Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skarg Starosty [...] i Gminy S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala skargi.

Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], stwierdził, że:

I. – parcele katastralne: pb nr [...],[...] część oraz pgr nr [...] część, [...]część, [...],[...] część, [...] część – w granicach odpowiadających aktualnej działce ewidencyjnej nr [...] położonej w s., objętej księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S. Wydział Ksiąg Wieczystych,

- parcela katastralna pgr nr [...] część – w granicach aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] położonej w S., gm. [...], objętej księgą wieczystą [...]prowadzoną przez Sąd Rejonowy w S. Wydział Ksiąg Wieczystych,

objęte dawnym zaginionym wykazem hipotecznym lwh [...] ks. tab. [...], następnie ujawnione w urządzonym dla niego zbiorze dokumentów [...] położone obecnie w S. (poprzednio [...]), gm. [...], pochodzące z nieruchomości ziemskiej "[...]" – nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej,

II. Umorzył postępowanie administracyjne w stosunku do parceli katastralnej

[...] nr [...] objętej dawnym zaginionym wykazem hipotecznym lwh [...] ks. tab. [...], następnie ujawnionej w urządzonym dla niego zbiorze dokumentów [...] położonej w S. (poprzednio [...]) oraz w stosunku

do parceli katastralnej pgr nr [...] położonej w S. (poprzednio [...]).

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Minister Rolnictwa

i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] kwietnia 2013 r. nr [...],

1) utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji:

a) w części dotyczącej punktu I,

b) w części dotyczącej punktu II w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego w stosunku do parceli katastralnej pb nr [...].

2) uchylił zaskarżaną decyzję w części dotyczącej punktu II w zakresie umorzenia postępowania administracyjnego w stosunku do parceli katastralnej nr [...], położonej w S. (poprzednio [...]), gmina [...] w granicach odpowiadających działce ewidencyjnej nr [...], objętej księgą wieczystą

nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w S.

3) stwierdził, że parcela katastralna wymieniona w punkcie 2 – nie podpada

pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że majątek ziemski "[...]" stanowił w dniu 1 września 1939 r., jak i w dniu 13 września 1944 r., własność J.T. Na parcelach katastralnych mieszczących się w granicach aktualnych działek ewidencyjnych nr [...] i [...] przy ul. [...] w mieście [...]., obecnie [...], znajdował się zespół [...]. Budynek [...] w całości oraz jego otoczenie, w tym park, były objęte ochroną konserwatorską i uznane jako zabytek już w latach XX na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 1930 r., znak Nr [...] a następnie decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] 04.1968 r. i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września

1980 r.

Na parterze [...] mieściły się do 1939 r. zbiory biblioteczno-muzealne zaś

na piętrze mieściły się salony mieszkalne. Nigdzie w [...] nie mieściły

się pomieszczenia, które byłyby przystosowane funkcjonalnie do prowadzenia działalności rolniczej bądź do zarządu nad tą działalnością. Nie można także stwierdzić architektonicznego przystosowania [...] do sprawowania takiego zarządu,

w szczególności nie wykazano istnienia żadnego biura czy kantoru, który mógłby trwale służyć do celów działalności administracyjnej. Nie znaleziono również dokumentów wykazujących, aby w [...] rezydował zarządca części rolnej [...] . [...] mieścił się na parceli katastralnej pb nr [...]. Pozostałe parcele katastralne tj. [...]nr [...] oraz

pgr nr [...],[...],[...],[...],[...] znajdowały się w bezpośrednim otoczeniu [...]

i stanowiły park. Na terenie parku, przed oranżeria mieszczącą się na parceli [...] nr [...], rozpościerał się ogród kwiatowy z geometrycznym układem ścieżek i basenem na osi.

Powyższe ustalenia potwierdzają zeznania świadków złożone przed Sądem Okręgowym w K. w sprawie sygn. akt [...]: J. K. i K. S. Z zeznań tych wynika również, że w parku otaczającym [...] znajdował

się staw – kanał z mostkiem a niedaleko stawu był kort tenisowy.

