Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 4411/22 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: oddalić zażalenie.

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 23 października 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 4411/22, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 zm.; obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.)

odmówił wstrzymania wykonania decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r., w sprawie ze skargi J. C. (dalej: skarżący) na ww. decyzję w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji (dalej: decyzja BGF).

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał na wstępie, że art. 11 ust. 6 i ust. 8 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. z 2022 r. poz. 793, ze zm.; dalej: ustawa o BFG lub ustawa o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym) jednoznacznie wyłączają możliwość zastosowania w sprawie ze skargi na decyzję BFG ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zwrócił jednak uwagę, że polski ustawodawca wadliwie implementował art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz. Urz. UE L 173 z dnia 12 czerwca 2014 r., s. 190; dalej: dyrektywa 2014/59/UE) co, w ocenie Sądu, nie stoi na przeszkodzie bezpośredniemu jego zastosowaniu.

Niemniej jednak, zdaniem WSA w Warszawie, w okolicznościach niniejszej sprawy nie było uzasadnione zastosowanie art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym ze złożonego wniosku, bowiem decyzja ta została wykonana w tym znaczeniu, że wywołała określone w niej skutki prawne. Sąd wskazał, po pierwsze, że z chwilą doręczenia decyzji BFG A. S.A. w W. (dalej: A. lub podmiot w restrukturyzacji) tj. z dniem 30 września 2022 r. doszło do wszczęcia przymusowej restrukturyzacji (pkt 1 decyzji BFG). Z tym dniem nastąpiło także, według stanu na koniec dnia wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, umorzenie instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o BFG (pkt 3 decyzji BFG) tj. wskazanych w decyzji akcji oraz obligacji na okaziciela. Skutek w postaci umorzenia tych instrumentów już zatem nastąpił 30 września 2022 r. i w tym dniu decyzję BFG należy uznać we wspomnianym zakresie za wykonaną. Po drugie Sąd wskazał, że 3 października 2022 r. (dalej: dzień przeniesienia) doszło do wykonania decyzji BFG w zakresie dotyczącym przeniesienia przedsiębiorstwa A., jego praw majątkowych, zobowiązań i roszczeń z nich wynikających na Bank C. S.A. w W. (obecnie: B. S.A. w Warszawie).

Sąd podsumował więc, że wprawdzie w oparciu o art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE ma kompetencję do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednak nie jest uprawniony w takim postępowaniu wpadkowym do odwrócenia skutków materialnoprawnych wywołanych wykonaniem decyzji, które zaistniały przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a nawet przed upływem terminu do jej zaskarżenia.

II

Zażalenie na powyższe postanowienie WSA w Warszawie złożył skarżący. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:

1. błędną ocenę stanu faktycznego w sprawie poprzez brak przyjęcia i ustalenia przez WSA w Warszawie, że chodzi o rozporządzanie całym majątkiem A.,bez ustalania, iż majątkiem tym jest także ogromna, bardzo dobrze zorganizowana sieć placówek bankowych oraz bardzo dobrze wykształcona kadra, pracownicy, którzy obsługują te placówki i nimi zarządzają, co potwierdza bardzo wysoki wskaźnik zysku B. co pozwala uwzględnić wniosek o nieumorzenie "instrumentu kapitałowego" w postaci konkretnych obligacji skarżącego;

2. naruszenie art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: k.p.a.) poprzez brak oceny sprawy skarżącego jako sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej potwierdzającej, iż równowartość zakupionych przez skarżącego obligacji A. ma być niewypłacona z majątku, jaki pozostawił A., a przejął B.;

3. błędną wykładnię i zastosowanie odpowiednich dyrektyw Parlamentu i Rady, które wbrew postanowieniu w sprawie skarżącego dopuszczają wstrzymanie decyzji organu ds. restrukturyzacji - BFG w zakresie wydania przez NSA decyzji doprowadzających do wykupienia obligacji skarżącego;

4. błędną ocenę, iż przeniesienie przedsiębiorstwa A. na "instytucję pomostową" – B. uzasadnia umorzenie wykupionych przez skarżącego obligacji A. bez indywidualnej oceny, iż obecnie B. może i powinien wykupić jego obligacje;

5. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, jako obywatela także poprzez umacnianie praworządności, zasady prawdy obiektywnej wobec bezspornej okoliczności, iż wykupione przez skarżącego obligacje to jego środki pieniężne, które wprost weszły do majątku A. a następnie zostały przejęte jako aktywa A. przez B., czego nie uwzględniła decyzja BFG wbrew nadrzędnej w KPA zasadzie uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, jako obywatela;

6. naruszenie art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy wobec wskazania przez WSA w Warszawie przepisów dyrektywy i przyjęcia, iż posiada kompetencje do wstrzymania wykonania decyzji BGF, gdy jednoznacznie z takiej decyzji WSA w Warszawie wynika przecież, iż jeżeli decyzja BFG została wstrzymana to zaistniał obowiązek uznania, iż instytucja pomostowa, tj. w istocie B. powinna wykupić obligacje skarżącego. Wskazał przy tym, że w sprawie nie zachodzą wskazane w art. 7a § 2 k.p.a. przesłanki wykluczające zastosowanie 7a § 1 k.p.a., wręcz przeciwnie, przesłanki te wskazują na konieczność doprowadzenia przez NSA do wypłacenia przez B. równowartości obligacji skarżącego;

7. naruszenie art. 12 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak dostrzeżenia możliwości zastosowania najprostszego środka prowadzącego do załatwienia sprawy skarżącego, tj. wydania orzeczeń, które doprowadzą do wypłacenia skarżącemu równowartości jego obligacji przez B.;

8. błędne przyjęcie przez WSA w Warszawie, iż w sprawie mogą mieć zastosowanie "wskazane przepisy szczególne", jeżeli bezspornie te wskazane przepisy szczególne przeczą normom ogólnym wynikającym z przepisów nadrzędnych, tj. także wskazanych w niniejszym zażaleniu przepisów k.p.a.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji wobec A. w zakresie zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji administracyjnej poprzez doprowadzenie do wydania, szczególnie w zakresie zastosowania instrumentu przymusowej restrukturyzacji - obecnie B. odpowiednich decyzji BFG bez nałożenia w postępowaniu przed sądownictwem administracyjnym na ten podmiot, tj. B.obowiązku wykupienia przedmiotowych obligacji skarżącego na okaziciela albowiem chodzi o wydanie jednostkowej decyzji NSA, wydanie takiej decyzji jest konieczne i zasadne, skoro postanowienie WSA w Warszawie w sprawie skarżącego dzieli decyzje BFG na "dobre dla B...." tj. konieczność wpłacenia do B. wierzytelności A. i "złe..." tj. takie które nie zobowiązują B. do wykupienia obligacji skarżącego, skoro podział taki został przez WSA w Warszawie wskazany, zasadna jest jego uczciwa dokonana przez NSA zmiana poprzez nakazanie B. S.A. wykupu zakupionych przez skarżącego obligacji A. za kwotę 1 290 000 zł;

2. wydanie przez NSA orzeczeń, które spowodują konieczność uregulowania zobowiązań A. względem mojej osoby w postaci wypłacenia przez B. kwoty równowartości wykupienia zakupionych przeze mnie obligacji A.;

3. rozpatrzenie zażalenia przez NSA w trybie jawnym, tj. z osobistym stawiennictwem skarżącego.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zażalenie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 197 § 1 p.p.s.a., gdyż w ocenie NSA brak było w tej sprawie podstaw do skierowania sprawy na posiedzenie jawne i wyznaczenia rozprawy na podstawie art. 90 § 2 p.p.s.a. Z tego powodu nie został uwzględniony wniosek skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Zdaniem NSA zażalenie nie jest zasadne.

Wskazania na wstępie wymaga, że postanowieniem z 26 stycznia 2023 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, WSA w Warszawie skierował do TSUE pytanie prejudycjalne, na które Trybunał udzielił odpowiedzi wyrokiem z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt C-118/23. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 stycznia 2025 r., sygn. akt VI SA/Wa 2964/22, stwierdził, że decyzja Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji została wydana z naruszeniem prawa. Przywoływany wyrok WSA w Warszawie nie jest jednak prawomocny.

W zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu, WSA w Warszawie dokonał oceny wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji BFG w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, wydanej na podstawie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

Odnosząc się do podniesionej w zażaleniu argumentacji zmierzającej w istocie do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji, która to według skarżącego powinna być wzięta pod rozwagę przez Sąd w kontekście zastosowania ochrony tymczasowej, wyjaśnienia wymaga, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych przez skarżącego co do niezgodności z prawem zakwestionowanego aktu, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Postępowanie w przedmiocie udzielenia ochrony tymczasowej nie może bowiem prowadzić do kontroli legalności zaskarżonej decyzji, czy obejmować merytorycznego rozpoznania zarzutów podniesionych w skardze. Innymi słowy, przekonanie skarżącego o wadliwości zaskarżonej decyzji i podnoszone w związku z tym zarzuty pod jej adresem, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia zażalenia i uchylenia zaskarżonej decyzji. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji sąd dokona dopiero rozpatrując merytorycznie wniesioną skargę. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej, nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że polski ustawodawca wadliwie implementował art. 85 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2014/59/UE, który przewiduje obowiązek państwa członkowskiego Unii Europejskiej do wprowadzenia przepisu, który dopuszczałby wstrzymanie (zawieszenie) wykonania decyzji organu ds. restrukturyzacji (por. postanowienie NSA z 14 października 2021 r., sygn. akt II GZ 322/21). Niewywiązanie się z powyższego obowiązku przez polskiego ustawodawcę nie stoi zatem na przeszkodzie bezpośredniemu zastosowaniu wskazanego przepisu dyrektywy 2014/59/UE. Zastosowanie tego przepisu nie jest jednak uzasadnione w realiach rozpoznawanej sprawy, albowiem decyzja w niniejszej sprawie została już wykonana w tym znaczeniu, że wywołała określone w niej skutki prawne, co słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji. Z chwilą doręczenia decyzji BFG podmiotowi w restrukturyzacji, tj. 30 września 2022 r., doszło bowiem do wszczęcia przymusowej restrukturyzacji (pkt 1 decyzji BFG). Z tym dniem nastąpiło także umorzenie instrumentów kapitałowych, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy o BFG (pkt 3 decyzji BFG), tj. wskazanych w decyzji akcji oraz obligacji na okaziciela. W dniu 30 września 2022 r. nastąpił już zatem skutek w postaci umorzenia tych instrumentów i w tym dniu decyzję BFG należy uznać we wspomnianym zakresie za wykonaną.

Analogicznie stało się także z zastosowanym względem A. instrumentem przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej i dokonanym z dniem 3 października 2022 r. przeniesieniem przedsiębiorstwa A. (pkt 5 ppkt 1 decyzji BFG) oraz zobowiązań tego podmiotu (pkt 5 ppkt 2 decyzji BFG) na Instytucję pomostową (z wyłączeniem wskazanych w decyzji BFG zobowiązań i praw majątkowych, w tym wynikających z czynności faktycznych, prawnych lub czynów niedozwolonych dotyczących umów kredytów i pożyczek denominowanych we franku szwajcarskim (CFIF) lub indeksowanych kursem franka szwajcarskiego (CFIF), bądź denominowanych w walucie obcej lub indeksowanych kursem waluty obcej, oraz roszczeń wynikających z tych praw majątkowych, w tym objętych postępowaniami cywilnymi, administracyjnymi, niezależnie od daty ich podniesienia). W dniu przeniesienia doszło zatem do wykonania decyzji BFG w zakresie dotyczącym przeniesienia przedsiębiorstwa A., jego praw majątkowych, zobowiązań i roszczeń z nich wynikających na Instytucję pomostową.

Wobec powyższego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest możliwe, gdyż nie jest w stanie wstrzymać zaistniałych już następstw jej wykonania. Nie jest bowiem możliwe wstrzymanie wykonania wykonanej już decyzji. Z tej przyczyny wniosek skarżącego nie może być uwzględniony. Dlatego też trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że nie był on uprawniony do wstrzymania wykonania skutków materialnoprawnych przyjętych w decyzji rozstrzygnięć, które zaistniały przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, a nawet przed upływem terminu do jej zaskarżenia.

Odnośnie do zarzuconego w zażaleniu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 1 pkt 1, art. 7, art. 7a § 2, art. 12 § 1 i 2 k.p.a. wskazać trzeba, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów procedury administracyjnej. Postępowanie przed sądami administracyjnymi toczy się na podstawie p.p.s.a., nie zaś Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro w rozpoznawanej sprawie sąd nie stosował przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie mógł ich naruszyć.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.