Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 2667/22 w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 27 października 2022 r. nr DOA-WPPOH.612.134.2022.AG w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 27 kwietnia 2023 r., VII SA/Wa 2667/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę H. sp. z o.o. z/s w W. (Spółka) na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (GDOŚ) z 27 października 2022 r. nr DOA-WPPOH.612.134.2022.AG, w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Wójt Gminy G. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (RDOŚ, organ I instancji) o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, zamierzonej przez Spółkę, a polegającej na budowie pomostu stałego z sześcioma platformami na działce o nr geod. [...] położonej w obrębie [...] stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki o nr geod. [...], położonej w obrębie geodezyjnym W., gmina G.

2.2. Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 2667/22 kolejno wskazano, że RDOŚ postanowieniem z 22 lutego 2022 r. znak: WSTŁ.612.5.15.2022.KG, odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując w uzasadnieniu, że realizacja zamierzonego przedsięwzięcia wiązać się będzie z naruszeniem zakazu zawartego w uchwale Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 27 listopada 2012 r., nr XXII/430/12 w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. 2012, poz. 139, u2012), tj. zakazu zawartego w jej § 5 ust. 1 pkt 2, w myśl którego na terenie objętym wyżej wskazaną formą ochrony przyrody, zabrania się realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2022, poz. 1029 ze zm., Uioś).

2.3. Na powyższe postanowienie RDOŚ zażalenie złożyła Spółka.

2.4. Dalej w wyroku VII SA/Wa 2667/22 przywołano, że GDOŚ powołanym na wstępie postanowieniem z 27 października 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022, poz. 2000, K.p.a.), oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2022, poz. 503, Upzp) utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

2.5. W wyroku przywołano zasadnicze kierunki argumentacyjne organu II instancji. GDOŚ wskazał, że kwestionowane zażaleniem postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego, toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 Upzp, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Organ centralny zaznaczył, że inwestycja będąca przedmiotem postępowania planowana jest na działce nr [...], obręb [...] stanowiącej jezioro [...], na wysokości działki nr geod. [...], obręb W., gmina G., na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, w odniesieniu do którego obowiązuje u2012. Organ zażaleniowy podkreślił, że istotne było wyjaśnienie, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami zawartymi w u2012, wydanej na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. 2022, poz. 916, Uop), w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowanych w § 5 ust. 1 cyt. uchwały.

2.6. W wyroku wskazano, że GDOŚ stwierdził, że na terenie działki nr [...], obręb [...], gmina G., na wysokości działki nr [...] znajdują się urządzenia wodne. W przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy w pkt 2 wskazano: "Dnia 13 października 2017 została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach znak sprawy: RPG.6220.4.2017.8 dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie i rozbudowie istniejących urządzeń wodnych w strefie brzegowej jeziora [...] przy działce nr [...] obręb W., gmina G., w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z ww. decyzją przystań ma zapewnić możliwość cumowania do 50 jednostek pływających oraz długość linii brzegowej po zrealizowaniu nie zmieni się i będzie wynosić 230 m. Planowana budowa pomostu nie została objęta ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach". GDOŚ zauważył również, że przedmiotem postępowania jest budowa pomostu wędkarskiego z sześcioma platformami zabudowanymi wiatami drewnianymi o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy około 745 m², długość i szerokość pomostu - 150 m x 3 m, długość i szerokość platformy - 7 m x 7 m, ilość miejsc cumowniczych - 8 sztuk, pomost połączony z lądem ma ok. 3 m szerokości.

2.7. Sąd pierwszej instancji przywołał ponadto, że wskazując na § 3 ust. 1 pkt 65 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1039, rozp. RM 2019), GDOŚ zaznaczył, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zaliczyć przystanie śródlądowe dla nie mniej niż 10 statków, lub wykorzystujące linię brzegową na długości większej niż 20 metrów. Dalej organ ten podkreślił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z 21 grudnia 2019 r. o żegludze śródlądowej, port lub przystań to akwen i grunt oraz związana z nimi infrastruktura, znajdująca się w granicach portu lub przystani. Wg Słownika PWN "przystań" to mały port dla niewielkich statków, jachtów lub łodzi. Natomiast, zgodnie z § 3 ust 2 pkt 3 rozp. RM 2019, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągną progi określone w ust 1. Takim obiektem jest planowana przystań. Organ centralny wyjaśnił, że istotnym kryterium stosowania powyższego przepisu jest tożsamość obiektu, którą można stwierdzić m. in. w przypadku, kiedy inwestorem jest ten sam podmiot. W postanowieniu GDOŚ uwypuklono, że dla istniejących już urządzeń wodnych była wydawana decyzja środowiskowa, która nie obejmowała budowy nowego pomostu. W ocenie tegoż organu nie ulega zatem wątpliwości, że sporne przedsięwzięcie, objęte projektem decyzji o warunkach zabudowy, w powiązaniu ze zrealizowaną inwestycją tego samego rodzaju kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym jej realizacja stoi w sprzeczności z zakazem określonym w § 5 ust. 1 pkt 2 u2012.