Ze zgromadzonych dokumentów wynika, że zespół [...]

był wyodrębnionym obiektem architektonicznym, o cennych walorach kulturowych, traktowany po przejęciu przez Państwo jako kompleks obiektów zabytkowych

nie mających charakteru rolniczego. Świadczy o tym np. pismo Wydziału Kultury Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. z [...] lutego 1951 r.

Powyższe ustalenia, w ocenie organu, wskazują na brak związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem [...] a pozostałą częścią majątku, co oznacza,

że zespół ten nie mógł być wykorzystany do celów reformy rolnej. [...], z uwagi

na swoje przeznaczenie, nie był związany z gospodarka rolną, ani nie był przystosowany do celów rolnych, w tym do sprawowania zarządu nad folwarkiem.

Nie jest możliwe uznanie, że został spełniony cel reformy rolnej, określony

w art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 15 dekretu, poprzez usytuowanie, po przejęciu, na [...] placówek oświatowych. Sposób późniejszego przeznaczenia gruntu nie może decydować o przeznaczeniu pod reformę rolną.

Odnoście parceli pb nr [...], na której posadowiona była oranżeria postępowanie powinno zostać umorzone, gdyż w stosunku do niej postępowanie zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymaną

w mocny decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 maja 2005 r. nr [...].

Natomiast parcela katastralna [...] nr [...] była położna w środkowej części zespołu [...] i stanowiła potok w centrum parku.

W zgromadzonym materiale brak jest dowodów wskazujących na rolne wykorzystanie potoku. Okoliczność, że nieruchomość ta została ujawniona w księdze wieczystej jako własność Skarbu Państwa dopiero na podstawie wniosku z 1 grudnia 1978 r. nie ma znaczenia w kontekście przejęcia tej nieruchomości na podstawie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zabytkowy kanał/potok był objęty ochroną konserwatorską. Nie miał charakteru samoistnego, gdyż doprowadzał wodę do zabytkowej sadzawki, również objętej ochroną konserwatorską. Wymieniony kanał/potok, stanowiący parcelę [...]nr [...], tak jak reszta parku,

nie mógł więc mieć charakteru rolniczego. Wobec tego parcela [...]nr [...]

nie podpadała pod działanie przepisów dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Nie można natomiast umorzyć postępowania w stosunku do przedmiotowej parceli, gdyż nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania określona w art. 105 § 1 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał także, że układ indemnizacyjny z dnia 19 marca 1948 r. zawarty między Rzeczypospolita Polska a Republiką Francuska, do którego odnosi się Burmistrz Miasta S., dotyczył realizacji przepisów ustawy

z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejściu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, a nie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W tej sytuacji bezprzedmiotowe stało się badanie czy J. T. posiadał obywatelstwo francuskie oraz czy na podstawie powyższego faktu uzyskał odszkodowanie

na nieruchomość położoną w S.

Skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnieśli: Starosta [...]

i Gmina [...].

Starosta Suski zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (dalej zwany Dekretem),

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a., a co za tym idzie spełnienie przesłanek art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. będącego podstawą do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Na podstawie powołanych naruszeń skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości.

Gmina [...] zaskarżyła decyzję w części pkt. 1a i 3 i wniosła

o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonej części lub uchylenie decyzji

w tej części. Skarżąca zarzuciła:

1) bezpodstawne przyjęcie, że na parcelach katastralnych [...] cz. oraz [...], mieszczących się aktualnie w granicach działki ewidencyjnej nr [...], położonej przy ul. [...] w S. znajdował się zespół [...]. Tym czasem parcele te są objęte postępowaniem prowadzonym przez Wojewodę [...] i w tej sprawie została wydana decyzja w dniu [...].04.2013 r. stwierdzająca, że powyższe nieruchomości podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 06.09.1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Te same nieruchomości nie mogą być przedmiotem dwóch postępowań administracyjnych

i dwóch różnych rozstrzygnięć.

