Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Kraków, dnia 13 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Burmistrza Piwnicznej-Zdroju w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 września 2021 r. postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. L. kwotę 100 (sto) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Pismem z 14 lutego 2022 r. skarżący M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Piwnicznej - Zdroju w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w sprawie z wniosku z 25 września 2021 r.

Skarżący domagał się: 1) stwierdzenia przez Sąd, że doszło do bezczynności; 2) zobowiązania organu do załatwienia jego wniosku; 3) zasądzenia od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia 25 września 2021 r. zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej - przekazania informacji dotyczących kosztów związanych z organizacją Festiwalu Biegowego oraz przekazania kopii umowy podpisanej z Fundacją w sprawie festiwalu biegowego.

Na wniosek ten odpowiedzi udzielono w dniu 26 października 2021 r. i odpowiedź ta jest nierzetelna.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Piwnicznej - Zdroju wniósł o jej oddalenie.

Wyjaśnił, że w odpowiedzi na wniosek skierowany w dniu 25 września 2021 r. (data wpływu to 30 września 2021 r.). Burmistrz udzielił odpowiedzi pismem z dnia 14 października 2021 r., a więc dokładnie w ustawowym terminie. Niezrozumiałe są twierdzenia skarżącego, jakoby odpowiedź jego zdaniem miała być niewystarczająca, skoro dostarczono mu żądany dokument i odpowiedziano na przedstawione zapytania.

Przedmiotem skargi może być bezczynność organu, a nie niezadowolenie skarżącego z treści odpowiedzi, o ile odnosi się ona do sformułowanych we wniosku pytań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza ustalenie, czy jest ona dopuszczalna. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ww. ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1),

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2),

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3),

4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a),

5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b),

6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2).

W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2020, poz. 256, dalej k.p.a.) jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność).

W tym kontekście należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwałę w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności.

Wprawdzie wyrażone w uchwale stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu.

W odniesieniu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie Ustawy o dostępie do informacji publicznej zakończeniem sprawy jest również jej załatwienie poprzez udzielenie informacji publicznej, co w przedmiotowej sprawie miało miejsce pismem z dnia 14 października 2021 r., a więc przed wniesieniem skargi.

Odnosząc powyższe do faktu, że skarżący wniósł skargę na bezczynność w dniu 14 lutego 2022 r., a więc już po udzieleniu odpowiedzi na wniosek z 25 września 2021 r., odpada cel skargi na bezczynność, a w konsekwencji zachodzi przeszkoda do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd administracyjny, o której stanowi ww. uchwała.

W okolicznościach niniejszej sprawy Burmistrz Piwnicznej – Zdroju nie pozostawał na dzień wniesienia skargi do sądu w bezczynności, bowiem przed wniesieniem skargi udzielił skarżącemu odpowiedzi odnoszącej się do sformułowanych we wniosku pytań.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że wniesiona skarga na bezczynność nie mogła odnieść skutku i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż podane w punktach 1-5a) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na tej podstawie Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.

Analogiczne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w innej sprawie pomiędzy tymi samymi stronami o sygn. akt II SAB/Kr 114/22, a także np. w sprawach: II SAB/Kr 83/21, II SAB/Kr 84/21.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, postanowiono zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od niniejszej skargi, o czym orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.