Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 29 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 marca 2022 roku sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z 11 lutego 2021 r. G. S. (dalej jako: skarżąca, strona), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, zwróciła się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad mężem J. S., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności z 5 września 2012 r., wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, na stałe. Z orzeczenia tego wynika, że nie da się ustalić od kiedy istnieje niepełnosprawność, a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 23 sierpnia 2012 r.

Decyzją z [...] r. Prezydent Miasta (dalej jako: organ

I instancji, Prezydent Miasta) odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia z uwagi na powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki przed ukończeniem wieku, o którym mowa w art. 17 ust.1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U z 2020 r. , poz. 111 z późn. zm., dalej jako: u.ś.r. lub ustawa). Ponadto, zdaniem organu

I instancji, art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a tej ustawy wyłącza z kręgu osób niepełnosprawnych wymagających opieki, osoby pozostające w związku małżeńskim.

Po rozpatrzeniu odwołania strony od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: SKO, organ II instancji, organ odwoławczy lub Kolegium) decyzją z [...] r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia Prezydentowi Miasta. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji nie ustalił, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Ponadto, Kolegium wskazało, iż z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni jest trwale częściowo niezdolna do pracy i pobiera z tego tytułu rentę z ZUS od 16 stycznia 2001 r. Po dokonaniu ustaleń w zakresie określonym w art. 17 ust. 1 u.ś.r., organ I instancji powinien pouczyć stronę o możliwości zwrócenia się do organu emerytalno-rentowego, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych o zawieszenie prawa do renty, bowiem bez przedłożenia decyzji w tym przedmiocie, przyznanie wnioskowanego świadczenia nie będzie możliwe.

Po uzupełniniu postępowania wyjaśniającego, Prezydent Miasta decyzją

z dnia [...] r. ponownie odmówił G. S. przyznania wnioskowanego świadczenia, wskazując iż w ocenie organu literalne brzmienie art. 17 ust. 1b ustawy uniemożliwia przyznanie G. S. świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] r., będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO przytoczyło treść art. 17 ust 1 art. 17 ust 1a, art. 17 ust. 1b, art. 17 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, iż w realiach niniejszej sprawy nie ma zastosowania regulacja z art. 17 ust. 1a u.ś.r., bowiem przepis ten nie odnosi się do małżonka ubiegającego się o prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nad niepełnosprawnym małżonkiem. Na małżonku ciąży bowiem względem jego małżonka obowiązek alimentacyjny, który wyprzedza obowiązek krewnych małżonka wymagającego opieki. Zatem, w pierwszej kolejności świadczenie pielęgnacyjne

z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną powinno być przyznane małżonkowi sprawującemu opiekę nad niepełnosprawnym współmałżonkiem, o ile spełnione są pozostałe przesłanki pozytywne i brak jest przesłanek negatywnych.

Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji dotyczącego niespełnienia w sprawie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy. Kolegium wyjaśniło, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego sygn.akt K 38/13 z dnia 21 października 2014 r., Dz. U. z 2014 r. poz. 1443, mimo że ww. przepis pozostaje

w obrocie prawnym, to dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego bez znaczenia pozostaje data powstania niepełnosprawności. Przepis uznany za niezgodny

z ustawą zasadniczą nie może bowiem stanowić podstawy wydania decyzji odmownej.

Kolegium ustaliło, że G. S. sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym mężem, który jak wynika z orzeczenia o ustaleniu stopnia niepełnosprawności i z wywiadu środowiskowego, jest osobą chorą przewlekle, ma problemy ze wzrokiem. W czynnościach pielęgnacyjno- gospodarczych pomaga mu żona w zakresie uzgadniania i pilnowania terminów wizyt lekarskich i badań diagnostycznych, pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia, utrzymania i prowadzenia gospodarstwa domowego (utrzymanie w czystości pomieszczeń użytkowanych przez chorego oraz sprzętu rehabilitacyjnego, utrzymanie czystości naczyń i sprzętu gospodarstwa domowego), prania, zakupów artykułów spożywczych i gospodarstwa domowego, załatwiania spraw urzędowych. Organ II instancji stwierdził, że opieka w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. musi być stała lub długoterminowa; nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez część doby. W ocenie Kolegium, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje, iż zakres sprawowanej przez stronę opieki (robienie zakupów, sprzątanie, umawianie wizyt u lekarza, sprawy urzędowe, prowadzenie gospodarstwa domowego) nie uniemożliwia podjęcia zatrudnienia. Są to w większości czynności, które powszechnie wykonywane są w każdym gospodarstwie domowym, również przez osoby pracujące i gospodarujące wspólnie z członkami rodziny, w tym z dziećmi. Z wywiadu środowiskowego nie wynika, aby J. S. wymagał karmienia, prowadzania do toalety, zmiany pampersów czy obecności domowników z uwagi na problemy natury psychicznej. Zatem, w sytuacji G. S. istnieje realna możliwość połączenia pracy zawodowej z pomocą mężowi.