2) Zaniechanie wyjaśnienia wszystkich okoliczności, co do treści postanowień umów pomiędzy Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Francuską w przedmiocie odszkodowania za utracone mienie na mocy tzw. Układu indemnizacyjnego z 19 marca 1948 r.

3) Nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji organów obu instancji bowiem decyzje wydane na podstawie § 5 ust. 1Rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia

6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej mogłoby rozstrzygać wyłącznie, czy nieruchomość ziemska podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu

z 6 września 1944 r. z uwagi na wielkość areału.

4) Przyjęcie jako podstawy prawnej decyzji Rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia

6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, pomimo stwierdzenia Trybunału Konstytucyjnego o utracie mocy prawnej tego aktu prawnego.

5) Błędne ustalenie, że zespół [...] nie został przeznaczony

do wykorzystania na żaden z celów reformy rolnej, określony w art. 1 ust. 2 dekretu.

6) Nieuwzględnienie treści pisma A. B. z dnia [...] kwietnia 1932 r.,

z którego jednoznacznie wynika że mieszkający w [...] J. T.

był faktycznym zarządcą majątku [...].

7) Naruszenie prawa materialnego, gdyż art. 2 i art. 7 Konstytucji RP zobowiązuje organ publiczny do działania na podstawie i w granicach prawa, a dekret o reformie rolnej nie zawiera postanowienia ani warunków dotyczących tzw. "związku funkcjonalnego". Oparcie decyzji na podstawie "obowiązującego orzecznictwa", które zgodnie z art. 87 Konstytucji nie jest źródłem prawa.

W odpowiedzi na skargi Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne i z tego względu podlegają oddaleniu.

Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi

jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Natomiast przepisem ogólnym, określającym kto posiada legitymację strony w postępowaniu administracyjnym jest art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny

lub obowiązek. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisów prawa materialnego (wyrok NSA z 12.01.2012 r. sygn. akt II OSK 2035/10 – Lex nr 1121192). Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnego podmiotu wówczas, gdy w tym postępowaniu wydawana jest decyzja, która rozstrzyga o prawach

i obowiązkach tej osoby lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w, którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (wyrok NSA

z 9.12.2005 r. sygn. akt II OSK 310/05).

W rozpoznawanej sprawie jednym ze skarżących jest Starosta [...]. Nieruchomość objęta kontrolowaną decyzją, stanowiąca obecnie część działek ewidencyjnej nr [...] i [...] są własnością Gminy [...] co wynika

z wypisu z księgi wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy

w S. Potwierdził to także pełnomocnik skarżącej Gminy [...] na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. (k. 111). Nie wynika natomiast

z materiału dokumentacyjnego by skarżącemu Staroście [...] przysługiwało jakiekolwiek prawo rzeczowe do przedmiotowych nieruchomości. Skarżący ten w żaden sposób nie wykazał, by przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją. Sam fakt doręczenia temu skarżącemu decyzji nie kreuje po jego stronie legitymacji w tym postępowaniu

w rozumieniu art. 28 k.p.a. Uznając zatem, że Starosta [...] nie posiada legitymacji strony Sąd jego skargę oddalił. W tej sytuacji nie podlegają rozpoznaniu zarzuty skargi wniesionej przez podmiot, który nie posiada przymiotu strony.

Natomiast skarga Gminy [...] nie zawiera uzasadnionych zarzutów.

