Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej O. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1257/14 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej O. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. (dalej również jako "skarżąca" lub "Wspólnota") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej również jako "SKO") z [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 139/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie i ostatecznie jaki krąg stron postępowania ustalił w tej sprawie. W szczególności zaś nie przesądził, czy przymiot strony tego postępowania przysługuje także Wspólnocie i w czym ewentualnie miałby wyrażać się jej interes prawny legitymujący do udziału w postępowaniu. Sąd podkreślił, że organ administracji publicznej obowiązany jest każdorazowo z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.; dalej – "k.p.a.") i stwierdził, iż tym wymogom organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] nie sprostał. Z uzasadnienia żadnego z orzeczeń wydanych przez SKO w tej sprawie – tj. decyzji z [...] lipca 2013 r. ani decyzji z [...] listopada 2013 r. – nie wynika, kogo konkretnie i na jakiej podstawie organ uznał za stronę postępowania nieważnościowego. Co w tym przypadku jednak najistotniejsze, SKO nie przesądziło, czy Wspólnota posiada status strony przedmiotowego postępowania, czy też nie. Stwierdzając, że Wspólnota nie była stroną postępowania "zwykłego" w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zakończonego wydaniem decyzji nr [...], Sąd wywiódł, że ta okoliczność nie przesądza, że Wspólnota nie może być uznana za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji. SKO, pomimo że dysponowało wnioskiem Wspólnoty o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], wszczęło to postępowanie nie w trybie wnioskowym, lecz z urzędu – co, według Sądu, świadczy o tym, iż nie uznało Wspólnoty za stronę (nie dając wszakże temu formalnego wyrazu we właściwej formie procesowej, jakiej wymaga art. 61a k.p.a.). Zarazem jednak, niekonsekwentnie, złożony przez Wspólnotę wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ rozpoznał i rozstrzygnął merytorycznie. Sąd podniósł, że należy zatem przypuszczać, że w tym przypadku milcząco przyjął, iż Wspólnocie status strony jednak przysługuje. Brak zdecydowanego stanowiska organu znalazł odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu sprawy omawianym wyrokiem.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odmówiło Wspólnocie Mieszkaniowej [...] przymiotu strony i umorzyło postępowanie z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż obiekty mieszkalne Wspólnoty Mieszkaniowej [...] usytuowane są w odległości około 350-400 m od działki, na której ma być zbudowany zakład krematorium, nadto oddzielone są parkingiem, drogą krajową nr 12

(ul. [...]) oraz polami uprawnymi, a budynek spopielania ma powstać w odległości 100 m od ul. [...]. W tych warunkach, w ocenie Kolegium, nie można mówić o ograniczeniu konstytucyjnie chronionego prawa własności. Ponadto inwestycja polegająca na budowie krematorium na terenie istniejącego już cmentarza nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, tym samym nie ma obowiązku konsultacji społecznych w toku ustalania warunków zabudowy. Organ wywiódł, iż mieszkańcy Wspólnoty, ze względu na odległość mieszkań od planowanej inwestycji oraz liczne zabezpieczenia, nie będą narażeni na szkodliwe emisje związane z funkcjonowaniem krematorium, a zatem ich prawa nie zostaną naruszone, co przesądza o braku interesu Wspólnoty do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy opisanej wyżej inwestycji w charakterze strony.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Osiedle [...], zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, takich jak: art. 28, art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1, art. 156 § 1 pkt. 2, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 11 oraz art. 8 k.p.a. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, takich jak: art. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (j.t. Dz.U. z 2011 r. Nr 118, poz. 687 ze zm.; dalej "ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych"), art. 4 ust. 2, art. 61 ust. 1 pkt. 1 oraz 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej "u.p.z.p."). Wskazując na powyższe strona wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu podał, że istota sprawy sprowadza się do ustalenia czy skarżącej przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd zaznaczył, że jak wynika z ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy. W wyroku z dnia 21 maja 2014 r. Sąd wskazał na rozbieżności w uzasadnieniu decyzji oraz nakazał organowi jednoznaczne ustalenie czy Wspólnocie przysługuje przymiot strony czy też nie. W ocenie Sądu organ zastosował się do wytycznych wyroku i w przedmiotowej sprawie prawidłowo ustalił, iż skarżącej w sprawie decyzji o warunkach zabudowy nie przysługuje przymiot strony. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu I instancji, szczególną uwagę położyć należy na fakt, iż budynki Wspólnoty znajdują się poza obszarem analizowanym. Ponadto, jak wynika z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz załączonej mapy, projektowana inwestycja oddalona jest od najbliższych zabudowań niezwiązanych z obiektem cmentarza, w tym mieszkalnych, w odległości około 350-400 m. Teren inwestycji oddzielony jest od obiektów Wspólnoty parkingiem, drogą krajową nr 12 oraz polami uprawnymi. Bezpośrednie otoczenie terenu inwestycji to tereny grzebalne istniejącego cmentarza z budynkiem kaplicy, budynkiem gastronomicznym wraz z zapleczem administracyjnym i technicznym. Ponadto oceniając, czy Wspólnocie przysługuje przymiot strony, Sąd zauważył, że w decyzji o warunkach budowy zastrzeżono, iż prowadzona działalność nie może przekraczać dopuszczalnych norm hałasu oraz że uciążliwości związane z prowadzoną działalnością nie mogą wykraczać poza granice terenu inwestycji.

Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniosła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Poznaniu oraz zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Wyrokowi z dnia 21 maja 2015 r. zarzucono naruszenie:

a) przepisów postępowania, takich jak:

1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), z uwagi na fakt nieprawidłowej oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (podczas wyrokowania) części dowodów zgromadzonych w aktach sprawy, dotyczących szeregu istotnych okoliczności w przedmiotowym postępowaniu, takich jak fakt, że skarżący mają przymiot strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, czy fakt, że inwestycja w zakład kremacji nie ma obligatoryjnego planu miejscowego, a wydanie decyzji o warunkach zabudowy było w tej sytuacji bezprawne;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne uzasadnienie wyroku i brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w tym odnoszących się do ustalenia, czy skarżący mogą być stroną postępowania;

3. art. 151 p.p.s.a., poprzez niesłuszne uwzględnienie skargi w sytuacji oczywistej jej zasadności i w konsekwencji niesłuszne jej oddalenie;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 145 § 1pkt 2 p.p.s.a., polegające na pozostawieniu w obrocie prawnym orzeczenia, które narusza przepisy art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 107 § 1 i 3, art. 24 § 1 pkt 1 i 4, art. 138 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.;

b) przepisów prawa materialnego, to jest:

1. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż planowana inwestycja (zakład kremacji) znajduje się w pobliżu działek, dostępnych z tej samej drogi publicznej, i jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech wskaźników i kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. art. 4 ust. 2 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że dla terenu, dla którego obligatoryjny jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wydaje się decyzję o warunkach zabudowy;

3. art. 62 ust. 2 w zw. z art. 14 ust. 7 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedostrzeżenie, że Prezydent Miasta [...] nie sporządził obowiązkowego planu miejscowego oraz nie zawiesił postępowań administracyjnych do czasu uchwalenia tego planu;

4. art. 3 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych, poprzez błędną wykładnię i bezpodstawne uznanie, że dla przedmiotowej nieruchomości, obejmującej cmentarz wraz z planowanym na nim zakładem kremacji, nie jest obligatoryjne uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

5. art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., poprzez nieuwzględnienie interesu prywatnego podczas określenia kręgu stron postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

W rozpatrywanej sprawie skargę kasacyjną oparto na zarzutach naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i procesowego.

Przedmiotem tej sprawy w istocie jest nie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji, jak to określono w zaskarżonym wyroku, a umorzenie postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy.

Mając na uwadze powyższy przedmiot rozpatrywanej sprawy zauważyć wypada, że istota podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów, zarówno odwołujących się do naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, odnosiła się do merytorycznej oceny prawidłowości decyzji o warunkach zabudowy, a nie do tego, czy skarżąca kasacyjnie Wspólnota Mieszkaniowa w przedmiotowej sprawie posiadała przymiot strony. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia ma nie to, czy decyzja o warunkach zabudowy była prawidłowa, lecz to, czy skarżąca kasacyjnie posiadała przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu, a więc czy mogła wspomnianą decyzję o warunkach zabudowy skutecznie zakwestionować. Jedynie podnosząc zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zarzuciła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nieprawidłowo ocenił zgromadzone w sprawie dowody dotyczące m.in. tego, czy skarżący mają przymiot strony postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, a podnosząc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazywała na brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w tym odnoszących się do ustalenia, czy skarżący mogą być stroną postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, polemizując z motywami zaskarżonego wyroku, skarżąca kasacyjnie powoływała się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, zgodnie z którym źródłem interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. może być prawo cywilne, w tym rzeczowe, a zwłaszcza własność bądź użytkowanie wieczyste.

Zauważyć w tym miejscu wypada, że wśród licznych przepisów postępowania, które zdaniem strony zostały naruszone przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a których naruszenie nie zostało uwzględnione przez Sąd I instancji, skarżąca kasacyjnie nie wymieniła art. 28 k.p.a.

