II GSK 1178/10 - Wyrok

Data orzeczenia	2010-10-28	
Data wpływu	2010-09-28	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Janusz Zajda
Jerzy Sulimierski /przewodniczący/
Maria Jagielska /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6559	
Hasła tematyczne	Środki unijne	
Sygn. powiązane	I SA/Lu 518/10	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 141 par 4 p.p.s.a.;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2009 nr 84 poz 712; art. 26 ust1 pkt3,pkt 8, art. 26 ust.2, art.33d ust.1, art. 30e; Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 193 poz 1399; par 8 ust.2, par 8 ust1 pkt 1; Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach  regionalnych programów operacyjnych.
Dz.U.UE.L 2008 nr 214 poz 3; art. 1 pkt3, art. 13 ust.4; Rozporządzenie Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w  zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Tekst mający znaczenie dla EOG	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Sulimierski Sędziowie NSA Janusz Zajda del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Beata Cisek po rozpoznaniu w dniu 28 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 518/10 w sprawie ze skargi J. S. na informację [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny protestu w sprawie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L.; 3. zasądza od [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. na rzecz J.S. kwotę 520 (pięćset dwadzieścia) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 518/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę J. S. w przedmiocie uznania za niezasadny protestu w sprawie odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.

Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia faktyczne.

W styczniu 2010 r. J. S. złożył do [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości (dalej LAWP) wniosek w ramach konkursu nr 09/PROWL/1.2/2009, Oś Priorytetowa I, Przedsiębiorczość i Innowacje o dofinansowanie realizacji projektu "Wzrost konkurencyjności firmy poprzez wprowadzenie innowacyjnych usług zarządzania nośnikami informacji". Wraz z wnioskiem o dofinansowanie wnioskodawca złożył Biznes Plan, w którego pkt B2 – Przychody z działalności – Rodzaj przychodu, wskazał "Usługi transportowe". Wartość przychodów netto określona została na kwotę1800 zł, zaś udział procentowy usług w sumie przychodów wynosił 0,4%.

Po dokonaniu oceny formalnej przez Oddział Oceny Projektów LAWP w L. wniosek został odrzucony dnia 21 kwietnia 2010 r. Organ w informacji dla wnioskodawcy stwierdził, że nie spełniał on kryterium formalno-dopuszczającego, bowiem prowadzi działalność gospodarczą w sektorze transportu. Pokreślił również, że maksymalna intensywność pomocy, która może zostać udzielona wnioskodawcy wynosi 50% (§ 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych – Dz.U. Nr 193, poz. 1399, ze zm. – dalej rozporządzenie), gdy tymczasem J. S. ubiega się o dofinansowanie w wysokości 70%. Zwiększenie pomocy, o którym mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia dotyczy małych, średnich i mikroprzedsiębiorców z wyłączeniem działalności prowadzonej w sektorze transportu.

W złożonym proteście J. S., podniósł że prowadzi działalność w zakresie archiwizacji dokumentów, akt, organizacji archiwów oraz wykonywania kwerend archiwalnych i nie posiada wymaganej prawem licencji na świadczenie usług transportowych (art. 5 ust.1 ustawy o transporcie drogowym). Wyjaśnił, że z uwagi na brak jednoznacznej informacji w instrukcji wypełniania wniosków, uznał, iż skoro w pkt B2 Biznes Planu należy uwzględniać przychody uzyskiwane z usług transportowych w sektorze transportu, to podał w dobrej wierze dane widniejące na fakturze i zapisach w dokumentacji księgowej jako przychody za usługi transportowe, które polegały na ręcznym przeniesieniu archiwizowanych dokumentów, przygotowaniu oraz wysyłce tych dokumentów i podlegały podklasie PKD 82.19.Z – "Wykonywanie fotokopii, przygotowanie, archiwizacja i niszczenie dokumentów i pozostała specjalistyczna działalność wspomagająca prowadzenie biura"; wykonana usługa nie wpisywała się w definicję transportu drogowego, nie zaliczała się również do usług transportowych klasyfikowanych w podklasie 49.91.Z – "Transport drogowy towarów". Zdaniem skarżącego sam fakt posiadania w zaświadczeniu o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej do kodu PKD: 49.41.Z "Transport drogowy towarów" nie przesądza, że przedsiębiorstwo świadczy tego typu usługi.

Wskazał również na fakt, iż Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dokonało interpretacji § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r., która w jego ocenie nie została wzięta pod uwagę przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku.