Jako podstawę prawną decyzji organ powołał m.in. § 5 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia [...] marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51, ze zm.). Faktycznie Trybunał Konstytucyjny, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt [...] , umorzył postepowanie ze względu na utratę mocy obowiązującej powyższego rozporządzenia. Jednakże z faktu tego skarżący wyprowadza błędny wniosek, iż oparcie decyzji na przepisach tego rozporządzenia rażąco narusza art. 7 Konstytucji RP, co stanowi zarzut skargi (pkt. 4). Skarżący pominął, że postanowienie to nie jest "orzeczeniem" Trybunału, o którym mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, a zatem nie posiada mocy

powszechnie obowiązującej. Oznacza to, że pogląd prawny Trybunału Konstytucyjnego, wyrażony w powołanym postanowieniu, zgodnie z którym § 5 rozporządzenia utracił moc obowiązująca, nie wiąże sądów administracyjnych.

Takie stanowisko wyraziła Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt I OPS 3/10, w której stwierdził, że § 5 rozporządzenia może stanowić podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość lub jej część wchodzi w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Bezzasadnie również skarżący zarzuca w skardze (pkt 1), że parcele katastralne pb [...] cz. oraz pgr [...] objęte zaskarżoną decyzją są przedmiotem rozstrzygnięcia również w innym postępowaniu, zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2013 r. nr [...], która została załączona do skargi (k.7-13). Z treści powołanej w skardze decyzji wynika, że została ona wydana [...] kwietnia 2013 r., a więc już po wydaniu ostatecznej decyzji, która jest przedmiotem skargi w niniejszym postepowaniu a, która została wydana [...] kwietnia 2013 r. Nadto z porównania treści obu decyzji wynika wprost, że nie dotyczą one tych samych nieruchomości. Zaskarżona decyzja obejmuje parcele katastralne [...] nr [...] część i [...] część, które obecnie wchodzą w skład działki ewidencyjnej nr [...]. Natomiast powołana przez skarżącą decyzja z [...].04.2013 r. również obejmuje parcele katastralne [...] nr [...] i [...] ale te części, które obecnie wchodzą w skład dziełek ewidencyjnych nr [...] oraz [...]. Błędne jest więc stanowisko skarżącej, że te same nieruchomości są regulowane dwoma decyzjami i to zawierającymi odmienne rozstrzygnięcie.

Na parcelach katastralnych objętych zaskarżoną decyzją, odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...] i nr [...], przy ul. [...] w S. znajduje się zespół [...]. Zespół ten pochodzi z majątku ziemskiego "[...]", który stanowił własność J. T. Cały majątek ziemski został przeznaczony na cele reformy rolnej na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego o przeprowadzeniu reformy rolnej.

O stwierdzenie, że zespół [...] nie podpadał pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e dekretu wystąpili wnioskiem z [...] lutego 2006 r. następcy prawni dawnego właściciela.

Powołany przepis dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej przewidywał przeniesienie na cel określony w dekrecie nieruchomości ziemskiej. Przy czym dekret nie definiował pojęcia "nieruchomość ziemska". W orzecznictwie przyjęto rozumienie tego pojęcia wynikające z uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 19 września 1990 r. sygn. akt W 3/89 oraz z uchwały Trybunału Konstytucyjnego z 16 kwietnia 1996 r. sygn. akt W 15/95. Zgodnie z tym na cele reformy rolnej przeznaczone były nieruchomości ziemskie lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności rolniczej. Jednak pojęcie nieruchomości ziemskiej nie może by utożsamiane wyłącznie z pojęciem gruntów lub użytków rolnych.

Nie ulega wątpliwości, że zespół [...] nie był wykorzystywany bezpośrednio do prowadzenia produkcji rolnej. Zatem należy rozważyć czy podpadał on pod działanie powołanego przepisu dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej czy też nie powinien był zostać przeznaczony na cele reformy rolnej. Dla dokonania takiej oceny orzecznictwo wprowadziło pojęcie "związku funkcjonalnego" rozumianego jako wzajemna zależność pomiędzy zespołem dworsko-parkowym, a resztą majątku przeznaczoną na cele ściśle rolnicze.

