Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Zalewski po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu, P. P. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji spowoduje całkowitą i długotrwałą utratę płynności finansowej oraz nieodwracalne zmiany w zakresie funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W ocenie Sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący we wniosku w ogóle nie podał okoliczności wskazujących na spełnienie wyżej wymienionych przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji argumenty odnoszą się do T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących jego aktualną kondycję finansową.

Wprawdzie na potrzeby uzasadnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie złożył dokumenty dotyczące jego sytuacji majątkowej, jednakże nie można przyjąć, by stanowiły one wystarczającą podstawę do uznania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04 oraz z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 46/15). Ponadto, jak wskazano już rozstrzygając wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji w sposób wyczerpujący, ale w sposób wybiórczy i zarazem budzący wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.

Podkreślić należy, że wniosek musi zawierać uzasadnienie i uzasadnienie to powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Jak już wyżej wspomniano skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanej decyzji skarżący nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać, że istnieje niebezpieczeństwo powstania szkody i spowodowania wobec niego trudnych do odwrócenia skutków. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.