Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. WSA Tomasz Stawecki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] SA z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 814/18 w sprawie ze skargi [...] SA z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania prac budowlanych oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 814/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Wojewody Lubelskiego z 7 sierpnia 2018 r., znak:

IF-VII.7840.7.29.2018.EZ, w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu stacji bazowej telefonii komórkowej.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do sądu decyzją Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z 4 czerwca 2018 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tymczasowej stacji bazowej sieci [...] nr 85243 [...], na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Wojewoda zgodził się ze Starostą, że projektowany obiekt wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie należy zakwalifikować jako tymczasowy obiekt budowlany (z uwagi na czasowość użytkowania w danej lokalizacji) stale związany z gruntem. Obiekt taki nie jest jednak wymieniony w katalogu obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zawartym w art. 29 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332; dalej: "Prawo budowlane"). Konstrukcję objętą zgłoszeniem oraz wymagane roboty budowlane należało więc zakwalifikować jako obiekt budowlany – budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Przesądza to o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest zamierzeniem budowlanym, które z uwagi na emisję pola elektromagnetycznego może wymagać przygotowania odpowiedniego raportu środowiskowego. Budowa stacji bazowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] S.A. w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi II instancji naruszenie art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie mimo że planowana inwestycja polega na budowie tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, lecz nie dłuższym niż 180 dni. Zarzucono również organowi II instancji błąd w ustaleniach technicznych przyjętych za podstawę zaskarżonego aktu polegający na uznaniu, że sposób ustawienia tymczasowej stacji bazowej przewidzianej do rozbiórki przed upływem 180 dni charakteryzuje się trwałym połączeniem z gruntem.

Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy administracji architektoniczno-budowlanej były zobligowane do orzeczenia o wniesieniu sprzeciwu stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W świetle przytoczonego opisu technicznego inwestycji organy obu instancji zasadnie przyjęły, że objęty zgłoszeniem maszt posiada cechy trwałego związania z gruntem. Zasadnie zatem organy uznały, że inwestycja wykracza poza zakres przedmiotowy art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego i z tego powodu nie może zostać zrealizowana na podstawie zgłoszenia, lecz wymaga pozwolenia na budowę.

Sąd I instancji nie kwestionował zasadności twierdzeń strony skarżącej, że obiekty budowlane posiadające cechę tymczasowości oraz nieposiadające trwałego związania z gruntem muszą być także budowane (instalowane) z uwzględnieniem dyspozycji normy wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, tj. w sposób zapewniający ich stabilność, odporność na warunki atmosferyczne oraz przede wszystkim gwarantujący bezpieczne ich użytkowanie. Należy jednak stwierdzić, że gabaryty niektórych obiektów budowlanych, w tym takich jak objęty kontrolowanym postępowaniem maszt stacji bazowej telefonii komórkowej, dla bezpiecznego ich użytkowania wymagają trwałego związania z gruntem, zarówno w przypadku ich tymczasowego, jak i stałego użytkowania. Dlatego należało przyjąć funkcjonalne rozumienie trwałego związania z gruntem przedmiotowego obiektu budowlanego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła [...] S.A. w Warszawie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego polegające na jego niezastosowaniu, mimo że planowana inwestycja polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy przedmiotowej tymczasowej, mobilnej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jako tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i niewymagający takiego połączenia, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, wymaga jedynie zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust 1 Prawa budowlanego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że planowana inwestycja nie jest zaliczana do tymczasowych obiektów budowlanych z uwagi na rzekome trwałe połączenie z gruntem;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 30 ust. 6 punkt 1 Prawa budowlanego polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu i przyjęciu, że Starosta [...] zasadnie wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania przedmiotowych prac budowlanych, a Wojewoda Lubelski sprzeciw ten zasadnie utrzymał w mocy;

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 145 § 3 w zw. z art. 145 § 1 punkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na jego niezastosowania w sytuacji, gdy istniały podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego.

Wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji oraz umorzenie postępowania. Dodatkowo skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2022 r., skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095). Przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy – wobec intensyfikacji rozwoju epidemii - mogłoby bowiem wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można jej było przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Rozpoznając sprawę według tak określonych zasad Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna. Formalnie bowiem wymogi wskazania normatywnych podstaw skargi kasacyjnej i uzasadnienia zarzutów zostały spełnione, ale analiza treści zarzutów skargi kasacyjnej nie uzasadnia wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna nie zawiera bowiem usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoczynając od zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy podkreślić, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie jest uwarunkowana zasadnością zarzutów materialnoprawnych, podniesionych w skardze kasacyjnej. Nietrudno jednak zauważyć, że ani z opisów naruszenia prawa wyartykułowanych w poszczególnych zarzutach, ani z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika przyczyna powiązania powołanego w procesowej podstawie skargi kasacyjnej art. 145 § 3 p.p.s.a. z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jak stanowi art. 145 § 3 p.p.s.a., w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Skoro wnosząca kasację nawiązała do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to przypomnieć należy, że na podstawie tego przepisu, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. W skardze wniesionej do Sądu I instancji nie wskazano jednak takich przyczyn. W zarzutach naruszenia prawa materialnego i procesowego nie wskazano również, że mają one charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Także wniosek zawarty w skardze ograniczał się do żądania uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i umorzenia postępowania, a nie stwierdzenia ich nieważności.

Podobnie z podstaw kasacji i jej uzasadnienia nie wynikają okoliczności uzasadniające powołanie się na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy zarzuty procesowe skargi kasacyjnej należy uznać za niezasługujące na uwzględnienie (patrz też wyrok NSA z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3707/18, LEX nr 3274176).

Odnosząc się natomiast do zarzutów materialnoprawnych należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie kluczową kwestią było zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego i odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowy obiekt – wieża tymczasowej stacji bazowej telefonii komórkowej – wypełnia warunki przewidziane w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowalnego. Zgodnie z tym przepisem, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, w terminie określonym w zgłoszeniu (...), ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Jednocześnie pierwszy element hipotezy normy prawnej znajdującej zastosowanie w sprawie, tj. znaczenie wyrażenia "tymczasowy obiekt budowlany", został określony w ustawie poprzez zamieszczenie w niej definicji legalnej. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego (w brzmieniu przyjętym w tekście jednolitym ustawy ogłoszonym przed dokonaniem przez skarżącą spółkę ww. zgłoszenia: Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Analiza obu kluczowych przepisów prowadzi do wniosku, że mamy do czynienia z asymetrią zakresu zastosowania obu przepisów. W art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego wymienia się (w wyniku użyciu wyrażenia "a także" pełniącego funkcję spójnika) dwa typy tymczasowych obiektów budowlanych: dla pierwszego typu trwałe związanie z gruntem nie jest istotne, natomiast dla drugiego jest to cecha definicyjna. Mogą zatem być tymczasowe obiekty budowlane, które są związane z gruntem i nie podważa to ich charakteru. Natomiast nie ma wątpliwości, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego zwolnienie od wymogu uzyskania pozwolenia na budowę dotyczy wyłącznie obiektów spełniających oba warunki: tymczasowości oraz braku trwałego związania z gruntem.

Z akt z rozpatrywanej sprawy wynika, że przedmiotem zgłoszenia była tymczasowa stacja bazowa sieci [...]. W jej skład wchodzą: masz mobilny ITE o wysokości 27 m oraz urządzenia technologiczne ustawione na ramie u jego podstawy. Inwestor podkreśla przy tym, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego oddziaływanie stacji zamyka się w granicach działki, na której zostanie wybudowana. W związku z tym, zgodnie z kwalifikacją przedsięwzięcia przygotowaną przez osobę uprawnioną do wystawienia takiego dokumentu, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W opisie technicznym inwestycji zawartym w pkt. 3.3 projektu tymczasowej stacji bazowej wskazuje się, że maszt antenowy, określany jako mobilny, ma być posadowiony na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu. Ruszt stalowy zostanie z kolei oparty na 4 słupach głównych i dwóch slupach pośrednich dodatkowo obciążonych balastami. Jako balast zostaną zastosowane typowe bloczki betonowe M6 o wymiarach 12 x 38 x 24 cm. Bloczki zostaną ułożone na 4 podporach narożnych. Dodatkowo dla prawidłowego stabilizowania masztu oraz właściwej pracy podpór (ograniczenie osiadania) przewidziano zastosowanie płyt drogowych o wymiarach 300 x 150 x 15 cm układanych symetrycznie pod każdą narożną stopą. Stopy będące umocowane (kotwione) w płycie za pomocą 4 kotew wklejanych (w sumie 16 kotew). Opisany stan instalacji masztu znajduje również potwierdzenie w dołączonym do zgłoszenia projekcie tymczasowej stacji bazowej (rysunek nr 3 – "Widok masztu", k. 26 akt admin.).

