Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 992/16 w sprawie ze skargi B. S. i Z. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 30 stycznia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 992/16 oddalił skargę B. S. i Z. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku.

W skardze kasacyjnej od ww. wyroku Z. S., opierając się na podstawie z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucił naruszenie prawa procesowego, które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego w postaci:

1. art. 1 § 2 PPSA oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pod względem jej zgodności z prawem, tj. art. 28, art. 29, art. 48 i art, 49 ustawy z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane t.j. Dz.U. z 2016 r. .290 ze zm., dalej: Prawo budowlane), w szczególności w art. 49 Prawa budowlanego w brzmieniu do dnia 10 lipca 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718).,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ w procesie wydawania decyzji prawa materialnego art. 28, art. 29, art. 48 i art. 49 Prawa Budowlanego,

3. art. 133 § 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a., 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8,11, 80 w zw. z art. 77 § 1,107 § 3, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów k.p.a. co podważa zaufanie obywateli do organów państwa oraz ujemnie wpływa na ich świadomość i kulturę prawną, w szczególności poprzez:

- niezastosowanie przez organ, a następnie przez Sąd art. 49 Prawa budowlanego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przewidującego zakaz wydawania nakazu rozbiórki obiektów od których budowy minęło 5 lat w sytuacji, gdy budynek skarżących został oddany do użytku na początku 1998 r.,

- wydanie orzeczenia w oparciu o stan faktyczny błędnie przyjęty przez organ i powielony przez Sąd poprzez stwierdzenie, iż na nieruchomości skarżących nie można było wznosić budynków, podczas gdy Sąd całkowicie pominął treść miejscowego planu plan zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r., zgodnie z którym nieruchomość skarżących była przeznaczona pod zabudowę letniskową i takie przeznaczenie ma w dalszym ciągu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.,

- niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego wyroku przejawiające się m.in. w braku należytego wyjaśnienia skarżącym zasadności przesłanek, którymi kierował się Sąd wydając rozstrzygnięcie w sprawie, bezzasadnie uznając że budynek oraz taras znajdują się na terenie lasu, podczas gdy fakt, iż budynek został posadowiony na gruncie oznaczonym jako Ls V nie stanowi automatycznie, iż mamy do czynienia z lasem, o którym mowa w ustawie o lasach oraz w § 271 ust, 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422), a nadto bez odniesienia się do przepisów o warunkach technicznych obowiązujących w dacie budowy przedmiotowego budynku,

4. art. 49 ust. 1 Prawa Budowlanego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie nakazu rozbiórki w sytuacji, gdy w stosunku do budynku skarżących upłynął 5 letni termin od dnia budowy, co uniemożliwiało wydanie decyzji o nakazie rozbiórki budynku,

5. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do zastosowania trybu określonego w tym przepisie (niewłaściwej subsumcji), podczas gdy w stanie faktycznym sprawy zachodziły przesłanki do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego;

6. art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zgromadzony materiał dowodowy daje podstawy do zastosowania trybu określonego w ww. przepisie (niewłaściwej subsumcji), podczas, gdy naruszenia przepisów postępowania, w tym nieprawidłowo zgromadzony materiał dowodowy oraz jego niewłaściwa ocena, stanowiły, co najmniej, o przedwczesności dokonanej kwalifikacji prawnej i przyjętej przez organ niemożliwości przeprowadzenie trybu legalizacyjnego, przewidzianego w Prawie budowlanym poprzez błędne przyjęcie, iż grunt leśny stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia;

Podnosząc powyższe zarzuty, Z. S. wniósł w oparciu o art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od organu solidarnie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych w wysokości maksymalnej.

W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie rozwinął argumenty na poparcie prezentowanych obszernie zarzutów kasacyjnych. W szczególności wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie zauważył wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt. P 27/05, w którym orzeczono, że art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888) w zakresie, w jakim wyłączają stosowanie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126, Nr 109, poz. 1157 I Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 5, poz. 42, Nr 100, poz. 1085, Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229, Nr 129, poz. 1439 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 74, poz. 676), w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 lipca 2003 r., do budowy obiektu budowlanego lub jego części, mimo że pięcioletni termin od zakończenia budowy upłynął do dnia 10 lipca 2003 r., są niezgodne z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. OTK-A 2006/9/124).