Niemniej jednak, mając na uwadze ogólne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie, stwierdzić należy, że nawet gdyby decyzja o warunkach zabudowy była wadliwa, to sama jej wadliwość nie świadczyłaby o interesie prawnym podmiotu, który powołując się na tę wadliwość nie wykazałby w czym upatruje istnienia po jego stronie konkretnego interesu prawnego. Nie wystarczy powiedzieć, że posiada się interes prawny. Trzeba także wskazać, z czego to wynika, a więc wskazać konkretny przepis prawa materialnego, z którego dany podmiot wywodzi uprawnienie lub na podstawie którego nałożony byłby na niego określony obowiązek. Nie wystarczy też ogólnie powołać się na prawo cywilne, w tym w szczególności na własność, bo sam fakt bycia właścicielem określonej nieruchomości automatycznie nie świadczy o interesie prawnym danego podmiotu. Zauważyć przy tym wypada, że zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w zaskarżonym wyroku poddano analizie usytuowanie nieruchomości skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej oraz przeanalizowano ewentualne oddziaływanie na inne nieruchomości wnioskowanej inwestycji i wywiedziono, że fakt zastosowanej technologii i znaczna odległość budynków Wspólnoty od inwestycji prowadzi do uznania, że budynki Wspólnoty znajdują się poza obszarem oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Z akt sprawy wynika przy tym, że nieruchomość skarżącej kasacyjnie nie przylega bezpośrednio do terenu, na którym ma być zlokalizowana planowana inwestycja.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważają powyższych ustaleń, a merytoryczne zarzuty stawiane decyzji ustalającej warunki zabudowy nie świadczą o interesie prawnym Wspólnoty. Aby móc merytorycznie rozpatrzeć takie zarzuty najpierw trzeba stwierdzić, że dany podmiot ma interes prawny, a dopiero potem – po ustaleniu, że taki interes posiada – można badać, czy zarzuty te są uzasadnione i czy decyzja jest nieważna. Nie można jednak czynić tego odwrotnie, to jest badać prawidłowość decyzji, której zarzucono nieważność, przed ustaleniem czy domagający się stwierdzenia nieważności podmiot posiada przymiot strony w danym postępowaniu.

Jak już wyżej zaznaczono, przedmiotem niniejszej sprawy jest jedynie to, czy skarżącej kasacyjnie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie merytoryczna ocena tejże decyzji. Nie podlegają zatem rozpatrzeniu w tym postępowaniu zarzuty dotyczące merytorycznej oceny decyzji o warunkach zabudowy, gdyż nie dotyczą one przedmiotu niniejszej sprawy. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji, że skarżąca Wspólnota nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Stanowisko to uzasadnia usytuowanie planowanego krematorium oraz nieruchomości Wspólnoty, odległości je dzielące i to, co je oddziela (parking, droga krajowa, pola uprawne), a także technologia mająca być zastosowana przy realizacji planowanej inwestycji i jej parametry.

Mając na względzie, że skarżąca kasacyjnie powoływała się na posiadanie przymiotu strony w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy podnosząc zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazać należy, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (to jest nie przekazał skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania). Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

W myśl zaś art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Wspólnoty, Sąd I instancji – podzielając stanowisko organów administracyjnych o braku posiadania przez tę Wspólnotę przymiotu strony w postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy – nie naruszył ani art. 133 § 1 p.p.s.a., ani art. 141 § 4 p.p.s.a. Wydał bowiem wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, a w jego uzasadnieniu zawarł zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, a także podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. miałoby miejsce wówczas, gdyby wojewódzki sąd administracyjny złamał zasady określone w tym przepisie – rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy nie było to postępowanie uproszczone lub ustawa nie przewidywała takiej możliwości, – orzekł na podstawie tylko odpisu skargi, mimo że organ wypełnił obowiązek nałożony art. 54 § 2 p.p.s.a., i sąd pełną dokumentację sprawy posiadał. Z akt sprawy wynika, że wydając zaskarżony wyrok Sąd I instancji przeprowadził rozprawę, o czym strony powiadomił, a podstawę wyrokowania stanowiły akta sprawy przekazane przez SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie naruszył zatem art. 133 § 1 p.p.s.a., gdyż nie jest jego naruszeniem odmienna ocena przez Sąd stanu sprawy i wyciągnięty wniosek inny, niż spodziewał się skarżący (por. np. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2016 r., I OSK 2557/14).

Nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uwzględniając normatywną treść przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8.09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39) przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie oczywiście nie wystąpiło. Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził kompleksową kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej

Podkreślić przy tym wypada, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na nieodniesieniu się w treści uzasadnienia do podniesionych w skardze zarzutów, mógłby odnieść skutek tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji pominął istotne dla oceny sprawy argumenty skargi, bowiem z przepisu tego nie wynika obowiązek sądu do ustosunkowywania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1511/08). W rozpatrywanej sprawie Sąd wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił również zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym, a nadto pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku stwierdzającego, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji przeprowadził prawidłowo żądaną przez stronę kontrolę działalności administracji publicznej, jako kryterium kontroli właściwie przyjął zgodność działalności administracji publicznej z prawem oraz w efekcie tej kontroli prawidłowo zastosował środek określony w ustawie w postaci oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Dalej idące zarzuty skargi kasacyjnej odnoszą się w istocie do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy inwestycji polegającej na budowie budynku zakładu kremacji oraz budowie parkingów i urządzeniu drogi wewnętrznej, nie zaś do będącej przedmiotem tej sprawy decyzji o umorzeniu postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Jak już wyżej podkreślono, nie podlegają one rozpatrzeniu w tym postępowaniu, gdyż nie dotyczą przedmiotu niniejszej sprawy.

Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej w realiach niniejszej sprawy nie miały usprawiedliwionych podstaw.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.