II GSK 2254/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2015-08-25	
Data wpływu	2013-11-18	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Kisielewicz
Cezary Pryca
Janusz Zajda /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f	
Hasła tematyczne	Drogi publiczne
Egzekucyjne postępowanie	
Sygn. powiązane	III SA/Po 199/13	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2007 nr 19 poz 115; art. 13 ust. 1, art. 13b ust. 2, art. 13f ust. 1, art. 40d ust. 2,; Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2012 nr 0 poz 270; art. 141 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2002 nr 110 poz 968; art. 17, art. 18, art. 33 pkt 1, art. 34 par.1;  Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art.6-9, art. 77 par. 1, art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz Cezary Pryca Protokolant Milena Dąbkowska po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 9 kwietnia 2013 r.; sygn. akt III SA/Po 931/12 w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r.; nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Po 931/12 oddalił skargę S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] maja 2012 r., w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Burmistrz Miasta Ś. upomnieniem z 25 marca 2011 r. wezwał S. S. do uregulowania należności za postój samochodu Peugeot nr rej. [...] w Strefie Płatnego Parkowania (SPP) w Ś., w kwocie 400 zł, wraz z odsetkami w wysokości 177,15 zł oraz kosztami upomnienia w kwocie 8,80 zł. Wobec nieuregulowania płatności, w dniu 18 października 2011 r. ww. organ, działając jako wierzyciel, wystawił wobec S. S. tytuły wykonawcze nr [...], [...] obejmujące należności z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych.

S. S. w zarzutach wobec tytułów wykonawczych podniósł, że wynikający z tytułów obowiązek uiszczenia opłat nie istnieje. Zaprzeczył, aby parkował w SPP we wskazanych w upomnieniu datach, oraz że każdorazowo uiszczał opłatę, brak jest natomiast dowodów świadczących o parkowaniu bez opłat w postaci zapisów np. z monitoringu, czy w formie fotografii.

Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. Burmistrz Ś. uznał zarzuty dłużnika za nieuzasadnione.

Wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłat wynika bezpośrednio z przepisu prawa, o czym stanowi art. 13 ust. 1, art. 13f ust. 1 oraz art. 40d ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.; dalej: udp). Wezwania do zapłaty o wskazanych numerach zostały umieszczone za wycieraczką samochodu stanowiącego własność S. S.. Każdy przypadek nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania został także odnotowany w podręcznym komputerze.

Postanowieniem z [...] maja 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało postanowienie organu I instancji w mocy. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano m.in. art. 17, art. 18 i art. 33 pkt 1 oraz art. 34 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.; dalej: upea).

Kolegium wskazało, że do akt sprawy zostały dołączone dokumenty, potwierdzające nieuiszczenie opłat parkingowych w okresie od 19 lutego do 27 listopada 2007 r. wraz ze wskazaniem kontrolera strefy parkowania, wystawiane przez firmę, która zarządza i kontroluje Strefę Płatnego Parkowania, ustaloną uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...] grudnia 2003 r. Z powyższych dokumentów wynika, iż z powodu nieopłaconego postoju pojazdem marki Peugeot w okresie wyżej wskazanym wystawiono 8 wezwań dotyczących parkowania przy pl. [...]. Kolegium wyjaśniło, że wezwania te, w oryginale umieszczone za wycieraczką pojazdu, stanowią dowód potwierdzający nieuiszczenie opłat, oraz informację dla korzystającego z drogi publicznej o obowiązku jej uiszczenia, który to obowiązek powstaje z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w Strefie. Kolegium stwierdziło, że nie istnieje obowiązek przedstawienia zobowiązanemu zapisów monitoringu, fotografii, czy też wystawienia mandatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalając skargę stwierdził, że zaskarżone postanowienie oraz rozstrzygnięcie Burmistrza Ś. w przedmiocie nieuznania zarzutów skarżącego za zasadne odpowiadają prawu.

Podkreślił, że postanowienie SKO w P., jak i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Ś. wydane zostały w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym zgodnie z przepisami ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika z mocy prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji, co słusznie zostało podniesione przez organy. Obowiązek ponoszenia takich opłat został sformułowany w ustawie z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Z przepisów powołanego aktu prawnego wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa i wydanej z jego upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego. Obowiązek taki powinien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowanie w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek.

Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły, że stawiany przez skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej (art. 33 pkt 1 upea) nie był zasadny. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie wykazał, że w czasie stwierdzonego parkowania w SPP w Ś., obejmującym okres od 19 lutego do 27 listopada 2007 r., uiścił wymaganą opłatę za parkowanie. Analiza dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych - w ocenie Sądu - pozwoliła organom na ustalenie, że opłata za parkowanie pojazdu nie została uiszczona. Świadczy o tym raport 8 wezwań, skutkujący pozostawieniem przez kontrolera SPP za wycieraczką pojazdu stosownych zawiadomień o nieopłaconym postoju. Zawiadomienie to stanowi dowód potwierdzający nieuiszczenie opłat i jest wystarczającą informacją dla korzystającego z drogi o powstałym obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Sąd podzielił stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że zarówno przepisy ustawy o drogach publicznych jak i uchwała Rady Miejskiej w Ś. Z [...] grudnia 2003 r. w sprawie ustanowienia Strefy Płatnego Parkowania nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru". Obowiązek uiszczenia opłaty powstaje w momencie zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania, a stwierdzenie braku opłaty odnotowywane jest w momencie wystawienia zawiadomienia w skomputeryzowanej bazie biura Strefy, gdzie wyszczególnione zostają takie dane jak numer rejestracyjny pojazdu, jego marka, data i godziny oraz miejsce parkowania. Będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna jest konsekwencją stwierdzenia, przez powołanych do tego inspektorów SPP, nieponiesienia w 8 przypadkach opłat za parkowanie należącego do skarżącego pojazdu samochodowego. Zasadne zatem było sporządzenie przez wierzyciela upomnienia, na podstawie którego bez wszczynania postępowania egzekucyjnego, po jego doręczeniu skarżący miał możliwość uiszczenia opłat dodatkowych, a wobec braku ich uiszczenia koniecznym stało się wystawienie tytułów wykonawczych następnie doręczonych skarżącemu.

Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zaskarżył S. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z art. 6-9 kpa, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13b ust. 2 udp, poprzez niewyczerpujące zebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, nie rozważenie wszystkich okoliczności, mających lub mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz nie podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

2. art. 141 § 4 ppsa w zw. z przepisami art. 13 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13b ust. 2 udp, poprzez dokonanie przez Sąd nieprawidłowych ustaleń faktycznych polegających na niezasadnym przyjęciu, że:

- opłata za parkowanie pojazdu nie została uiszczona;

- wystawienie przez Inspektora zawiadomienia w skomputeryzowanej bazie biura SPP stwierdza brak uiszczenia opłaty za parkowanie;

- skarżący korzystał z drogi publicznej w strefie płatnego parkowania.

W uzasadnieniu środka prawnego skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji nie skonfrontował z ustalonym stanem faktycznym praktyki kontrolerów SPP, polegającej na rejestrowaniu czasu i miejsca braku uiszczenia opłaty parkingowej w formie fotografii. Skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie podnosząc, że nigdy nie parkował pojazdu bez uiszczenia opłaty w SPP w okresie wskazanym w tytule wykonawczym, oraz że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o braku opłaty parkingowej. Wskazał, że dowody, na których opierał się organ, tj. pozostawione przez kontrolerów zawiadomienia, nie określają miejsca i czasu pozostawionego pojazdu, nadto pomimo czynionych przez skarżącego starań nie zostały zweryfikowane przez organy również inne dowody, np. zapis monitoringu, czy ewentualnie materiał fotograficzny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. złożyło odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez jej podstawy i wnioski. Autor środka prawnego nie może zatem ograniczyć się do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, a ma obowiązek uzasadnienia, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi. Uzasadnienie winno być też na tyle precyzyjne, aby pozwalało na wypowiedź o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.

Kontroli instancyjnej poddany został wyrok WSA w P. oddalający skargę na decyzję w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, przejawiające się w nieuprawnionym zaakceptowaniu przez Sąd pierwszej instancji orzekania przez organy na podstawie niepełnego materiału dowodowego.

Skarżący ponownie zakwestionował istnienie egzekwowanego obowiązku wskazując, iż organy winny udowodnić, że do zdarzeń wymienionych w tytule wykonawczym w ogóle doszło i wyjaśnić, jaki skarżący ma z nimi związek. Jego zdaniem, organy zaniechały wykonania obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, bezprawnie uznały za wiarygodne i wystarczające do egzekwowania płatności zawiadomienia wystawiane w skomputeryzowanej bazie Biura SPP, przez inspektorów tej Strefy, a następnie takie działania zaakceptował Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.

Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 udp, korzystający z dróg publicznych obowiązani są do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w powołanym przepisie pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w SPP, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 udp wskazał też cel ustalania SPP stanowiąc, że Strefę ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w SPP jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w SPP, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą, dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem konieczna jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest konieczne. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. W sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy, co do jej istoty.

Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak w tym zakresie postępowania administracyjnego) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, poprzez postawienie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29 § 1 zd. 2 upea, zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym przyjąć należy, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem, kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika.

W świetle dołączonych do sprawy akt administracyjnych nie można uznać, że w sprawie zostały naruszone przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 6-9, 77 § 1 i 80 kpa, ze względu na to, że organy egzekucyjne nie wykazały w sposób przekonujący istnienia obowiązku podlegającego egzekucji.

