Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi M Spółki jawnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. oddala skargę.

W dniu 1 sierpnia 2012 r. M spółka jawna wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], określającą skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy.

M spółka jawna w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011 rok wykazała powierzchnię związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej 9.874 m², powierzchnię budynków lub ich części związaną z prowadzeniem działalności 4.156,80 m² oraz wartość budowli 251.509 zł.

W związku z tym, iż skarżąca Spółka na podstawie umowy z dnia [...] czerwca 2011 r. wydzierżawiła Polskiemu Stowarzyszeniu [...] część nieruchomości poł. w [...], złożyła korektę deklaracji, w której zmniejszyła podatek od tej części dzierżawionej nieruchomości. Uznała bowiem, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża dzierżawcę nieruchomości.

Burmistrz uznał dokonaną korektę za niezasadną i postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 rok.

W związku z przekazaniem dzierżawcy w miesiącu sierpniu i wrześniu 2011 r. dalszych części gruntów i nieruchomości poł w [...], skarżąca złożyła dwie kolejne korekty, w których zmniejszyła powierzchnię gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Burmistrz określił skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie 78.924,00 zł, w tym zobowiązanie podatkowe od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 9.874 m w wysokości 7.800,46 zł, od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 4.156,80 m w kwocie 66.093,12 zł oraz od budowli o wartości 251.509 zł w kwocie 5.030,18 zł.

W wyniku złożonego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uznało bowiem, że organ podatkowy winien ustalić, czy nieruchomość wydzierżawiona przez skarżącą Polskiemu Stowarzyszeniu [...] jest faktycznie zajęta na potrzeby prowadzenia przez stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu czy też jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej lub też czy jest zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, i w konsekwencji czy w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania zwolnienia przedmiotowego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ podatkowy ponownie określił skarżącej Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie 78.924,00 zł.

W motywach rozstrzygnięcia, powołując się na przepis art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wyjaśnił, że umowa dzierżawy z dnia [...] czerwca 2011 r. nie wywiera żadnych skutków prawnych na gruncie prawa podatkowego. Spółka M, wydzierżawiając nieruchomość, nadal pozostała właścicielem przedmiotowej nieruchomości i jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości, zaś Polskie Stowarzyszenie [...] (dzierżawca) stało się w jej wyniku jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości, który jednak nie został wymieniony w katalogu podatników podatku od nieruchomości z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie można zatem, wbrew zapisom ustawy, przenieść obowiązku podatkowego na podmiot, którego ustawodawca nie uznał za podatnika. Dodał, że nawet jeśli treść umowy stanowi, że zobowiązanym do zapłaty podatku jest dzierżawca, to z punktu widzenia ustawy, obowiązek podatkowy nadal ciąży na właścicielu.

W uzasadnieniu organ podatkowy wyjaśnił również kwestię zwolnienia podatnika - właściciela nieruchomości z obowiązku płacenia podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślił, że wskazane zwolnienie ma zastosowanie tylko wówczas gdy określone nieruchomości lub ich części są w rzeczywistości zajęte na potrzeby prowadzenia określonej działalności wśród dzieci i młodzieży. Nieruchomość powinna być nie tylko teoretycznie ale faktycznie zajęta. Przy zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ww. ustawy nieruchomości lub ich części muszą być faktycznie zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, a przy zwolnieniu z art. 7 ust. 1 pkt 5 nieruchomości lub ich części muszą być faktycznie zajęte na prowadzenie przez Stowarzyszenie statutowej działalności wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu.

W trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że przedmiotowa nieruchomość nie była faktycznie zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, jak i nie odbywała się tam statutowa działalność Polskiego Stowarzyszenia [...].

Z zeznań K.Ł. - prezesa Polskiego Stowarzyszenia [...] wynika, że w dzierżawionej nieruchomości miał powstać ośrodek modelarstwa i miały być rozgrywane zawody, imprezy ogólnoeuropejskie. Rozpoczęto w związku z tym prace organizacyjne i projektowe. Następnie była firma, która miała przerobić oświetlenie i zrobić wentylację. Jednak prace te, ze względu na brak środków, w grudniu 2011 r. zostały zaprzestane. Prezes Stowarzyszenia podał, że pisał pisma do Burmistrza i Rady Miejskiej z prośbą o wsparcie, lecz samorząd nie wykazał zainteresowania współpracą. Ostatecznie prace Stowarzyszenia zakończono z dniem [...] grudnia 2011 r., kiedy to uprzątnięto obiekt i rozwiązano umowę dzierżawy. Tak więc, jak podkreślił, stowarzyszenie nigdy faktycznie nie rozwinęło działalności w dzierżawionych pomieszczeniach. Dodał przy tym, że nawet warunki lokalowe temu nie odpowiadały.

Również przesłuchiwana w charakterze świadka B.K. - dyrektor Zespołu Szkół [...] mieszczących się naprzeciw dzierżawionej nieruchomości zeznała, że w budynkach należących do Spółki M widziała tylko powieszony baner Stowarzyszenia [...], natomiast żadnej innej działalności stowarzyszenia nie widziała. Stowarzyszenie nie występowało do szkoły z ofertą współpracy i nie kontaktowało się ze szkołą.

Przesłuchiwany zaś w charakterze świadka T.L. zeznał, że nabył nieruchomość od spółki M [...] grudnia 2011 r., nie widział umowy dzierżawy oraz dokumentu rozwiązania umowy dzierżawy, nie wie czy umowa została rozwiązana przed zakupem nieruchomości ale jako nowy właściciel uważa, że automatycznie się rozwiązała. Dodał, że nie zwracał uwagi czy w chwili zakupu w nieruchomości były ślady działalności prowadzonej przez Stowarzyszenie [...]. Dodał, że nikt ze Stowarzyszenia się z nim nie kontaktował a obecnie jest prowadzony remont.

W świetle powyższego nie można uznać, jak podkreślił organ, że nieruchomość ta była faktycznie zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, w tym na statutową działalność wśród dzieci i młodzieży w zakresie oświaty, wychowania, nauki i techniki, kultury fizycznej i sportu. Oceny tej nie zmienia fakt, iż nieruchomość została wydzierżawiona z zamiarem prowadzenia tej działalności bowiem sam zamiar oraz podjęte przygotowania nie stanowią, że działalność taka będzie prowadzona w tej nieruchomości (podobnie wyrok WSA I SA/Sz 759/2006). Przy wskazanym wyżej zwolnieniu z podatku od nieruchomości, nieruchomość winna być faktycznie zajęta na prowadzenia takiej działalności.

Odnosząc się do zdjęć konstrukcji toru modelarskiego stwierdził, że dowodzą one temu, że tor był jedynie składowany na terenie nieruchomości, nie zaś temu, że służył on faktycznie do prowadzenia jakiejkolwiek statutowej działalności Stowarzyszenia.

W ocenie organu, sam fakt wydzierżawienia nieruchomości przez Stowarzyszenie i plany dzierżawcy, które jednak nie zostały zrealizowane nie mogą stanowić przesłanki do zastosowania zwolnienia wynikającego zarówno z art. 7 ust. 1 pkt 5, jak i art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Od powyższej decyzji skarżąca Spółka złożyła w ustawowym terminie odwołanie. Wnosząc o jej uchylenie w całości zarzuciła jej naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej.

Podniosła, że w zaskarżonej decyzji wszystkie grunty, budynki jak i ich części stanowiące własność spółki jawnej M zostały opodatkowane według stawki obowiązującej dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, mimo, że część nieruchomości została wydzierżawiona organizacji pożytku publicznego - Polskiemu Stowarzyszeniu [...], zajmującemu ją na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. W ocenie skarżącej, spełnione zostały warunki zastosowania w niniejszej sprawie zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Podkreśliła, że okolicznością zwalniającą jest bowiem sam fakt zajęcia nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego, a zwolnienie to obejmuje także nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane. Dodał, że przez zajęcie należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości do wykonywania czynności składających się na tę działalność. Pojęcie gruntów zajętych oznacza "grunty na których rzeczywiście wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej". Stowarzyszenie rozpoczęło w przedmiotowej nieruchomości prace porządkowe, organizacyjne, zmagazynowało konstrukcje toru do samochodów oraz podjęło czynności związane z pozyskiwaniem środków finansowych. Takie działania skarżącej dowodzą temu, że nieruchomość przy ul. [...] była zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, co wypełnia wszystkie przesłanki do zwolnienia jej od podatku od nieruchomości.

Skarżąca podniosła nadto, że postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było przez organ w sposób by wykazać w uzasadnieniu decyzji z góry przyjęte przez siebie założenia, którymi kierował się organ w momencie wszczęcia postępowania podatkowego; każda czynność podjęta przez Stowarzyszenie była podważana w taki sposób by wykazać, że nie można tego uznać za spełnienie przesłanki "zajęcia" przewidzianej w przytoczonej regulacji, co stanowi naruszenie zasady przekonywania stron określonej w art. 124 Ordynacji podatkowej.

Rozpoznając odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach podjętego rozstrzygnięcia podkreśliło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza istnienia przesłanek zwolnienia od podatku od nieruchomości określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 bądź pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W trakcie prowadzonego postępowania skarżąca nie przedstawiła bowiem jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego faktyczne prowadzenie przez stowarzyszenie w przedmiotowej nieruchomości nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego, w tym na rzecz dzieci i młodzieży. W żadnym bowiem razie nie świadczy o tym wykonanie kilku drobnych prac, w tym składanie konstrukcji toru, wywieszenie baneru czy uporządkowanie nieruchomości. Nie potwierdzili tego również przesłuchiwani świadkowie. Co więcej, na podstawie ich zeznań ustalono, że nieruchomość ta nigdy faktycznie nie została zajęta na prowadzenie nieodpłatnej działalności statutowej stowarzyszenia.

W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu drugiej instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Przedstawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego tożsame do tych podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego. Dodała również zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza z dnia [...] kwietnia 2012 r.

Podniosła, że wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zwolnienie z podatku od nieruchomości ma zastosowanie tylko wówczas, gdy określone nieruchomości lub jej części są faktycznie zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Przez pojęcie "zajęcie" należy rozumieć nie tylko faktyczne wykorzystywanie nieruchomości (gruntu, budynku, lokalu) do wykonywania czynności składających się na tę działalność, ale także wszelkie czynności zmierzające do właściwego przygotowania nieruchomości do rozpoczęcia takiej działalności. Do takich czynności bez wątpienia należą czynności organizacyjne i porządkowe podjęte przez Stowarzyszenie [...] (organizację pożytku publicznego) w związku z rozpoczęciem swej statutowej działalności, czynności związane z pozyskiwaniem środków finansowych niezbędnych na dalsze zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości oraz czynność składowania przedmiotów wykorzystywanych przez nią do prowadzenia tej działalności.

W świetle powyższego, w ocenie skarżącej, nieruchomość przy ul. [...] zajęta była na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego jaką bez wątpienia jest Polskie Stowarzyszenie [...], co w konsekwencji wypełnia wszystkie przesłanki zwolnienia od podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie spółce jawnej M zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.). Ustawa ta w art. 2 reguluje przedmiot opodatkowania, w art. 3 - podmiot opodatkowania, w art. 4 - podstawę opodatkowania, a w art. 5 - stawki podatku, zaś w art. 7 - ustawowe zwolnienia w podatku od nieruchomości.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie zachodzi ustawowe zwolnienie w podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 cyt. wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem zwolnieniu ustawowemu podlegają nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego.

Zwolnienie to ma charakter przedmiotowo-podmiotowy; obejmuje określone nieruchomości lub ich części, jeśli są zajęte przez wskazany podmiot na oznaczone cele. Skutkuje to tym, że zwolnienie będzie obejmowało także nieruchomości niebędące własnością organizacji pożytku publicznego, a jedynie przez nie zajmowane (dzierżawione, wynajmowane, użyczone).

Dodać również należy, że art. 7 ust. 1 pkt 14 tej ustawy ma wąski zakres, ograniczony jedynie do nieruchomości zajmowanych przez organizacje pożytku publicznego posiadające stosowny wpis w KRS-ie, i to tylko tych, które są zajęte na prowadzenie nieodpłatnej działalności pożytku publicznego.

Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "zajętych", zatem określenie winno być interpretowane z uwzględnieniem jego językowego znaczenia. Zgodnie z definicjami zawartymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Tom 5, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 468) wyraz "zająć", "zajmować" oznacza - zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię, zaś zwrot "zająć się", "zajmować się" oznacza - zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę.

Przez "zajęcie" nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego należy zatem rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu) powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu wynikającego ze statutu organizacji pożytku publicznego. Przy czym dodać należy, że chodzi tu o zajęcie trwałe, czyli takie, które w zasadzie wyklucza prowadzenie innej działalności (por. L Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar w Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz Wyd. ABC 2008). Poza zakresem ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pozostają zamiary i plany na przyszłość posiadacza samoistnego czy zależnego.

Na aprobatę zasługuje przy tym utrwalone w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że zwolnienia (ulgi) jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania muszą być interpretowane ściśle, zwracając jednocześnie uwagę, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania przesłanek zastosowania wobec niej tego rodzaju "przywileju" ( por. wyrok NSA z 25 października 2011r.,cbois.nsa.gov.pl; uchwała NSA z 20 marca 2000r., FPS 14/99, ONSA 2000/3/92).

Ulga nie jest standardem w danym podatku. Jest ona wyjątkiem od zasady powszechności( tak Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 29 maja 1996r., K 22/95.,OTK 1996/3/21).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził, że nieruchomość poł. w [...] była faktycznie zajęta na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez Polskie Stowarzyszenie [...].