2.8. W wyroku ustalono ponadto, że w ocenie organu II instancji, RDOŚ – w odniesieniu do uprzednio realizowanej przystani – co prawda stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednak ówczesny wniosek dotyczący przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie obejmował budowy nowego pomostu (będącego przedmiotem niniejszego postępowania), a jedynie przebudowę i rozbudowę istniejących obecnie urządzeń wodnych w strefie brzegowej jeziora [...] przy działce nr [...] obręb W., gmina G. Ponadto w aktach sprawy nie znalazła się informacja dotycząca przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia, która wykazać miałaby brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę obszaru chronionego krajobrazu. Reasumując, GDOŚ wskazał, że nie wystąpiły przesłanki do zastosowania odstępstw wskazanych w § 5 ust. 3 pkt 1- 2 u2012, zgodnie z którymi omawiany zakaz nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko wykazała brak znacząco negatywnego wpływu na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu (§ 5 ust. 3 pkt 1 u2012), bądź realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (§ 5 ust. 3 pkt 2 u2012). Nie było również możliwości zastosowania odstępstwa określonych w § 5 ust. 2 cyt. uchwały, gdyż bezsprzecznie wynika, że planowany pomost nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa; prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym; realizacji inwestycji celu publicznego.

3.1. Skargę na powyższe postanowienie GDOŚ złożyła Spółka, która wniosła o jego uchylenie i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3.2. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że kluczowym dla sprawy są pojęcia prawne oraz potoczne, użyte przez organy, które nie zostały należycie zdekodowane przez organy: "przystań", "pomost wędkarski", "tego samego rodzaju", "przedsięwzięcie wymienione w ust. 1". Podkreśliła, że pomost wędkarski nie jest przystanią śródlądową. Przedsięwzięcie w postaci budowy pomostu wędkarskiego nie jest przedsięwzięciem polegającym na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1 § 3, bowiem stanowi zupełnie nowe i odrębne przedsięwzięcie, które nie jest - wymienione w § 3 ust 1 rozp. RM 2019.

3.3. Skarżąca wskazała również, że "odziedziczyła" przystanie, które musi modernizować, ale polityka Spółki prowadzić ma do tego, że ma to być mały, kameralny hotel bez eksponowania pozycji dla jachtów. Zamiarem jest pójście w kierunku ostoi wędkarstwa (dla wędkarzy sportowych i amatorów) i to jest główna oferta Spółki, dlatego też potrzeba budowy profesjonalnego pomostu wędkarskiego.

3.4. W odpowiedzi na skargę organ centralny podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.

4.2. W motywach powyższego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że zastosowanie znajdzie w niniejszej sprawie § 3 ust. 2 pkt 3 rozp. RM 2019, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu, osiągną progi określone w ust. 1. Taka właśnie sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie, bowiem po zsumowaniu parametrów w postaci długości wykorzystanej linii brzegowej oraz ilości miejsc cumowniczych, przedmiotowa inwestycja łącznie z inwestycją objętą decyzją z 13 października 2017 r., spełniać będzie definicję przystani i nie może zostać uznana za pomost wędkarski.

4.3. Zdaniem sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie spełnione zostało kryterium tożsamości obiektów, bowiem w odniesieniu do inwestycji objętej decyzją z 13 października 2017 r. oraz inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania, występuje ten sam inwestor. Zatem będąca przedmiotem niniejszej sprawy inwestycja, w powiązaniu z już zrealizowaną inwestycją tego samego rodzaju, kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jej realizacja nie jest możliwa, bowiem naruszałaby zakaz określony w § 5 ust. 1 pkt 2 u2012.

4.4. Sąd wojewódzki wskazał również, że RDOŚ w odniesieniu do wskazanej wyżej inwestycji objętej decyzją z dnia 13 października 2017 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednak ówczesny wniosek dotyczący przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie obejmował budowy nowego pomostu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, a jedynie przebudowę i rozbudowę istniejących obecnie urządzeń wodnych w strefie brzegowej jez. [...] przy działce nr [...] obręb W., gmina G. Zdaniem tegoż sądu w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zastosowania odstępstw wskazanych w § 5 ust. 2 oraz ust. 3 pkt 1- 2 u2012.

5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając wskazany wyrok i zarzucając niewłaściwe zastosowanie "§ 3 2 ust. 2 pkt 3" rozp. RM 2019, poprzez dowolne przyjęcie, że projektowana inwestycja, łącznie z inwestycją poprzedzającą "spełniać będzie definicję przystani i nie może być uznana za pomost wędkarski".

5.2. W oparciu o powyższe Spółka wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów procesu według norm przepisanych. Spółka wnosiła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym – zrzekając się rozprawy.