Zarówno organy administracji właściwe w sprawie, jak i Sąd I instancji zakwestionowały przeprowadzoną przez inwestora wykładnię językową i systemową art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Uznały bowiem, że bez względu na techniczny sposób umocowania odciągów stabilizujących maszt, całą konstrukcję należy uznać za trwale związaną z gruntem.

Również Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji. Zwolnieniu z obowiązku poddania zamierzonej inwestycji postępowaniu na podstawie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podlegają bowiem tylko takie tymczasowe obiekty budowlane, które jednocześnie są niepołączone trwale z gruntem. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi przy tym oznaczać stałości takiego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia obiektu od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów, ani też wielkość zagłębienia w gruncie, jeśli w ogóle takie zagłębienie występuje. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym zniszczyć lub spowodować przesunięcie, bądź przemieszczenie w inne miejsce. Zatem trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. II OSK 1261/15, LEX nr 2328914, z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 989/18, LEX nr 3022174, z dnia 21 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3796/18, LEX nr 3287039; z dnia 27 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3707/18, LEX nr 3274176).

Mając na uwadze przedstawione zasady kwalifikacji obiektów budowlanych za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu I instancji, że zgłoszony obiekt, który wymaga stabilizacji na gruncie przy pomocy m.in. bloków betonowych i kotew wklejanych, a zatem nie może być uznany za "nietrwale związany z gruntem". Z tego względu zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w skardze kasacyjnej nie są zasadne. Nie został bowiem naruszony art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 pkt 5 i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, ani też art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

Można też dodać, że zarzuty skarżącej kasacyjnie spółki budzą też dalsze wątpliwości co do wskazanej podstawy prawnej. Należy zauważyć, że w zgłoszeniu z 21 maja 2018 r. inwestycja przedstawiona została jako "Budowa obiektu budowlanego / roboty budowlane / nie wymagające pozwolenia na budowę" i dookreślona jako "montaż mobilnej tymczasowej stacji bazowej sieci [...] nr 85243 [...]". Zgłoszenie sugeruje zatem, że mamy do czynienia wyłącznie z robotami budowlanymi (montaż), a nie z określonym obiektem budowlanym, który wymaga kwalifikacji odpowiednio do definicji legalnych różnych typów obiektów, które są zawarte w art. 3 Prawa budowlanego. Dodatkowo, w "Opisie technicznym" inwestycji zawarta jest również "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko". W dokumencie tym parametry anten sektorowych i radioliniowych (parabolicznych), w tym promieniowanie anten, są scharakteryzowane z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Analizy kończą się przy tym stwierdzeniem, że planowany maszt mobilny wraz z systemami antenowymi nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych (oświadczenie projektanta dołączone do kwalifikacji przedsięwzięcia). W tym stanie rzeczy należałoby stwierdzić, że zgłoszona inwestycja ma zupełnie inny przedmiot niż wynika to ze zgłoszenia: nie są to roboty budowlane polegające na montażu masztu, ale realizacja budowli (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), która mogła wymagać oceny pod względem środowiskowym. Takie zaś badanie możliwe jest jednak tylko w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a nie w ramach czynności podejmowanych w trybie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego (o wymogach stawianych stacjom bazowym telefonii komórkowej patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2536/18, LEX nr 3265602 oraz z 9 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2832/17, LEX nr 2768947). Powyższe ustalenia stanowią dodatkowy argument przeciwko zarzutowi skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. stanowi to zatem dodatkowe potwierdzenie, że inwestycja zaplanowana przez skarżącą kasacyjnie spółkę dotyczyła budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Dlatego też sprzeciw wniesiony przez organ I instancji był w pełni zasadny i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa.

Na marginesie należy zauważyć, że z dniem 25 października 2019 r. nastąpiła zmiana brzmienia art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez zaliczenie mobilnych masztów antenowych do tymczasowych obiektów budowlanych (ustawa z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw). Ustawa nowelizująca stworzyła możliwość kwalifikacji masztów antenowych zgodnie z oczekiwaniami skarżącej spółki dopiero z dniem 25 października 2019 r. i z tego powodu nie może być odnoszona do spraw rozstrzygniętych przed tą datą.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.