Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Protokolant: Przemysław Rauchut po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 lipca 2010 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w C. w zakresie określenia terminu opróżnienia lokalu oraz decyzję Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] listopada 2009 r. w części określającej termin opróżnienia lokalu; 2. w pozostałej części skargę oddala; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w zakresie określonym w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu; 4. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na rzecz skarżącego kwotę 100 (stu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

U z a s a d n i e n i e:

Komendant Powiatowy Policji w [...], decyzją z [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późń. zm.), powoływany dalej jako: k.p.a., art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późń. zm.), zobowiązał skarżącego do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w [...] przy ul. [...] i przekazania go dysponentowi tj. Komendantowi Powiatowemu Policji w [...] wraz z kluczami w terminie miesiąca od dnia otrzymania niniejszej decyzji, informując, iż niewykonanie nałożonego obowiązku opróżnienia lokalu i oddania kluczy, spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, celem przeprowadzenia eksmisji.

Powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Skarżący, syn byłego funkcjonariusza, K. S., zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...]. Lokal ten jest mieszkaniem służbowym przydzielonym K. S. na podstawie Przydziału nr [...] z dnia [...] 1975 r.

W dniu [...] września 2009 r. K. S. zmarł.

Na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., Nr 8, poz. 67 z późno zm.) prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów przysługuje również członkom rodzin osób uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Skarżący nie spełnia przesłanek zawartych wart. 29 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i tym samym należy jednoznacznie stwierdzić, że nie posiada prawa do lokalu mieszkalnego określonego wart. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, co przesądza o występowaniu przesłanek z z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący podniósł, że mieszkanie objęte decyzją nie stanowi własności Policji, nigdy nie było przekazane do jej dyspozycji, a właścicielem lokalu jest Urząd Gminy [...], co wynika z treści księgi wieczystej KW [...]. Wywodził ponadto, że brak jest dokumentów świadczących o tym, iż mieszkanie znajdowało się w dyspozycji Policji.

Komendant Wojewódzki [...], decyzją z [...] grudnia 2009 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcie swoje oparł o następujące ustalenia i rozważania:

Na podstawie przydziału nr [...] z dnia [...].1975 r. KWMO w [...], lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] został przydzielony ojcu strony –K. S.. Na mocy powyższej decyzji osobą uprawnioną do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu była Z. S. - żona. Obecnie w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w [...]e, po śmierci K. S.. zmarłego [...].09.2009r., zamieszkuje jego syn – T. S., tj. skarżący, który pełni służbę, jako żołnierz zawodowy w jednostce wojskowej w [...], gdzie zajmuje pokój w internacie. Natomiast Pani Z. S. wyprowadziła się z przedmiotowego lokalu i nie jest w nim zameldowana.

Regulacja prawna, dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji oraz emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania, dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. Oznacza to, że do spraw związanych z tego rodzaju lokalami nie mają zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz.U. z 20051. nr 31, poz. 266 z późno zmianami). Przepis art. 3 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów- ( ... ) stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się; do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne, dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji.

Podkreślić należy, że obowiązujący w dacie przydziału Panu K. S. przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. Prawo lokalowe (Dz.U. z 1962r. nr 47, poz. 227) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone za zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii tj. ustawa z 16 lipca 1987r. Prawo lokalowe (DzU. z 1987 r. nr 30, poz. 165), ustawa z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych (DU. z 19981, nr 120, poz. 787 z późn. zmianami) i obecnie obowiązująca ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego.

Tym samym jednoznacznie należy stwierdzić, że powyższa sprawa jest sprawą administracyjną, a nie cywilną, do której nie mają zastosowania przepisy kodeksu cywilnego.

Skoro zatem, co wynika z treści decyzji o przydziale z 1975 roku sporny lokal stanowił już w 1975 roku kwaterę stałą dla funkcjonariusza (dawniej Milicji Obywatelskiej) obecnie przekształconej w Policję i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem to brak jest podstaw do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych.

Ponadto gdyby przyjąć, że w dacie przydziału tegoż lokalu ojcu odwołującego się w 1975r. lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji to decyzja przydziałowa nie mogłaby wywrzeć skutków prawnych. Skutkowałoby to koniecznością przyjęcia stanowiska. że zarówno rodzice jak i Pan T. S. zawsze zajmowali sporny lokal bez tytułu prawnego.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że wymaganie, aby Gmina w sposób formalny przekazała przedmiotowy lokal do dyspozycji MSWiA jest nietrafne z tego powodu, że przedmiotowy lokal pozostawał w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych już w 1975 roku. Dopiero na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 z późno zmianami) mienie ogólnospołeczne, stanowiące do tej pory własność Skarbu Państwa podlegało komunalizacji na zasadach przewidzianych tą ustawą. Gminy przejmowały zatem dotychczasowe mienie państwowe razem z jego obciążeniami. Z tego powodu Gmina [...], przejmując sporny lokal na własność przejęła go, jako pozostający już w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych.