Uznając protest za bezzasadny LAWP odniosła się do podnoszonych zarzutów, wskazując że opis sposobu wypełniania pkt B2 Biznes Planu, przyjętego dla przedmiotowego konkursu, jest spójny z treścią § 8 ust. 2 rozporządzenia. Wnioskodawca, określając przedmiot wykonywanej działalności zgodnie z PKD, objął nim działalność klasyfikowaną kodem PKD 2007 – 49.41 "Transport drogowy towarów" i nie złożył załączników, które wskazywałyby, że nie oferuje usług transportowych. W świetle zaś treści pkt. B2 Biznes Planu oraz zał. Nr 2, uwzględniając oświadczenie wnioskodawcy, iż zawarte we wniosku i załącznikach informacje zgodne są ze stanem faktycznym i prawnym stwierdzono, że wnioskodawca prowadzi działalność w sektorze transportu.

LAWP wskazała, że treść § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że o intensywności pomocy decyduje przedmiot projektu. Powołując się na wyłączenie wskazane w § 6 ust. 7 cyt. rozporządzenia wywiodła, iż bez wątpliwości sektor transportu ujęty jest w rozporządzeniu w ujęciu podmiotowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uznał wniesioną przez J. S. skargę za bezzasadną.

W ocenie Sądu I instancji, dokonana przez LAWP interpretacja § 8 ust. 2 była prawidłowa i znajdowała pełne uzasadnienie w przywołanych w rozstrzygnięciu protestu przepisach prawa wspólnotowego, a w szczególności w art. 2 pkt 10 i pkt 35 preambuły do Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych), a także w art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. WSA wskazał, iż wyłączenie, o którym mowa w § 8 ust. rozporządzenia odnosi się do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w sektorze transportu, niezależnie od przedmiotu projektu zgłoszonego do dofinansowania. Przepis ten, określając jakie podmioty mogą skorzystać z procentowo określonego zwiększenia intensywności pomocy, wyłączają z tego prawa prowadzących działalność w sektorze transportu i nie odwołują się w żaden sposób do przedmiotu projektu.

Sąd I instancji, nie podzielił zarzutu skargi, iż LAWP bezzasadnie uznała, że skarżący prowadzi działalność w sektorze transportu, a instrukcja wypełniania Biznes Planu w pkt B2 była nieprecyzyjna przez co wprowadziła wnioskodawcę w błąd. W ocenie Sądu zarówno instrukcja, jak i Biznes Plan w pkt B2 wyraźnie wskazywały, iż wnioskodawca ma obowiązek opisać usługi oferowane na rynku w chwili złożenia wniosku, a jeśli prowadzi działalność w sektorze transportu - zobowiązany jest podać przychody osiągnięte z tego tytułu niezależnie od ich wysokości. Treść tego zapisu nie budzi wątpliwości, a opis ten jest spójny z treścią § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż z analizy naboru i oceny wniosków o dofinansowanie w ramach RPO Województwa L., określonej Instrukcją Wykonawczą Instytucji Zarządzającej RPO Woj. L. na lata 2007-2013 wynika, że wnioski, które wpłynęły w odpowiedzi na ogłoszone konkursy poddawane są w pierwszym etapie ocenie formalnej w oparciu o kryteria brzegowe (dopuszczające), a następnie w oparciu o kryteria poprawności. Kryteria brzegowe muszą być spełnione bezwarunkowo, a ich niespełnienie powoduje automatyczne odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu. Dopiero w przypadku, gdy projekt spełnia wszystkie kryteria brzegowe podlega ocenie w oparciu o kryteria poprawności. Zasadnie, zdaniem WSA, oparto się na treści oświadczenia złożonego przez J. S. w pkt B2 Biznes Planu w powiązaniu z treścią zaświadczenia o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej z dnia 5 stycznia 2010r. ( zał. Nr 2 ), bowiem wymóg złożenia powyższego zaświadczenia nie miał tylko charakteru formalnego, a z jego treści wynikał zakres prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej, co w świetle treści § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia ma istotne znaczenie prawne. WSA wskazał, iż z powyższego zaświadczenia wynikało, iż dokonując rejestracji działalności gospodarczej J. S. określił jej przedmiot m.in. jako Transport drogowy towarów ( PKD 49.41). Wobec powyższego, zdaniem Sądu I instancji, nie można zarzucić LAWP dowolności oceny w powyższym zakresie i działania z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji nie podzielił także zarzutu skarżącego, odnoszącego się do związania organu rekomendacją VIII Grupy roboczej do spraw Przedsiębiorców funkcjonującej w ramach Zespołu d/s uproszczeń systemu wykorzystywania środków funduszy UE. Żadne rozwiązania rekomendowane w tym piśmie nie zostały wdrożone do obowiązującego porządku prawnego, wobec czego nie ulegało wątpliwości, iż rekomendacja ta nie miała charakteru wykładni autentycznej, na co trafnie zwrócił uwagę organ. Co do interpretacji § 8 ust. 2 rozporządzenia, pismo Ministerstwa Rozwoju Regionalnego przedłożone przez pełnomocnika skarżącego nie zmieniało tej interpretacji, z uwagi na to, iż nie uwzględniało ani normatywnej treści komentowanego przepisu prawa, ani konkursowego charakteru projektu oraz obowiązujących w związku z tym reguł postępowania.