W rozpoznawanej sprawie należy mieć na uwadze, że zarówno budynki [...] jak i park były objęte ochroną konserwatorską i uznane jako zabytek już w latach 30-tych XX wieku – na podstawie decyzji Urzędu Wojewódzkiego z [...] kwietnia 1930 r. nr [...]. Na podstawie dokumentacji konserwatorskiej oraz protokołu zdawczo-odbiorczego z [...] maja 1949 r. organ ustalił, że granicami zespołu [...] od strony północnej była faktyczna granica budowli [...], od południowej mur biegnący wzdłuż drogi prowadzącej do przysiółka [...], od strony zachodniej – mur i zabudowania folwarczne i od strony wschodniej mur wzdłuż drogi w kierunku [...], a przed fasadą [...] rozpościerało się ogrodzenie żelazne. Organ ustalił, że okalający zespół mur kamienny istniał już przed 1939 r. Ustalenia te wskazują, że zespół [...] był wyraźnie wyodrębniony od reszty majątku. Z dokumentacji konserwatorskiej wynika, że na parterze [...] mieściły się zbiory biblioteczno-muzealne, zawierające wiele tysięcy wartościowych tomów druków, cennych dla historii malarstwa w Polsce rysunków i rycin, medali i monet polskich, a także zabytków ze starożytnego Egiptu. Natomiast na piętrze mieściły się bogato zdobione salony mieszkalne. Z żadnego dokumentu nie wynika by [...] był w jakikolwiek sposób wykorzystywany do celów działalności rolniczej, w szczególności do sprawowania takiego zarządu gdyż nie wykazano istnienia pomieszczeń, które mogłyby służyć do administrowania czy zarzadzania folwarkiem. Ustalenia te prowadzą do wniosku, że [...] stanowił rezydencję właściciela folwarku, w której zamieszkiwał. Zatem nie pozostawał w związku funkcjonalnym z reszta majątku przeznaczoną na cele ściśle rolnicze. Z mapy folwarku z 1950 r. (T. II) wynika, że poza granicami zespołu [...] znajdowały się liczne inne zabudowania folwarczna. Istnienie takich budynków również uzasadnia pogląd, że zarząd folwarkiem nie musiał odbywać się w [...]a brak dowodów potwierdzającego istnienie w [...] pomieszczeń, które służyły zarzadzaniu działalnością rolniczą potwierdza, że [...] służył wyłącznie celom mieszkalnym właściciela. Powyższe pozwala na uznanie, że zespół [...] nie podpadał pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

Pojęcie "związku funkcjonalnego", które zostało wprowadzone przez orzecznictwo sądowe dla wykładni przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu, a na które powołał się organ w zaskarżonej decyzji nie stanowi źródła prawa jak to słusznie zauważa skarżąca Gmina w pkt. 7 skargi. Jednakże organ nie oparł decyzji na "obowiązującym orzecznictwie" a jedynie dokonał wykładni art. 2 ust. 1 lit. e dekretu zgodnie z tym orzecznictwem. Przeznaczenie zespołu [...], po jego przejęciu przez Państwo, nie ma znaczenia dla oceny czy podpadał on pod działanie wymienionego przepisu dekretu. Z tego tez względu wykładnia art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 6 września 1944 r. dokonana przez skarżąca w pkt. 3, 5 i 7 skargi, a rozwinięta w jej uzasadnieniu, jako odosobniona i sprzeczna z utrwalonym orzecznictwem sądowym nie uzasadnia uwzględnienia skargi.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku złożonego w trybie § 5 rozporządzenia z dnia 1.03.1945 r. jest fakt, że z treści pisma A. B. z [...] kwietnia 1932 r. a także z pism procesowych i zawiadomień sądowych z okresu od 1934 r. do 1939 r. wynika, że J. T. był zarządcą majątku [...] i mieszkał w [...] . Fakt bowiem zamieszkiwania właściciela majątku, który jednocześnie był jego zarządcą w [...] sam przez się nie przesądza o związku funkcjonalnym [...]z resztą majątku przeznaczoną na cele ściśle rolnicze. Natomiast brak jest innych jeszcze dowodów, które w sposób bezpośredni przesądzałyby istnienie takiego związku funkcjonalnym. Zatem, zarzut skargi sformułowany w pkt 6 skargi jest również nieuzasadniony.