Ponadto podkreślić należy, że pozostawanie w dyspozycji nie oznacza prawa własności lokalu, a jedynie uprawnienie do wskazania najemcy lokalu lub wydania decyzji nakazującej nieuprawnionym, do przydziału, opróżnienie lokalu.

Uprawnienie członków rodziny policjanta do zajmowania lokalu pozostającego w dyspozycji Policji wynika z posiadanego przez policjanta tytułu prawnego do lokalu.

Wymienienie w decyzji o przydziale lokalu członków rodziny policjanta nie daje im samodzielnego tytułu prawnego do lokalu.

Natomiast art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji określa, że decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego.

W świetle art. 95 ust. 3 pkt 3 istotą rozpatrywanej sprawy jest stwierdzenie, czy skarżący posiada tytuł prawny do przedmiotowego lokalu mieszkalnego.

Na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (Dz.U. z 2004 r., Nr 8 poz. 67 z późno zmianami) prawo do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji odpowiednio Ministra Spraw Wewnętrznych lub Ministra Sprawiedliwości albo podległych im organów przysługuje również członkom rodzin uprawnionym do renty rodzinnej po funkcjonariuszach, którzy w chwili śmierci spełniali warunki wymagane do uzyskania emerytury lub renty policyjnej oraz po zmarłych emerytach i rencistach.

Podkreślić należy, że zainteresowany nie posiada uprawnień do renty rodzinnej po zmarłym ojcu.

Reasumując, skoro przedmiotowy lokal nie został przydzielony odwołującemu się w formie decyzji administracyjnej oraz nie posiada on prawa do lokalu mieszkalnego w dyspozycji Policji, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, w świetle art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, zasadne pozostaje wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego. Taki pogląd reprezentuje również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 22.05.2009r. (Sygn. akt l OSK 888/08). z dnia 02.02.2009r. (Sygn. akt I OSK 816/08), 28.01.2009r. (Sygn. akt l OSK 81/08). z dnia 18.06.20081' (Sygn. akt I OSK 959/07) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 06.02.2009r. (Sygn. akt II SAlWa 1284/08). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 08.01.2009r. (Sygn. akt IV SA/Gl 184/08) i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26.11.2008r. (Sygn. akt III SA/Kr 770/08).

W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując wywód, że właścicielem lokalu jest Gmina [...], co sprawia, iż zgodnie z art. 64 Konstytucji R.P. to gmina powinna decydować o swojej własności. Strona zwróciła uwagę, że podobny pogląd przyjął Trybunał Konstytucyjny odnosząc się do dotychczasowego użytkowania i dysponowania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną w wyroku z dnia 18.09.2008r., sygn. K 7/07.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że Trybunał Konstytucyjny w przytoczonym przez stronę wyroku, zakwestionował wyłącznie dysponowanie przez jednostki podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną i w tym zakresie stwierdził niekonstytucyjność przepisu art. 90 ustawy o Policji. Skarżący więc bezzasadnie powołuje się na powyższe orzeczenie stosując wykładnię w nim zastosowaną do mieszkań pozostających w zasobach gminy. W tym zakresie Trybunał Konstytucyjny nie orzekał, a zatem należy przyjąć, że sporny lokal mieszkalny pozostaje nadal w dyspozycji Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna, choć nie z przyczyn w niej podanych.

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.), Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, przy czym zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm., dalej zwaną: p.p.s.a.), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, iż doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji przesądziło o częściowej zasadności skargi.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organów były przepisy art. 90, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Jednakże, ani omawiane przepisy, ani też żaden z pozostałych przepisów ustawy o Policji i przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2005 r., Nr 105, poz. 884), nie uprawniał organów administracji do wyznaczenia skarżącym terminu opróżnienia zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. Skoro więc w przepisach prawa materialnego, obowiązujących w dacie podejmowania kwestionowanej decyzji, brak było regulacji pozwalającej na wyznaczenie przez organ terminu do opuszczenia lokalu, to uznać należy, że nałożenie takiego obowiązku na skarżącego jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Zaznaczyć ponadto należy, że organ I instancji określił czas opróżnienia lokalu, jako upływ miesiąca od otrzymania decyzji pierwszoinstancyjnej, co w istocie narusza też przepis art. 130 § 1 k.p.a., który stanowi, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Trzeba mieć tu na względzie okoliczność, że wydając decyzję administracyjną zawierającą termin jej wykonania organ nie może przewidzieć, kiedy taka decyzja uostateczni się.

Co się natomiast tyczy zarzutów skargi w zakresie rozstrzygnięcia o opróżnieniu lokalu, to nie były one zasadne. Organy poczyniły prawidłowe ustalenia faktyczne i w oparciu o nie oparły orzeczenie o właściwą podstawę prawną, przytaczając zasadne i wyczerpujące jej uzasadnienie, które Sąd w pełni podziela.

Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego argumentu, że mieszkanie objęte decyzją nie stanowi własności Policji, nigdy nie było przekazane do jej dyspozycji, a właścicielem lokalu jest Urząd Gminy [...], to okoliczności te nie mogły świadczyć o zasadności skargi. Jak wynika bowiem z materiału dokumentacyjnego w 1975 r. przedmiotowy lokal został przydzielony - jako kwatera stała - funkcjonariuszowi Milicji Obywatelskiej ( ojcu skarżącego) i przydziału tego dokonał Komendant Wojewódzki MO. W decyzji o przydziale zaznaczono wyraźnie, że do przydzielonego mieszkania służbowego stosuje się przepisy gospodarki lokalami służbowymi obowiązujące w organach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Trzeba nadmienić, że obowiązujący w dacie przydziału przepis art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. prawo lokalowe ( Dz. U. z 1962 r. Nr 47, poz. 227 ) przewidywał, że nie podlegają publicznej gospodarce lokalami budynki i lokale przeznaczone na zakwaterowanie MO oraz funkcjonariuszy służby więziennej i zakładów poprawczych. Analogiczną regulację utrzymywały również kolejne ustawy poświęcone tej materii tj. ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. Prawo lokalowe ( Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ), ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm. ) i obecnie obowiązująca, wyżej cytowana ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Skoro zatem - co wynika z treści w/w decyzji o przydziale z [...].1975 r., sporny lokal stanowił już w 1975 r. kwaterę stałą dla funkcjonariusza dawniej Milicji Obywatelskiej, obecnie przekształconej w Policję i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal nie pozostawał i nie pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych.

Trzeba również zgodzić się z organem, iż gdyby przyjąć, że w dacie przydziału tegoż lokalu ojcu skarżącego w 1975 r. lokal ten nie pozostawał w dyspozycji służb podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych to decyzja przydziałowa nie mogłaby wywrzeć żadnych skutków prawnych a tym samym objąć swym działaniem ( w tamtym czasie ) rodziców, jak i samego skarżącego. Skutkowałoby to koniecznością przyjęcia stanowiska, że zarówno rodzice jego jak i on sam zawsze zajmowali sporny lokal bez tytułu prawnego.

Ponadto należy wyjaśnić, że wymaganie, aby Gmina w sposób formalny przekazała przedmiotowy lokal do dyspozycji MSWiA jest dodatkowo nietrafne także z tego powodu, iż lokal ten pozostawał w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych już - jak wyżej wspomniano - w 1975 r. W okresie tym gminy nie istniały. Powstały one dopiero w 1990 r. i na podstawie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i pracownikach samorządowych ( Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) mienie ogólnospołeczne, stanowiące do tej pory własność Skarbu Państwa podlegało komunalizacji na zasadach przewidzianych tą ustawą. Gminy przejmowały zatem dotychczasowe mienie państwowe razem z jego obciążeniami. Z tego powodu Gmina [...], przejmując sporny lokal na własność, przejęła go jako pozostający już w dyspozycji MSWiA.

W tych warunkach zatem ponieważ omawiany lokal pozostaje w dyspozycji organów podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, a skarżący nie jest osobą uprawnioną do zajmowania kwatery stałej dla funkcjonariusza Policji, którą zajmuje bez tytułu prawnego, to decyzja o opróżnieniu lokalu odpowiadała prawu.

Nie jest również zasadne powoływanie się przez stronę na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18.09.2008r. Po pierwsze, wyrok ten nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie. Po wtóre jak słusznie zauważył organ odwoławczy, Trybunał Konstytucyjny w powyższym wyroku, zakwestionował wyłącznie dysponowanie przez jednostki podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji lokalami mieszkalnymi stanowiącymi własność prywatną i w tym zakresie stwierdził niekonstytucyjność przepisu art. 90 ustawy o Policji. We wskazanym wyroku, Trybunał Konstytucyjny zajął stanowisko, że nie ma żadnych przeszkód, by Policja dysponowała w dalszym ciągu lokalami będącymi własnością gmin, w celu zapewnienia lokali mieszkalnych funkcjonariuszom Policji. Warto przytoczyć w tym miejscu fragment uzasadnienia w/w wyroku: "Obowiązek zapewnienia lokali mieszkalnych funkcjonariuszom Policji spoczywa na państwie i jego organach. Dla realizacji tego obowiązku nie jest konieczne ani nawet wskazane trwałe ograniczanie właścicielom lokali prywatnych możliwości korzystania z ich przedmiotu własności i rozporządzania nim. Państwo powinno tak kształtować zasoby lokalowe resortu spraw wewnętrznych, aby potrzeby mieszkaniowe funkcjonariuszy Policji w wystarczającym stopniu zaspokajały lokale uzyskane w wyniku działalności inwestycyjnej organów tego resortu albo terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy".

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałej części na podstawie art. 151 p.p.s.a. Na podstawie art. 158 w zw. z art. 206 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania