Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi C.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie

Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 134 w związku z art.127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2013 r., poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez C. P..

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że pismem z dnia [...] października 2014 r. , nr [...] skierowanym do Ośrodka Pomocy Społecznej w K., Dyrektor PCPR w S. poinformował zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2014r. o pomocy społecznej( Dz. U. z 2013r. , poz. 182 zwanej dalej jako "u.p.s.") o braku możliwości przyjęcia R.P. na listę osób oczekujących na umieszczenie w Domu Pomocy Społecznej w S. W piśmie tym Dyrektor PCPR poinformował również, że w Domu Pomocy Społecznej w S. mieszka 130 osób, z których większość jest całkowicie zależna od innych osób, nie ma ludzi młodych i samodzielnych, w przypadku przyjęcia R.P. istnieje realne , bezpośrednie zagrożenia zdrowia i życia dla pozostałych mieszkańców. Upośledzenie zdolności adaptacyjnych i reagowanie agresją, stosowanie przemocy wobec innych, przy małej zdolności przewidywania skutków swojego postępowania czynią niemożliwym zapewnienie przez Dom Pomocy Społecznej odpowiedniej opieki, nadzoru i bezpieczeństwa. Ponadto R.P. podnosił, że chciałby trafić do Domu Pomocy Społecznej w P., a ośrodek ten dysponuje wolnym miejscem i nie ma potrzeby wpisywania R.P. na listę osób oczekujących na umieszczenie w domu. Dyrektor PCPR poinformował, że po przeanalizowaniu całości dokumentacji , nie ma możliwości zapewnienia opieki psychiatrycznej jakiej wymaga R.P..

Odwołanie od ww. pisma wniosła C.P. (dalej również jako "skarżąca") podważając stanowisko Dyrektora PCPR wyrażone w tym piśmie.

Kolegium wniesione odwołanie uznało za niedopuszczalne. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniło, że odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, lub gdy czynność organu administracji nie jest decyzją administracyjną, a czynnością materialno-techniczą. Niedopuszczalne jest odwołanie od czynności administracji publicznej, która nie jest decyzją w rozumieniu art. 104 i 107 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że w art. 107k.p.a. zostały określone niezbędne elementy decyzji, do których miedzy innymi należą: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania decyzji, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienie faktyczne i prawne, podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r. , sygn..akt SA1163/81 stwierdziło, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie ułatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 §1 k.p.a. jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje . Do takich elementów należy zaliczyć; oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji.

Kolegium stwierdziło, że pismo Dyrektora PCPR z dnia [...] października 2014 r. nie zawiera wszystkich niezbędnych elementów aby uznać je za decyzję administracyjną, bowiem nie posiada ono adresata, tzn. określenia podmiotu nabycia prawa lub ustalenia obowiązku. Pismo to skierowane zostało do Ośrodka Pomocy Społecznej w K. tzn. organu, który wydał decyzję z dnia [...] października 2014 r. o skierowaniu R.P. do Domu Pomocy Społecznej w S. Organ taki nie ma natomiast w decyzji dotyczącej umieszczenia R.P. w domu pomocy. Oznaczenie strony będącej osobą fizyczną polega na podaniu jej imienia i nazwiska oraz miejsca zamieszkania , a także ewentualnie innych danych. W przedmiotowej sprawie osobą taką jest R.P., jednak określenia takiego podmiotu nie zawiera ww. pismo. W konsekwencji Kolegium uznało, że pismo skarżącej nie mogło być potraktowane jako odwołanie ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C.P. zarzucając mu:

- rażące naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w sposób nie przewidziany w niniejszym artykule,

- naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo wystąpienia ku temu przesłanek,

- naruszenie art. 11 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób lapidarny, nie odnosząc się do wszystkich faktów istotnych dla postępowania,

- naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez nie przyznania skarżącej przymiotu strony, pomimo istnienia interesu prawnego w udziale w niniejszym postępowaniu administracyjnym, a także prawem przewidzianych przesłanek,

- naruszenie art. art. 104 § 1 i 107 § 1 k.p.a. poprzez nie przyznania pismu Dyrektora PCPR [...] października 2014 r. charakteru decyzji,

- naruszenia art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

- naruszenie art. 106 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 2 i 3 u.p.s. poprzez skreślenie R.P. z listy oczekujących na DPS w S. i orzeczenie niemożności jego przyjęcia do DPS , czyli w istocie odmowę umieszczenia w domu pomocy społecznej, bez nadania tej czynności formy decyzji i potraktowanie jej jako czynności technicznej.

Skarżąca wniosła:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 2 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 zwanej dalej jako "p.p.s.a.") o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z uwagi na wydanie niniejszego z rażącym naruszeń prawa,

ewentualnie:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z powodu wskazanych naruszenia, które miały istotny wpływ na wynik postępowania,

a także o:

- zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania

- rozpatrzenie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym, jako że zachodzą ku temu przesłanki z art. 119 pkt 1 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że R.P. jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną, jego przedstawicielem ustawowym jest jego matka – C.P. Oboje są osobami niepełnosprawnymi, a jedyne ich źródło dochodu stanowi emerytura skarżącej. R.P. potrzebuje ciągłej opieki, a DPS w S. jest jednostką posiadającą wymagane doświadczenie oraz personel, które mogłyby zapewnić R.P. wymaganą ze względu na jego stan zdrowia opiekę.

Nie zgodziła się ze stanowiskiem kolegium, jakoby pismo z dnia [...] października 2014 r. nie stanowiło decyzji administracyjnej. Kodeks postępowania administracyjne określa elementy decyzji administracyjnej wymieniając je w art. 107 § 1. Są to elementy, które stanowią o kompletności takowej decyzji. W sytuacji gdy decyzja zawiera niekompletny katalog składników, jednakże taki, który pozwala na nadanie decyzji administracyjnej mocy prawnej, nie wszystkie elementy z art. 107 §1 k.p.a muszą zostać w niej zawarte. Kodeks Postępowania Administracyjnego nie zawiera technicznych wskazówek co do tego jak ma być decyzja administracyjna skonstruowana. Należy zatem uznać, że wskazanie adresata aktu, tym bardziej w konkretnie określonej sprawie, w treści uzasadnienia jest wystarczające do tego, aby uznać dany akt za decyzję administracyjną. Wobec powyższego SKO błędnie stwierdziło, że pismo Dyrektora PCPR w S. nie kwalifikuje się jako decyzja administracyjna z uwagi na brak określenia konkretnego adresata aktu.

Art. 59 ust. 3 u.p.s. jasno stanowi, iż " w razie niemożności umieszczenia w domu pomocy społecznej z powodu braku wolnych miejsc, powiadamia się osobę o wpisaniu na listę oczekujących ..." Także NSA w wyroku z 25 stycznia 1998 r. (sygn. II SA 1329/97) słusznie zauważył, że w postępowaniu administracyjnym sprawy indywidualne załatwiane są w drodze decyzji i dopiero, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie wyłącza taki sposób rozstrzygnięcia sprawy lub przewiduje inny tryb jej załatwienia, organ administracji publicznej uprawniony jest od rozstrzygnięcia sprawy w drodze innej niż decyzja administracyjna. Dlatego też stosując się do podstawowych zasad logiki, skreślenie danej osoby z listy osób oczekujących na umieszczenie w domu opieki społecznej jest w istocie rozstrzygnięciem o indywidualnym, konkretnym uprawnieniu, a jako takie stanowi ono decyzję administracyjną.

W obrocie prawnym znajduje się prawomocna decyzja kierująca do domu pomocy społecznej wydana przez OPS w K., Wobec tego PCPR w S. może jedynie zgodnie z regułą z art. 59 ust. 2 i 3 u.p.s. albo wydać decyzję o umieszczeniu w DPS jeżeli są wolne miejsca, albo wpisać na listę oczekujących jeżeli aktualnie w domu pomocy społeczne nie ma wolnych miejsc, a następnie gdy miejsce się zwolni umieścić klienta w DPS, albo odmówić umieszczenia w DPS i wydać stosowną decyzję odmowną. Jeżeli uznać, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w cyt. przepisie wpisanie na listę oczekujących jest czynnością techniczno prawną, to tylko samo "wpisanie" można uznać za takową. Ustawodawca nie nadał czynności skreślenia z listy lub czynności odmowy umieszczenia na liście waloru czynności technicznej. Racjonalny ustawodawca nie mógł tego zrobić , gdyż te dwie czynności skreślenia z listy i odmowy umieszczenia na liście w istocie stanowią o odmowie umieszczenia w domu pomocy społecznej, a taki akt musi mieć formę decyzji.. "Niemożność" umieszczenia R.P. w DPS w S. jest w istocie odmową umieszczenia w domu pomocy społecznej, czyli rozstrzygnięciem władczym organu administracyjnego wobec strony, a tym samym winna być ona nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.