W skardze kasacyjnej J. S., wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając:

1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

1.) § 8 ust. 2 rozporządzenia poprzez nieprawidłową interpretację przyjmującą, że pojęcie "prowadzących działalność gospodarczą w sektorze transportu" odwołuje się wyłącznie do zakresu podmiotowego wnioskodawcy niezależnie od zakresu przedmiotowego działania, na które został złożony wniosek;

2. art. 30 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm. – dalej usdg.), poprzez uznanie, że z treści wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wynika zakres prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności niezależnie od faktycznie wykonywanej przez przedsiębiorcę działalności;

3. art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz. U. Nr 84, -0z. 712 ze zm. ) – dalej uzppr. ), poprzez złamanie zasady równego dostępu beneficjentów do pomocy oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów, co miało istotny wpływ na wynik postępowania oraz

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu sądu do wszystkich zarzutów przedstawionych przez skarżącego.

W obszernym uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż jego zdaniem, z uwagi na bardzo różną praktykę w zakresie oceny wymienionych przez niego przepisów prawa materialnego, dochodzi do złamania zasad równego dostępu beneficjentów do pomocy oraz przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektowi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z regulacją zawartą w art. 30d ust. 1 uzppr. wnioskodawca lub właściwa instytucja pośrednicząca lub zarządzająca może wnieść skargę kasacyjną, przy czym stosownie do art. 30e tej ustawy, w zakresie w niej nieuregulowanym stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( p.p.s.a. ). Wymienione w art. 30e uzppr. wyłączenia przepisów ustawy p.p.s.a. nie dotyczą skargi kasacyjnej, a zatem rozpatrując ją należy stosować wprost między innymi przepisy art. 174, art. 183 § 1 i § 2 oraz art. 184 p.p.s.a Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w przedmiotowej sprawie nie występuje.

Składający skargę kasacyjną oparł ją na naruszeniu prawa procesowego i materialnego, wskazując w ramach podstawy z art. 174 pkt 2) naruszenie wyłącznie art. 141 § 4 p.p.s.a. co uzasadnia rozpatrzenie zarzutów w zgłoszonej kolejności.

Istota sprawy zawiera się w odpowiedzi na pytanie czy prawidłowa jest ocena Sądu I instancji uznająca za zgodne z prawem odrzucenie złożonego przez skarżącego wniosku z uwagi na to, iż J. S. nie spełniał kryterium dopuszczającego, bowiem jako prowadzący działalność w sektorze transportu, nie mógł ubiegać się o dofinansowanie w wysokości 70% kosztów, co wynika z § 8 ust. 2 rozporządzenia.