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że Polskie Stowarzyszenie [...] wydzierżawiło od Spółki M przedmiotową nieruchomość z zamiarem stworzenia na niej, jak wyjaśnił Prezes Zarządu Stowarzyszenia w piśmie z dnia 9 marca 2012 r., centrum warsztatowo-szkoleniowo-noclegowego przeznaczonego do niekomercyjnej obsługi spotkań młodzieży z terenu Polski i Europy na wspólnych zajęciach warsztatowych i zawodach sportowych. Z braku jednak środków finansowych powyższe pozostało jedynie w fazie planów, bowiem Stowarzyszenie nigdy nie podjęło żadnych działań polegających na faktycznym i rzeczywistym wykorzystywaniu dzierżawionej nieruchomości do swojej nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Jak bowiem ustalono w toku prowadzonego postępowania, działania Stowarzyszenia ograniczyły się jedynie do podpisania umowy dzierżawy i przejęcia udostępnionej przez spółkę M nieruchomości, następnie wywieszenia na jej elewacji banera i wykonaniu w niej drobnych prac porządkowych.

Za zajęcie nieruchomości na statutową działalność w żadnym razie, w ocenie Sądu, nie można uznać także umieszczenia w przedmiotowej nieruchomości sprzętu, gdyż dokonano tego jedynie w celu jego przechowywania, składowania, a nie wykorzystywania do działalności, jak też działań Stowarzyszenia jako organizacji pożytku publicznego zmierzających do pozyskania środków finansowych pozwalających na prowadzenie działalności w zakresie upowszechniania wiedzy politechnicznej polegające jedynie na zwróceniu się na piśmie do Burmistrza i Rady Miejskiej o wsparcie, na które, na marginesie, Stowarzyszenie nie otrzymało żadnej odpowiedzi.

Jak już bowiem wskazano wyżej, czynnikiem decydującym o zajęciu nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego jest kryterium jej faktycznego wykorzystywania do prowadzonej działalności. Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu tej nieruchomości na cele ściśle określone w statucie. Tego jednak skarżąca Spółka nie uczyniła.

Powyższych ustaleń organów nie zmieniły również zeznania przesłuchiwanych w toku prowadzonego postępowania świadków, którzy przyznali, że w przedmiotowych budynkach nic się nie działo.

Za istotny w dokonanej ocenie, w ślad za organem, Sąd uznał także fakt późnego, bo dopiero [...] grudnia 2011 r., rozwiązania umowy dzierżawy zawartej ze Stowarzyszeniem [...], co z kolei przypadało na przeddzień zawarcia umowy sprzedaży tej nieruchomości dla T.L., mimo, że jak ustalono w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, skarżąca już dużo wcześniej miała realną świadomość, że w przedmiotowej nieruchomości, z braku środków, Stowarzyszenie nie rozpocznie faktycznie swej statutowej działalności. Ustalono ponadto, że skarżąca przez cały ten czas poszukiwała kupca na dzierżawioną nieruchomość, jak bowiem zeznała przesłuchiwana w charakterze świadka B.K., ogłoszenie o sprzedaży przedmiotowej nieruchomości wisiało jeszcze przed umieszczeniem na niej banerów Stowarzyszenia.

Nie bez znaczenia jest przy także to, co trafnie podkreślił organ podatkowy, że jeden ze wspólników Spółki M czyli strony wydzierżawiającej, pełni jednocześnie funkcję prezesa zarządu Polskiego Stowarzyszenia [...] - dzierżawcy przedmiotowej nieruchomości poł. w [...].

W świetle powyższego, zasadnie uznały organy podatkowego, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dopatrzył się również by w toku postępowania organy naruszyły przepisy prawa procesowego określone w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Podkreślić bowiem należy, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo. W toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaś samo postępowanie dowodowe było prowadzone wnikliwie i dodatkowo uzupełnione, a jego ocena jest wyczerpująca i logiczna. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na poczynienie kluczowych ustaleń w sprawie, które z kolei odzwierciedlenie znalazły w treści uzasadnienia decyzji, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że organy podatkowe mają obowiązek ustalenia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co stanowi warunek jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Nie można przy tym jednak zapominać, że obowiązek ten nie jest nieograniczony; strona skarżąca nie jest bowiem zwolniona ze współdziałania z organem podatkowym w zebraniu materiału dowodowego, skarżąca ma bowiem obowiązek udokumentować fakty, na które się powołuje, tym bardziej, że spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności przyznania skarżącej "przywileju podatkowego".

Dokonując zatem oceny przedstawionych przez skarżącą Spółkę zarzutów w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko organu odwoławczego, że nieruchomość poł. w [...] dzierżawiona przez Polskie Stowarzyszenie [...] nie była zajęta na prowadzenie działalności pożytku publicznego. Całość zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie dowodzi zasadności przyjętego przez organy stanowiska, sama zaś skarżąca, którą w takiej sytuacji obarczał obowiązek dowodzenia i wykazania okoliczności upoważniających do zastosowania zwolnienia, nie przedstawiła żadnych wiarygodnych do nieodpłatnej statutowej działalności organizacji pożytku publicznego.

Wskazane w skardze orzeczenia sądów administracyjnych nie potwierdzają twierdzeń strony.

W związku z powyższym, skargę należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270).