Bezzasadnie skarżąca zarzuca także niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności związanych z odszkodowaniem jakie uzyskał J. T. na mocy układu indemnizacyjnego z 19 marca 1948 r. zawartego pomiędzy PRL a Republiką Francuską (pkt. 2 skargi).

Przede wszystkim zostało ustalone przez organ, że tzw. Układ indemnizacyjny z dnia 19 marca 1948 r. zawarty pomiędzy Polską a Republiką Francuską dotyczył ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na rzecz Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej a nie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wprawdzie z pisma Ministra Finansów z dnia [...].11.2011 r., na które powołuje się skarżąca, wynika że T. J. złożył wniosek o odszkodowanie, który widnieje na liście beneficjentów polsko-francuskiego układu indemnizacyjnego jednakże z pisma nie wynika jakich składników majątkowych ten wniosek dotyczył oraz by wniosek został uwzględniony. Natomiast z pisma Ministra Spraw Zagranicznych i Europejskich Republiki Francuskiej z dnia 3 stycznia 2012 r., skierowanego do Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Paryżu wynika, że decyzją z dnia [...] października 1955 r. nr [...] Komisja odszkodowawcza odrzuciła wniosek J. T., o przyznanie odszkodowania za nieruchomości pozostawione w Polsce. Wynika więc z tych ustaleń, że J. T. nie uzyskał odszkodowanie.

Stanowiska organu zawartego w zaskarżonej decyzji nie podważają również dowody z kserokopii dokumentów archiwalnych złożonych przez skarżącą Gminę w toku postępowania sądowego przy piśmie z dnia 31 grudnia 2013 r. (k. 57-67), z których to Sąd dopuścił i przeprowadził dowód na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. We wniosku Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w K. do Sądu Okręgowego zawierającego nieruchomości z rozparcelowanego majątku [...] wskazane parcele:. [...],[...],[...],[...], a które objęte są częściowo zaskarżoną decyzją oznaczone są jako ogród. Ponieważ ogród nie był przeznaczony do prowadzenia działalności rolniczej nie podlegał działaniu art. 2 ust. 1 lit. 3 dekretu z 6 września 1944 r. Wynika z ustaleń organu, że w ogrodzie rosły kwiaty, znajdował się basen i oranżeria.

Potwierdza to także drugi dowód – podane adwokata I. H., pełnomocnika J. T., z dnia [...] maja 1948 r. o zwrot mienia, w którym na str. 4 wymieniony jest budynek [...] z budynkami gospodarczymi, ogrodzonym podwórzem i ogrodem owocowo-warzywnym. Fakt istnienia przy [...]ogrodu owocowo-warzywnego nie oznacza, że był on przeznaczony do prowadzenia działalności rolniczej.

Z pisma Administracji [...] z dnia [...].08.1921 r. skierowanego do okręgowego Urzędu Ziemskiego w k. wynika, że powierzchnia folwarku ‘[...]" wynosiła [...] ha, w tym ogrody, sady, stawy i inne – [...] ha. Usytuowanie więc stosunkowo niewielkiego ogrodu owocowo-warzywnego przy [...] świadczy o tym, że był on przeznaczony na własne potrzeby mieszkańców.

Także rozstrzygnięcie zawarte w pkt 3 zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Organ uznał, że parcela katastralna nr [...], w granicach odpowiadających działce ewidencyjnej nr [...] nie podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Parcela ta stanowi kanał/potok i położona jest w centralnej części parku. Potok nie był wykorzystywany do prowadzenia działalności rolniczej. Doprowadzał on wodę do sadzawki usytuowanej w parku. Tak jak i cały park nie miał charakteru rolniczego.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.