Jak stanowi przepis § 8 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia maksymalna intensywność pomocy (...) wynosi 50% na obszarach należących m.in. do województwa l. i stosownie do ust. 2, w przypadku mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców, z wyłączeniem prowadzących działalność w sektorze transportu, intensywność tej pomocy może ulec zwiększeniu o 10 punktów procentowych w przypadku średniego przedsiębiorcy ( pkt 1) i 20 punktów procentowych w przypadku mikroprzedsiębiorcy i małego przedsiębiorcy. W sprawie, co podkreślił WSA, nie jest sporne, że J. S. wystąpił o pomoc finansową w wysokości 70% przy czym, co wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skarżący w toku postępowania odwoławczego oraz postępowania przed WSA podnosił po pierwsze, że nie prowadzi działalności w sektorze transportu, a wpisana w pkt B2 wartość przychodów 1.800zł z działalności określonej jako "usługi transportowe" była wynikiem niejasnej Instrukcji i wpisania wykonanych, a tak nazwanych w fakturze usług "ręcznego przeniesienia dokumentów". Po wtóre zaś, jak twierdził skarżący, przepis § 8 ust. 2 wskazuje, iż o intensywności pomocy decyduje przedmiot projektu, a nie działalność prowadzona przez ubiegający się o dofinansowanie podmiot. Podniesione w ramach naruszenia prawa materialnego zarzuty skargi kasacyjnej stanowią powtórzenie wcześniej prezentowanego stanowiska skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu § 8 ust. 2 rozporządzenia przez jego nieprawidłową i nieuzasadnioną interpretację, uznając dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię za prawidłową. Lektura cyt. przepisu nie nastręcza wątpliwości, że procentowo podana wielkość pomocy uzależniona jest od rodzaju prowadzonej przez wnioskodawcę działalności w tym sensie, że zwiększenie pomocy, o której mowa w ust. 1 § 8 rozporządzenia nie odnosi się do tych przedsiębiorców, którzy prowadzą działalność w sektorze transportu. Powyższe oznacza, że wbrew temu co twierdzi kasator, fakt złożenia wniosku o dofinansowanie na realizowanie projektu niezwiązanego z działalnością w sektorze transportu, nie będzie brany pod uwagę przy ustalaniu maksymalnej dopuszczalnej dla danego wnioskodawcy wielkości pomocy finansowej. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż komentowane unormowanie krajowe odpowiada przepisom prawa wspólnotowego i wynika z tego prawa. Przepisy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu, wskazują że regulowana tym aktem pomoc przyznawana jest zawsze na określoną działalność i odnosi się do określonych sektorów ( pkt (9) preambuły, art. 1 pkt 3 rozporządzenia Komisji ), zaś sektor transportu został wskazany w art. 13 ust. 4 rozporządzenia Komisji jako ten rodzaj działalności, w której ewentualna pomoc nie może ulec zwiększeniu.

Kolejną, wymagającą rozważenia kwestią jest podnoszona przez kasatora, jako naruszenie art. 26 ust. 2 uzppr., prawidłowość zabezpieczenia przez instytucję zarządzającą realizacji zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu i zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Wniosek o dofinansowanie projektu w ramach Programu Operacyjnego dla Województwa L. na lata 2007 – 2013 współfinansowany ze środków Unii Europejskiej złożony został przez J. S. w formie wymaganej przez instytucję zarządzającą – Zarząd Województwa L., do której należało m.in. określenie kryteriów wyboru projektów ( art. 26 ust. 1 pkt 3) uzppr. ) oraz określenie systemu realizacji programu ( art. 26 ust. 1 pkt 8) uzppr. ). Pod pojęciem systemu realizacji programu należy rozumieć, stosownie do art. 5 pkt 11) uzppr., zasady i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji strategii rozwoju oraz programów obejmujące zarządzanie, monitoring, ewaluację, kontrolę i sprawozdawczość oraz sposób koordynacji działań tych instytucji; system obejmuje też środki odwoławcze przysługujące wnioskodawcy w trakcie naboru projektów. W system realizacji Programu Operacyjnego dla Województwa L. na lata 2007 – 2013 wpisuje się Instrukcja Wykonawcza Instytucji Zarządzającej tym programem określająca zarówno zasady zarządzania systemem, jak i zasady naboru, oceny i zatwierdzania projektów do finansowania. Projekt złożony przez skarżącego w ramach ogłoszonego przez Zarząd Województwa L. konkursu podlegał, zgodnie z przyjętymi zasadami naboru i oceny ustalonymi w Instrukcji Wykonawczej, ocenie formalnej – w pierwszym rzędzie w oparciu o kryteria brzegowe, a następnie o kryteria poprawności. Niespełnienie jednego z dopuszczających kryteriów brzegowych, jak zważył Sąd I instancji, prowadziło do automatycznego odrzucenia wniosku.