Pierwotnie skarga kasacyjna została sporządzona i wniesiona w imieniu Z. S. oraz B. S., jednakże postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 992/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę B. S., w związku z czym NSA rozpoznał jedynie skargę Z. S.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, choć należy zauważyć, że oba rodzaje zarzutów sprowadzają się w wielu przypadkach do podniesienia jednej z kluczowych kwestii, a mianowicie niezastosowanie art. 49 Prawa budowlanego obowiązującego do dnia 11 lipca 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), przewidującego zakaz wydawania nakazu rozbiórki obiektów od których budowy minęło 5 lat w sytuacji, gdy budynek skarżących został oddany do użytku na początku 1998 r.

Odnosząc się do ww. problemu należy wskazać, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. wprowadziła nowe brzmienie art. 49 Prawa budowlanego. Do dnia 10 lipca 2003 r. obowiązywał przepis, zgodnie z którym nie można było nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywał wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W przypadku, gdy właściciel obiektu budowlanego nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 48 stosowano odpowiednio. W art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej z 27 marca 2003 r. postanowiono, że do postępowań - dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. Faktem jest, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt. P 27/05 stwierdził niezgodność powołanego przepisu art. 7 ust. 2 ustawy nowelizującej z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, należy jednak podkreślić, że wyrok ten nie ma zastosowania do niniejszej sprawy. Wprawdzie sporny budynek, zlokalizowany na terenie działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości K., gmina J. został zrealizowany w roku 1998, a obowiązujący wcześniej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r., przewidywał na tym terenie zabudowę letniskową, to jednak należy zauważyć, że ww. plan przestał obowiązywać, a postępowanie w sprawie samowolnej budowy ww. obiektu wszczęto dopiero w dniu 5 listopada 2014 r. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał przede wszystkim na różnicowanie kręgu podmiotów, które w dniu wejścia w życie ustawy spełniały przesłanki do uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, określone w art. 49 Prawa budowlanego, przyjmując jako kryterium – fakt uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Trybunał wskazał, że podmioty, które uzyskały taką decyzję do 10 lipca 2003 r. nie musiały wnosić opłaty legalizacyjnej, podczas gdy podmioty, które do tego dnia nie uzyskały ostatecznej decyzji w tej sprawie, musiały wnieść opłatę legalizacyjną, jeżeli chciały uniknąć rozbiórki obiektu budowlanego. W konsekwencji zwrócił uwagę na niezasadne zróżnicowanie podmiotów, w zakresie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej, jednakże ich cechą wspólną była bezsporna możliwość legalizacji obiektu w dniu 11 lipca 2003 r. ze względu na zgodność ustaleniami miejscowego planu oraz upływu 5 lat od daty zakończenia budowy. Podmioty, w stosunku do których wszczęto postępowanie przed wejściem w życie nowelizacji powinny były zatem być traktowane jednakowo niezależnie od faktu uzyskania ostatecznej decyzji o użytkowaniu, której uzyskanie często uwarunkowane było czynnikami niezależnymi od woli samych zainteresowań i wynikało np. z opieszałości samych organów administracji publicznej. Nie dotyczy to jednak podmiotów, które zrealizowały obiekty niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu (oraz innymi przepisami, w tym warunkami technicznymi), a postępowanie wszczęto w okresie późniejszym. Nie ulega wątpliwości, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r. utracił ważność w 2003 r., a postępowanie w sprawie samowolnej budowy ww. obiektu wszczęto dopiero w dniu 5 listopada 2014 r. Tymczasem bezpośrednim prawnym następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt. P 27/05, było uchwalenie ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 99, poz. 665). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r., a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. A zatem ustawodawca, realizując wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku TK, zwolnił z wymogu wnoszenia opłaty legalizacyjnej jedynie te podmioty, w stosunku do których postępowanie wszczęto do dnia 1 stycznia 2008 r. Co istotniejsze ustawodawca w powołanym przepisie przejściowym nie zwolnił ww. podmiotów z obowiązku zachowania zgodności inwestycji z miejscowym planem oraz warunkami techniczno-budowlanymi. Legalizacja w tym trybie (bez konieczności ponoszenia opłaty legalizacyjnej) była nie tylko ograniczona czasowo do dnia 1 stycznia 2008 r., ale także pod warunkiem, że obiekt budowlany, nie narusza:

1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem,

2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania (art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r.).

Biorąc powyższe pod uwagę powtórzyć należy, że postępowanie w sprawie obiektu zlokalizowanego na terenie działki nr ewid. [...] położonej w miejscowości K., gmina J. zostało wszczęte w dniu 5 listopada 2014 r., w stanie prawnym bez obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z naruszeniem warunków techniczno-budowlanych, co uniemożliwiało jego legalizację w trybie obecnie obowiązującego art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego.