Kolejną kwestią wymagającą, zdaniem Kolegium, rozważenia jest fakt pobierania przez stronę renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Organ odwoławczy wskazał, iż G. S. legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] r., zaliczającym ją do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności i ma przyznaną rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. SKO nie zgodziło się ze stanowiskiem strony, że wskutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 czerwca 2019 r., sygn. akt SK 2/17 (OTK-A 2019/36), negatywna przesłanka w postaci pobierania renty z tytułu częściowej nieudolności do pracy nie może stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Kolegium stwierdziło, iż warunkiem niezbędnym do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji otrzymywania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w niższej wysokości, jest dokonanie wyboru przez uprawnionego jednego z tych świadczeń i zawieszenie przez niego prawa do renty. Skoro zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że eliminuje się w ten sposób negatywną przesłankę wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Olsztynie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

• naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącą w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowani opieki nad osobą legitymizującą się orzeczeniem o niepełnosprawności ze wskazaniami: konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osobie w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji;

• naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, polegającą na pominięciu celów ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1518 ze zm.) i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna emerytury stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Uzasadniając pierwszy z zarzutów, pełnomocnik strony wywodził, iż podstawowym wymogiem uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, która nie musi być opieką całodobową. Chodzi tu przede wszystkim o pomoc

w zapewnieniu zaspokojenia normalnych, podstawowych i codziennych potrzeb egzystencjalnych osobie niepełnosprawnej, których ta z uwagi na stopień niepełnosprawności (schorowania) nie jest w stanie sobie sama zapewnić.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. skarżąca wskazała, że organy rozpatrując przedmiotową sprawę poprzestały na literalnym brzmieniu treści ww. przepisu i przyjęły, że skoro skarżąca ma ustalone prawo do renty, to nie przysługuje jej świadczenie pielęgnacyjne. Poprzestanie na wykładni językowej normy zawartej w dyspozycji art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a może prowadzić do takiego wniosku, to jednak zdaniem skarżącej zastosowanie dyrektyw wykładni systemowej oraz dyrektyw wykładni funkcjonalnej i celowościowej prowadzi do takiego rozumienia tego przepisu, że wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo renty, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do renty.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności

z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 1 § 2 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2022 r., poz. 329 dalej jako: p.p.s.a.)

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie koncentrowała się wokół dwóch zagadnień. Po pierwsze, czy zakres sprawowanej przez skarżącą opieki nad osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu uniemożliwia podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Po drugie, możliwości przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w zbiegu z prawem do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.

Odnosząc się do pierwszej z wymienionych kwestii, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym małżonkiem, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku jednego współmałżonka względem drugiego, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację

z zatrudnienia w celu jej sprawowania (wyrok NSA z 24 czerwca 2021 r. I OSK 351/21, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: https://cbois.nsa.gov.pl, dalej jako: CBOIS). W sytuacji,

w której nie zachodzi faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu sprawowania opieki, brak jest podstaw do przyznania świadczenia. Pojęcie opieki,

o której mowa w ww. w art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy rozumieć jako stałą i bezpośrednią troskę o zapewnienie osobie niepełnosprawnej realizacji jej podstawowych potrzeb życiowych i społecznych, których sama nie jest ona w stanie zrealizować z uwagi na swoją niepełnosprawność. Przy czym czynności opiekuńcze powinny być przy tym tak absorbujące, że podjęcie jakiejkolwiek aktywności zawodowej przez opiekuna musiałoby się odbyć ze szkodą dla osoby niepełnosprawnej. Tymczasem, jak sama skarżąca podała w wywiadzie środowiskowym (101-102 akt administracyjnych) opieka skarżącej nad niepełnosprawnym mężem sprowadza się do uzgadniania

i pilnowania terminów wizyt lekarskich i badań diagnostycznych, pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia, pomocy w utrzymaniu i prowadzeniu gospodarstwa domowego jak: utrzymanie czystości pomieszczeń użytkowanych przez chorego oraz sprzętu sanitarnego i urządzeń sanitarnych, utrzymywanie czystości naczyń i sprzętu gospodarstwa domowego, prania odzieży, bielizny osobistej i pościeli, zakupu podstawowych artykułów spożywczych i artykułów gospodarstwa domowego, załatwiania spraw urzędowych i opłacania rachunków. Samo oświadczenie skarżącej, że wymienione czynności wykonuje od 7 rano do godziny 20, nie daje podstaw, aby uznać je za wykonywanie opieki stałej lub długotrwałej. Zakres opieki sprawowanej przez skarżącą oraz poszczególne czynności wykonywane w jej ramach nie są na tyle angażujące czasowo, aby strona nie mogła podjąć zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. W sytuacji, gdy nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy wykonywanymi czynnościami, a biernością zawodową skarżącej, organ odwoławczy miał zatem podstawy, aby uznać, że zakres czynności opiekuńczych wykonywanych przez skarżącą względem swojego niepełnosprawnego męża nie wyklucza możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia. Należy przy tym zważyć, że czynności, na które skarżąca powołuje się w wywiadzie środowiskowym w większości wykonywane są w każdej rodzinie, również przez osoby pracujące, a ich zakres sprowadza się do aktywności związanej