5.3. Zdaniem skarżącej kasacyjnie sąd pierwszej instancji nie pokusił się o dokonanie oceny prawnej oznaczonych pojęć i umiejscowienia ich w korelacji do planowanego przedsięwzięcia. Nnie skonfrontował definicji pomostu wędkarskiego w stosunku do prawnie określonego pojęcia "przystani", ani też nie wywiódł w żaden sposób, że są to oczywiście inwestycje "tego samego rodzaju". Nadto nie wykazał, że spełniona jest hipoteza normy odnosząca się do sformułowania: "przedsięwzięcie wymienione w ust. 1". W istocie zatem sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023, poz. 259; Ppsa) nie "donosząc" się (zapewne chodzi o "odnosząc się" – uwaga Sądu) do zarzutów skargi, nie dokonując ich oceny, a tym samym uniemożliwiając kontrolę instancyjną w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2024, poz. 935) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

6.2. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa, z którego wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 Ppsa może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.

6.3. Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 Ppsa elementy, z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. Sąd pierwszej instancji przywołał raz jeszcze elementy projektowanego przedsięwzięcia, przypomniał okoliczność uzyskania przez Spółkę w tym samym obszarze, tj. na terenie działki nr [...] obręb [...] gmina G., na wysokości działki nr [...], decyzji środowiskowej dotyczącej przystani, której linia brzegowa wynosi 230 m. Uwzględniając długość linii brzegowej projektowanego przedsięwzięcia (pomostu wędkarskiego), jak i uprzedniej inwestycji, jednoznacznie wskazano w wyroku VII SA/Wa 2667/22, na ziszczenie się przesłanki z § 3 ust. 2 pkt 3) rozp. RM 2019. Nie budzi wątpliwości Sądu Naczelnego trafność stwierdzenia o "tożsamości" obu przedsięwzięć w aspekcie rozp. RM 2019 (projektowanego i zrealizowanego), skoro w jednym i drugim przypadku chodzi m. in. o miejsca cumownicze i charakteryzowanie tych przedsięwzięć za pomocą linii brzegowej. Oba przedsięwzięcia mają charakter tzw. urządzeń wodnych, tworząc łącznie przystań śródlądową. Wystarczająco komunikatywnie sąd pierwszej instancji wskazał ponadto na brak możliwości zastosowania odstępstw od zakazu ujętego w przepisie § 5 ust. 1 pkt 2 u2012. Okoliczność, że Spółka dyskredytuje argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dowodzi w żadnym razie skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.

6.4. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia prawa materialnego.

Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim. Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi drugiej instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie w pełni odpowiada tym wymaganiom, albowiem formułując zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, w podstawie kasacyjnej wskazano na jednostkę redakcyjną rozp. RM 2019, która w tym akcie normatywnym nie występuje. Autor skargi kasacyjnej jako mającym być naruszonym wskazał na "§ 3 2 ust. 2 pkt 3" rozp. RM 2019. Przyjdzie uznać, że takie wskazanie jednostki redakcyjnej cyt. rozporządzenia, będące wyrazem nieprofesjonalnej niestaranności w sporządzeniu środka zaskarżenia, nie może skutkować dokonaniem oceny zaskarżonego wyroku w tak wskazanym zakresie, skoro Sąd Naczelny nie powinien domyślać się intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną.

6.5. Nawet przyjmując, że stronie skarżącej kasacyjnie chodzi o zarzut naruszenia "§ 3 ust. 2 pkt 3" rozp. RM 2019, to taki zarzut nie jest trafny. Nie podważono ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego, w szczególności uzyskania przez Spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przebudowy i rozbudowy istniejących urządzeń wodnych w strefie brzegowej jeziora [...] przy działce nr [...], nie zakwestionowano także parametrów ówczesnego przedsięwzięcia (m. in. 50 miejsc cumowniczych i długość linii brzegowej 230 m). Podzielając stanowisko sądu pierwszej instancji, że zachodzi tożsamość obu przedsięwzięć (projektowanego i zrealizowanego), trafne było podzielenie przez sąd pierwszej instancji, że zachodziła sytuacja, ujęta w przepisie § 3 ust. 2 pkt 3) rozp. RM, wedle którego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Parametrami charakteryzującymi przedsięwzięcia była ilość miejsc cumowniczych oraz długość linii brzegowej. Po zsumowaniu tych parametrów dla obu przedsięwzięć, niesporne jest, że projektowane przedsięwzięcie należało zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, którym jest przystać śródlądowa dla nie mniej niż 10 statków, wykorzystująca linię brzegową na długości większej niż 20 m (§ 3 ust. 1 pkt 65 rozp. RM 2019).

Chybione jest stwierdzenie skargi kasacyjnej, jakoby sąd pierwszej instancji "nie pokusił się o dokonanie oceny prawnej" oznaczonych pojęć i nie dokonał ich "umiejscowienia w korelacji do planowanego przedsięwzięcia". Wbrew takiemu stwierdzeniu sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń w aspekcie przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie i słusznie podzielił w tym względzie stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

7. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 Ppsa.