Niezasadny jest przy tym zarzut dotyczący pominięcia przez Sąd treści miejscowego planu plan zagospodarowania przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] listopada 1994 r., zgodnie z którym nieruchomość skarżących była przeznaczona pod zabudowę letniskową i takie przeznaczenie ma w dalszym ciągu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Powtórzyć należy, że dla przedmiotowej działki nie ma aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wprawdzie w dniu [...] marca 2015 r. Rada Gminy J. podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu geodezyjnego K., gmina J, jednakże postępowanie planistyczne nie zostało jak dotąd zakończone. Na wdrożenie procedury legalizacyjnej pozwala jedynie plan miejscowy opracowany, uchwalony i obowiązujący w dacie rozstrzygania przez organ nadzoru budowlanego, nie zaś projekt, bądź założenia jego uchwalenia. Toczące się aktualnie postępowanie planistyczne nie ma zatem wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Podobnie należy traktować postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy J. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy J. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., które nie mają waloru powszechnie obowiązującego aktu planowania przestrzennego.

Niezasadny jest także zarzut wskazujący, że fakt, iż budynek został posadowiony na gruncie oznaczonym jako Ls V nie stanowi automatycznie, iż mamy do czynienia z lasem, o którym mowa w ustawie o lasach oraz w § 271 ust, 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r. poz. 1422). Nie ulega wątpliwości i nie jest w sprawie sporne, że budynek położony na działce nr [...] w miejscowości K., gmina J., jest przeznaczony na pobyt ludzi. Należy zatem do kategorii ZL, określonej w § 209 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 271 ust. 8 rozporządzenia najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Jak natomiast wynika z treści § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zgodnie zaś z § 271 ust. 1 rozporządzenia, minimalna odległość pomiędzy ścianami budynków ZL wynosi 8 m. Mając powyższe na uwadze, należy zgodzić się z organami administracji, że minimalna odległość pomiędzy przedmiotowym budynkiem a granicą lasu, powinna wynosić 12 m. Z akt sprawy wynika natomiast, że działka nr [...] w miejscowości K., gmina J., jest działką leśną. Zgodnie natomiast z wypisem z ewidencji gruntów rzeczona działka stanowi las (LsV). Także w protokole kontroli obiektu budowalnego (karta nr 15 akt organu pierwszej instancji) jednoznacznie stwierdzono, że działka jest pokryta lasem. Obecny podczas kontroli Z. S. nie wniósł w tym zakresie uwag do protokołu. W konsekwencji, prawidłowe jest ustalenie organów administracji, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie może zostać zachowana minimalna dopuszczalna odległość pomiędzy budynkiem, a granicą lasu. Nie jest więc możliwa legalizacja przedmiotowego obiektu, ze względu na niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 48 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Budynek narusza bowiem przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie go do stanu zgodnego z prawem. Trzeba przypomnieć, że § 271 ust. 8 w zw. z § 271 ust. 1 i ust. 2 rozporządzania określają najmniejsze dopuszczalne odległości poszczególnych rodzajów budynków od granicy lasu. W rozpoznanej sprawie budynek będący przedmiotem postępowania znajduje się nie w określonej odległości od granicy lasu, tylko w lesie.

Dlatego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., 134 § 1 p.p.s.a., 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8,11, 80 w zw. z art. 77 § 1,107 § 3, art. 80 k.p.a w zw. z art. 49 Prawa budowlanego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r.

Odnosząc się do sformułowanych wprost zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego, należy powtórzyć, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przez organ art. 49 ust. 1 Prawa Budowlanego obowiązującego do dnia 10 lipca 2003 r., tj. do wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego określonego w art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego.

Z przyczyn podanych już wyżej niezasadny jest także zarzut naruszenia prawa materialnego polegający na błędnym przyjęciu, iż grunt leśny stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia. W niniejszej sprawie właściwie ustalony i przyjęty przez Sąd pierwszej instancji stan faktyczny wynika nie tylko z określonej ewidencji gruntów, ale także z pozostałego materiału dowodowego, w tym dokumentacji fotograficznej potwierdzającej protokolarne ustalenia pracowników organu (m. in. protokołu kontroli na działce nr [...]przeprowadzonej w dniu 26 listopada 2014 r.).

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.