z prowadzeniem wspólnego gospodarstwa domowego. Należy mieć na względzie, że świadczenie pielęgnacyjne, jako forma wsparcia rodziny, nie jest kierowane do wszystkich opiekunów osób niepełnosprawnych, lecz tylko do tych z nich, którzy sprawując opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, czynią to w tak dużym (wynikającym ze stopnia niepełnosprawności osoby, którą się opiekują) zakresie

i rozmiarze, że opieka ta nie pozwala im na podjęcie innej pracy. Za rezygnację

z podjęcia zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 u.ś.r., należy rozumieć faktyczny, a nie deklarowany, brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Wobec tego, zasadnie Kolegium przyjęło, że nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1 u.ś.r., co uzasadniało odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Odnosząc się natomiast do kwestii możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie pobierającej rentę z tytułu niezdolności do pracy, trzeba mieć na względzie, że w przypadku zbiegu uprawnień do różnych świadczeń rodzinnych, ustawodawca wprowadził zasadę wypłaty jednego świadczenia, wybranego przez osobę uprawnioną. Norma taka została wprowadzona w art. 27 ust. 5 u.ś.r., zgodnie z którym w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia rodzicielskiego lub świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa

w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów - przysługuje jedno z tych świadczeń wybrane przez osobę uprawnioną - także

w przypadku gdy świadczenia te przysługują w związku z opieką nad różnymi osobami.

Zbieg uprawnień do świadczeń uregulowany jest również w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. 2021 r., poz. 291 ze zm. - dalej jako: ustawa o emeryturach

i rentach z FUS). Przepisy każdej z wymienionych ustaw regulują zbieg świadczeń przyznawanych na podstawie tych ustaw, ewentualnie wyraźnie wskazanych przepisów (por. art. 27 ust. 5 pkt 5 u.ś.r. czy art. 96 u.e.r.f.u.s.) wypłacanych przez organy określone w każdej z nich.

Jedyną regulacją prawną dotyczącą zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i emerytury (renty z tytułu niezdolności do pracy), przyznawanych

i wypłacanych przez różne organy jest art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r., zgodnie

z którym świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym. Zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zasadne jest odstąpienie od literalnej, językowej tego przepisu i oparcie się na efektach zastosowania prokonstytucjnej wykładni celowościowej, pozwalającej na realizację zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1), sprawiedliwości społecznej (art. 2), obowiązku udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się

w trudnej sytuacji materialnej i społecznej (art. 71 ust. 1 zdanie drugie) i osobom niepełnosprawnym (art. 69), (wyrok NSA z 23 marca 2022 r., sygn. akt I OSK 1160/21, dostępny w CBOIS). Jak zasadnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2022 r, sygn.. akt I OSK 1242/21, dostępny w CBOIS), "brak jest przesłanek uzasadniających zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych polegających na wyłączeniu w całości ich prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy mają oni ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i gdy świadczenie to jest niższe od świadczenia pielęgnacyjnego. Skoro przepisy prawa umożliwiają stronie wybór świadczenia, to organ nie powinien czynić przeszkód w uzyskaniu przez nią świadczenia korzystniejszego, ale powinien przedsięwziąć takie czynności, aby strona mogła z tego prawa wyboru skorzystać, stosując rozwiązania proceduralne gwarantujące stronie przewidziane w art. 27 ust. 5 u.ś.r. prawo wyboru świadczenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2020 r., sygn. akt I OSK 2199/19)". Jednak warunkiem niezbędnym do przyznania tego świadczenia jest dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego ze świadczeń. Dopiero bowiem zawieszenie prawa do świadczenia emerytalnego (rentowego) eliminuje negatywną przesłankę określoną w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r. Należy mieć na względzie, że istota ograniczenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dla rencisty, wynikająca

z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być interpretowana jako związana nie z samym prawem do renty, lecz z jego realizacją w postaci wypłaty tego świadczenia. Skoro więc zawieszenie prawa do renty skutkuje wstrzymaniem jej wypłaty, to uznać należy, że w ten sposób dochodzi do eliminacji negatywnej przesłanki, wyłączającej nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Warunkiem niezbędnym do przyznania tego świadczenia jest zatem dokonanie przez osobę uprawnioną wyboru jednego z tych świadczeń.

Wybór taki w rozpoznawanej sprawie mógł zostać zrealizowany przez złożenie do właściwego organu wniosku o zawieszenie prawa do emerytury na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, o czym strona została poinformowana. Bezzasadny jest zatem zarzut skargi, iż organy poprzestały wyłącznie na literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r. Jak wynika z akt sprawy, w piśmie z dnia 22 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącej zawiadomił, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem organu o konieczności zawieszenia renty (k. 110 akt administracyjnych). Oznacza to, że strona ubiegająca się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie dokonała wyboru świadczenia, choć miała taką możliwość; nie wykazała, że złożyła wniosek do organu rentowego o zawieszenie renty i nie przedłożyła decyzji o wstrzymaniu wypłaty renty. Zatem, na dzień orzekania przez organy administracyjne nie ustała negatywna przesłanka określona w ww. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit.a u.ś.r. , co stanowiło samodzielną przesłankę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia.

W konsekwencji brak było podstaw do uwzględnienia skargi dlatego Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.