Skarżąca zauważyła również, że , że podstawa prawna podana ww. piśmie, tj. art. 59 ust.3 u.p.s.nie przewiduje takiego rozstrzygnięcia jak "stwierdzenie nie możności przyjęcia", a tylko powiadomienie o wpisaniu na listę oczekujących na przyjęcie do domu opieki społecznej. Dlatego też konsekwencją niesłusznego zakwalifikowania decyzji Dyrektora PCPR w S. jako pisma innego niż decyzja administracyjna jest naruszenie art. 138 k.p.a., który przewiduje dopuszczalne rozstrzygnięcia organu odwoławczego w toku postępowania administracyjnego. Decyzja PCPR w S. rozstrzyga o uprawnieniach R.P. Organ odwoławczy nie uwzględnił również istnienia interesu prawnego po stronie skarżącej, który to interes przejawia się w rozstrzyganiu o umieszczeniu jest ubezwłasnowolnionego syna w domu opieki społecznej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w S. z dnia [...] października 2014 r. Pismem tym PCPR, z powołaniem się na treść art. 59 ust. 3 u.p.s. poinformował o wpisaniu R.P. na listę osób oczekujących na umieszczenie w DPS w S. w ten sposób, że poinformował o braku możliwości przyjęcia do tego DPS.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż ukształtowane na tle przepisu art. 134 k.p.a. orzecznictwo sądowe wyróżnia dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zatem odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, niedopuszczalne jest odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Do przyczyn przedmiotowych należy więc zaliczyć m.in. taką sytuację, gdy dana czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną. (por. m.in. wyrok NSA z 16 listopada 2000 r., sygn. akt V SA 235/00, LEX nr 81351, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 1997 r. sygn.. akt II SA/Gd 538/96 LEX nr 44192, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 848/13 LEX nr 1435714).

W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem odwołania uczyniła pismo PCPR informujące o braku możliwości przyjęcia R.P. do DPS w S. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że analiza postanowień art. 59 u.p.s. prowadzi do wniosku, że faktyczne umieszczenie w DPS poprzedzone musi być wydaniem szeregu decyzji administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 u.p.s. decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej.

Art 59 ust. 2 u.p.s. przewiduje, że decyzję o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy prowadzącej dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej. W przypadku regionalnych domów pomocy społecznej decyzję wydaje marszałek województwa, z zastrzeżeniem ust. 5.

Z kolei zgodne z art. 59 ust. 3 u.p.s. w razie niemożności umieszczenia w domu pomocy społecznej z powodu braku wolnych miejsc, powiadamia się osobę o wpisaniu na listę oczekujących oraz o przewidywanym terminie oczekiwania na umieszczenie w domu pomocy społecznej.

W doktrynie oraz w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że postępowanie dotyczące przyznania świadczenia niepieniężnego w postaci pobytu w domu pomocy społecznej odbywa się trzyetapowo. Pierwszy jego etap prowadzony jest przez organ gminy właściwy wedle miejsca zamieszkania dla wnioskodawcy i kończy się decyzją o "skierowaniu" do domu pomocy społecznej. Kolejny etap postępowania toczy się przed organem gminy prowadzącej dany dom pomocy społecznej lub starosta powiatu prowadzącego dom pomocy społecznej, który to organ rozstrzyga o "umieszczeniu" danej osoby w takiej placówce. Trzeci wreszcie etap obejmuje "przyjęcie" osoby do domu pomocy społecznej, co następuje w drodze czynności materialno-technicznej realizowanej przez dyrektora domu pomocy społecznej (por. Naczelny Sąd Administracyjny – Biuro Orzecznictwa, Zasady i tryb kierowania osób uprawnionych przez organ administracji publicznej do domu opieki społecznej oraz ustalania opłaty za ich pobyt w domu opieki społecznej w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, Warszawa 2013, s. 16-18 wraz z powołaną literaturą i orzecznictwem, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 891/13 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl).

