania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego zakazów i ograniczeń w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej (zob. s. 53 uzasadnienia projektu ustawy z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw, druk sejmowy Nr 3484, Sejm VIII kadencji).

Mając na względzie racjonalność działania prawodawcy trzeba by przyjąć, że art. 46 ust. 1a u.w.r.u.t. nie wprowadza istotnej zmiany w zakresie zakazów i ograniczeń w planach miejscowych, ale ma na celu jedynie usunięcie wątpliwości co do niestosowania przepisów planów obowiązujących przed rokiem 2010, które zawierałyby tego rodzaju zakazy i ograniczenia, a także planów miejscowych, które wprawdzie zostały uchwalone w stanie prawnym obowiązującym po wejściu w życie ustawy o wspieraniu, ale wbrew zakazowi wynikającemu z art. 46 ust. 1, takie zakazy i ograniczenia zawierały. Takie stanowisko zdaje się potwierdzać stwierdzenie, które znalazło się na końcu cytowanego uzasadnienia do projektu: "Niemniej, tym bardziej uzasadnionym jest dookreślenie poprzez projektowany art. 46 ust. 1a, że ewentualne istniejące zakazy telekomunikacyjne w planach zagospodarowania przestrzennego z mocy prawa są nieważne i nie podlegają stosowaniu."

W konsekwencji jako chybione należało uznać zarzuty kasacyjne naruszenia przepisów postępowania, bowiem działania organów architektoniczno-budowlanych zmierzające do zbadania zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagały wskazania przez inwestora parametrów technicznych anten, a z obowiązku tego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie zwalniał art. 46 ust. 1, 1a, 2 u.w.r.u.t.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Jednocześnie na mocy art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.