Niespełnieniem kryterium brzegowego było wnioskowanie o zwiększoną pomoc przez podmiot, który ze względu na prowadzenie działalności w sektorze transportu, mógł wnosić wyłącznie o dofinansowanie w wysokości 50%, co wynikało z § ust. 1 pkt 1() i ust. 2 rozporządzenia. Opracowany przez Instytucję Zarządzającą opis wypełniania pkt B2 Biznes Planu wymagał od wnioskujących o pomoc przedsiębiorców podania przychodów osiągniętych z tytułu prowadzenia działalności w sektorze transportu, pozostawiając wszakże zainteresowanym wnioskodawcom ocenę, co należy rozumieć pod pojęciem "sektora transportu" oraz czy rozumiana w określony sposób przez wnioskodawców "działalność transportowa" była przez nich odpłatnie wykonywana. Należy podkreślić, że ze względu na skutki oceny niespełniania przez projekt kryterium formalnego, prowadzące do automatycznego odrzucenia projektu bez wdawania się w jego skuteczność, opłacalność czy inne ewentualne walory dla rozwoju danego regionu, opracowana przez Instytucję Zarządzającą cała dokumentacja konkursowa, w szczególności dotycząca sposobu wypełnienia wniosku, winna wykluczać posługiwanie się pojęciami nieostrymi lub słownikiem mowy potocznej – często wieloznacznym lub niejednoznacznym.

Stan faktyczny, na którym oparł się WSA, wydając zaskarżony wyrok, jednoznacznie potwierdza, że przygotowana dla potrzeb konkursu dokumentacja była w omówionej części nieprawidłowa przez posłużenie się ogólnym i nigdzie nieobjaśnionym sformułowaniem. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku , co znajduje swoje potwierdzenie w skardze i w aktach sprawy, dowolna interpretacja pojęcia "sektor transportu" dokonana przez skarżącego zaważyła na wyniku oceny formalnej projektu. Skarżący uznał, iż jak określił, "ręczne przetransportowanie" archiwizowanych dokumentów mieści się w pojęciu z pkt B2 wniosku, a jak wyjaśniał, zobowiązany do podania informacji zgodnie ze stanem faktycznym ( pkt 1. Deklaracji wnioskodawcy – str. 19/22 wniosku o dofinansowanie ), wpisał w pozycji usługi transportowe usługę przeniesienia akt, którą w taki sposób zafakturował.

Niezdefiniowane normatywnie ani w prawie krajowym, ani w prawie wspólnotowym pojęcie "sektor transportu" ( w odróżnieniu od transportu drogowego, przewozu lotniczego czy transportu kolejowego – przewozu kolejowego ), winno było znaleźć swoje objaśnienie w jednym z dokumentów mających znaczenie dla prawidłowego wypełnienia wniosku, bowiem wątpliwości wnioskodawców co do rozumienia tego pojęcia stwarzają dla osób wypełniających wniosek stan niepewności pozostający w sprzeczności z wynikającą z art. 26 ust. 2 uzppr. zasadą równego dostępu do pomocy wszystkich beneficjentów, a także zasadą przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Reasumując, wywołana nieprecyzyjnym zapisem Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie niepewność co do rozumienia istotnego dla oceny projektu pojęcia i związane z nią ryzyko niewłaściwego wypełnienia wniosku nie mogą obciążać wnioskodawców, w szczególności w sytuacji gdy z innych zapisów i oświadczeń zawartych we wniosku wynika jednoznacznie, że ubiegający się o dofinansowanie nie wykonuje działalności transportowej w rozumieniu stosownych przepisów ustawy o transporcie drogowym, czy też innej działalności z zakresu przewozów.

Dodatkowo, nie można zgodzić się z Sądem I Instancji, że wpis do ewidencji jest dowodem na to, że zgłoszona działalność jest wykonywana. Wpis ten jest jedynie deklaracją osoby, która chce rozpocząć prowadzenie określonej we wpisie - jednej czy kilku rodzajów - działalności gospodarczej i nie przesądza o tym, że konkretna działalność jest wykonywana ( wyrok NSA z dnia 25. 10 2006 II GSK 179/06, wyrok SN z 14. 09.2007r. III UK 35/07, wyrok NSA II GSK 519/09 ).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest on niezasadny, bowiem Sąd I instancji sprostał wymogom sporządzenia uzasadnienia postawionym wskazanym przepisem, a wywody Sądu jasno obrazują tok rozumowania, który doprowadził do niekorzystnego dla skarżącego wyroku. Nie może też być wątpliwości, że Sąd I instancji nie jest zobowiązany odnosić się do wszystkich, podniesionych w skardze i dotyczących ustaleń faktycznych argumentów, jeżeli w świetle dokonanej wykładni zastosowanych w sprawie przepisów, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a istotne dla zastosowania tych przepisów elementy stanu faktycznego nie podlegają kwestii.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2) lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. ),