Powyższe pozwala przyjąć, że w przypadku wydania decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej, osobę zainteresowaną umieszcza się w domu pomocy społecznej i umieszczenie to przyjmuje formę czynności materialno-technicznej, lub też informuje się osobę zainteresowaną o niemożliwości umieszczenia jej w takim ośrodku, przy czym nieprzyjęcie może nastąpić tylko i wyłącznie w przypadku wskazanym w art. 59 ust. 3 u.p.s. tj. w przypadku braku wolnych miejsc w domu pomocy społecznej. Jednocześnie osobę zainteresowaną informuje się o przewidywanym terminie oczekiwania na umieszczenie. Zauważyć należy, że ustawodawca na ostatnim etapie postępowania w sprawie umieszczania osoby w domu pomocy społecznej nie przewidział żadnych kompetencji decyzyjnych organów takiego ośrodka w zakresie przyjęcia osoby zainteresowanej, z wyłączeniem sytuacji, o której mowa w art. 59 ust. 3 u.p.s

Szczegółowa analiza pisma z dnia [...] października 2014 r. wskazuje, że pismo to nie wypełnia przesłanki z art. 59 ust. 3 u.p.s. O ile organ powołał się na okoliczność braku miejsc w DPS to po pierwsze w piśmie tym nie poinformowano o dacie planowanego przyjęcia R.P. do DPS. Co jednak najważniejsze, z uzasadnienia stanowiska zajętego w tym piśmie wynika, że powodem dla którego organ nie przyjął zainteresowanego do DPS nie był brak miejsca w tym ośrodku, czego wymaga art. 59 ust.3 u.p.s., a istnienie w ocenie organu, realnego zagrożenia dla zdrowia i życia dla pozostałych mieszkańców DPS, jednocześnie wskazując dlaczego lepszym rozwiązaniem byłoby umieszczenie R.P. w innym domu pomocy społecznej.

Dla oceny trafności rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania niezbędnym jest więc ocena czy pismo DPS może zostać uznane za decyzję, a tym samym czy możliwe było wniesienie od niej odwołania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosi się, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzje. Nazwanie czynności organu administracyjnego decyzją nie wystarcza samo w sobie do zakwalifikowania tej czynności do kategorii decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, jeżeli tak nazwana czynność nie będzie posiadać minimum elementów określonych przez przepisy prawa procesowego, a jednocześnie, gdy nie będzie stanowić władczego i jednostronnego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach indywidualnych jednostki (por. J. Borkowski i B. Adamiak, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Lewis Nexis, Warszawa 2010, s. 254). Treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę zawierające, co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu, gdyż wówczas spełnia ono podstawowe, niezbędne warunki decyzji wymienione w art. 107 § 1 k.p.a. Wobec tego, uwzględniając nie tyle katalog elementów z art. 107 § 1 k.p.a., ile składniki stosunku prawnego, wskazuje się na następujące konieczne elementy decyzji: określenie podmiotu nabycia praw lub ustalenia obowiązku, sformułowanie treści tego prawa lub obowiązku albo ustosunkowanie się do żądania strony, możliwość ustalenia podstawy prawnej działania organu administracji oraz oznaczenie tego organu ( postanowienie NSA z dnia 22 lipca 201r r. sygn. akt II GSK 1683/14 i wskazane w nim orzecznictwo sądów administracyjnych, dost3pne na http://cbois.nsa.gov.pl). Zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji administracyjnej nie wymaga aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 par. 1 k.p.a. Za decyzję uznać należy również pismo właściwego organu zawierające co najmniej oznaczenie organu i adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie (wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r. sygn akt II OSK 2663/12 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl).

Za takie w ocenie Sądu uznać należy również pismo z dnia [...] października 2014 r. W piśmie tym w sposób władczy rozstrzygnięto o uprawnieniach R. P. reprezentowanego przez opiekuna prawnego. Wskazano podstawę prawną takiego rozstrzygnięcia, także jego adresata, którym jest R. P. Pismo to zawiera uzasadnienie prawne jak również faktyczne, w którym wskazano powody, dla których nie przyjęto zainteresowanego w DPS. Zaznaczyć należy, że powodem tym nie była wskazana przez ustawodawcę okoliczność braku miejsc w DPS, a ocena tego ośrodka o potencjalnych problemach jakie dla tego ośrodka stanowić może R. P., do czego nie uprawnia przywołany w tym piśmie art. 59 ust. 3 u.p.s. Pismo to stanowi więc w ocenie Sądu decyzję administracyjną o odmowie umieszczenia w DPS i konsekwencji od pisma tego przysługiwało skarżącej prawo do złożenia odwołania.

Reasumując, w ocenie Sądu Kolegium błędnie uznało, iż pismo z dnia [...] października 2014 r. nie stanowi decyzji administracyjnej i tym samym postanowienie z dnia [...] grudnia 2014 r. wydane zostało z naruszeniem art. 134 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.