W kontekście podniesionych zarzutów należy stwierdzić, że kontrolerzy SPP wprawdzie nie sporządzili fotografii, ani nie dysponują zapisami z monitoringu, które potwierdziłyby zajście zdarzenia, jakim był postój pojazdu skarżącego w Strefie Płatnego Parkowania bez uiszczenia opłat, jednak sporządzane przez inspektorów Strefy (działających z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP - jak to w sprawie miało miejsce w 8 przypadkach (w okresie od 19 lutego do 27 listopada 2007 r.) - których oryginały umieszczane były za wycieraczką pojazdu, stanowią dokumenty (dowody), potwierdzające nieuiszczenie opłat, a zarazem stanowią dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłat.

Sąd pierwszej instancji trafnie zwrócił uwagę na dołączone dokumenty potwierdzające nieopłacone postoje, ze wskazaniem kontrolera strefy parkowania wystawiającego wezwanie Firmy, zarządzającej i kontrolującej SPP, ustalonej uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z [...] grudnia 2003 r. Każdy przypadek nieopłaconego postoju w Strefie był, oprócz umieszczania za szybą zawiadomienia, odnotowywany w podręcznym komputerze (z którego nie było możliwości usunięcia danych), z wyszczególnieniem numeru rejestracyjnego, marki pojazdu, daty i godziny oraz miejsca postoju. Przepisy udp, ani uchwała Rady Miejskiej w Ś. nie ustanawiały obowiązku przedstawiania zobowiązanemu fotografii, zapisów z monitoringu, ani wystawiania mandatu.

Nie sposób przyjąć, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że w okresie od 19 lutego do 27 listopada 2007 r. różni inspektorzy SPP wypisali 8 zawiadomień o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, mimo że nie widzieli takiego pojazdu na terenie Strefy lub widzieli w nim ważny bilet potwierdzający opłacenie postoju. Kopie zawiadomień są drukami ścisłego zarachowania i mogą być udostępnione do wglądu w siedzibie Biura SPP. W zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora i jego podpis. Dane te nie pozostawiają sfery dowolności na ich interpretację.

Wynikało z nich w konkretnej sprawie, że pojazd należący do zobowiązanego każdorazowo był zaparkowany bez biletu. Nie jest to zatem sytuacja niejasna, mogąca wywoływać spory np. co do sposobu zakreślenia biletu, upływu jego ważności, umieszczenia biletu w określonym miejscu, bądź sposobu, który nie pozwalałby na odczytanie jego treści. Nie można zatem zgodzić się z zarzutem, że w sprawie nie wykazano skarżącemu, iż jego samochód był zaparkowany w SPP bez biletu. Zestawienie 8 zawiadomień wystawionych przez uprawnionych do tego inspektorów SPP, w którym wpisano markę i numer rejestracyjny samochodu zobowiązanego, pozwalają na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Posiadając takie dowody wierzyciel mógł zasadnie uznać (działając w granicach swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 kpa), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia opłat parkingowych w miejscach i czasie wskazanych w zawiadomieniach.

W związku z powyższym nie można uznać za przekonujące gołosłownych twierdzeń S. S., iż nie parkował swego pojazdu na terenie SPP. Oznaczałoby to, iż wszystkie zawiadomienia inspektorów SPP nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, czyli są dokumentami fałszywymi. Brak jest logicznych podstaw do takiego stwierdzenia, tym bardziej, iż skarżący w żaden sposób takich okoliczności nie uprawdopodobnił. Należy jeszcze raz podkreślić, że sporządzanie dokumentacji fotograficznej przez inspektorów SPP nie wynikało z wymogu prawnego, w szczególności z uchwały RM w Ś. Z [...] grudnia 2003 r.

Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 141 § 4 ppsa w sposób opisany w zarzucie i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 ppsa zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (uchwała 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1002/11). Uchybieniem, niepozostającym bez wpływu na rezultat kontroli kasacyjnej zaskarżonego orzeczenia, jest bowiem uzasadnienie, w którym ocena o zgodności/niezgodności z prawem działania organu administracyjnego formułowana jest bez (gruntownego) odniesienia się do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy, bowiem w tego rodzaju sytuacji nie jest możliwe zrekonstruowanie przebiegu operacji logicznej, rezultatem której jest przyjęcie konkretnego kierunku interpretacji i zastosowania konkretnych przepisów prawa w okolicznościach konkretnego stanu faktycznego sprawy (por. np. wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09).

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się WSA w P. podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie to zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wynika z niego, że Sąd pierwszej instancji odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa skarżący kasacyjnie w istocie zwalcza prawidłowość przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego. Polemika ta, z przyczyn wyżej wskazanych, nie może odnieść zamierzonego skutku.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku.