Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Siegień (spr.) Sędziowie WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Joanna Skiba Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2006 r. sprawy ze skargi M.H. na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nadzorczego oddala skargę.

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] listopada 1979 r. wywłaszczył za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa, na potrzeby Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej, część nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] o pow. [...] m2, oznaczonej jako działki nr ewid. [...] i [...].

M.H. wnioskiem z dnia 19 lutego 2002 r. oraz M.S. i G.S. wnioskiem z dnia 18 lutego 2003 r., w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wystąpili do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 1979 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że nie zostały spełnione przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a.

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. M.H. odwołała się do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, kwestionując ustalenia organu wojewódzkiego. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania M.H., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniem z dnia 1 października 2003 r. sygn. akt l SA 2069/03 skargę M.H. odrzucił.

Wnioskiem z dnia 25 lipca 2005 r. M.H. ponownie wystąpiła do Wojewody [...] o stwierdzenie, w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r. wywłaszczającej za odszkodowaniem na rzecz Skarbu Państwa, na potrzeby Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej, część nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] o pow. [...] m2, oznaczonej jako działki nr ewid. [...] i [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. umorzył postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia

[...] listopada 1979 r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r. była już przedmiotem postępowania i została rozstrzygnięta decyzją ostateczną Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...].

Minister Transportu i Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., po rozpatrzeniu odwołania M.H. od decyzji Wojewody [...] z dnia

[...] września 2005 r. umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Transportu i Budownictwa podzielił stanowisko Wojewody [...] w sprawie zasadności umorzenia postępowania w związku z wydaniem uprzednio ostatecznej decyzji w przedmiocie oceny legalności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r. Organ drugiej instancji powołał się na art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., w myśl którego organ stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy, już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną, podkreślając jednocześnie, że o tożsamości sprawy można mówić wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Skoro intencją wnioskodawcy jest wszczęcie postępowania w sprawie oceny legalności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r., w trybie art. 156 § 1 k.p.a., a decyzja ta była już przedmiotem postępowania prowadzonego w tym trybie i zakończonego w dniu [...] sierpnia 2003 r. wydaniem ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, to ponowne podjęcie rozstrzygnięcia w tej sprawie jest niedopuszczalne, bowiem byłoby ono dotknięte wadą z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę na decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] lutego 2006 r. złożyła M.H., wnosząc o jej zmianę, poprzez uchylenie decyzji umarzającej postępowanie w przedmiotowej sprawie i ponowne przekazanie sprawy do rozpoznania organowi wydającemu decyzję w pierwszej instancji, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r. orzekającej o wywłaszczeniu części nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...]. W uzasadnieniu skargi M.H. zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 105 § 1 k.p.a., polegającego na nieuchyleniu decyzji Wojewody [...] stwierdzającej umorzenie postępowania z powodu błędnego uznania, że żądanie strony jest prawomocnie rozstrzygnięte decyzją ostateczną,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 k.p.a., polegające na niedokonaniu stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta K. z dnia [...] listopada 1979 dotyczącej wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa, na potrzeby Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej, nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], pomimo że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez uznanie za zgodną z prawem decyzję Prezydenta K., co do której skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności, pomimo że decyzja ta rażąco naruszyła prawo materialne, tj. przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64), a w szczególności:

a) art. 3 ustawy, w sposób polegający na:

- niedopuszczalnym przez powołaną ustawę wywłaszczeniu zaskarżoną decyzją nieruchomości na cel związany z urządzeniem parkingu dla samochodów osobowych Komendy Wojewódzkiej Milicji Obywatelskiej w K., podczas gdy ustawa dopuszcza wywłaszczenie na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa, albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych; nie można było uznać, że parking samochodowy przeznaczony wyłącznie dla samochodów osobowych, a także wyłącznie dla prywatnych potrzeb pracowników Komendy Wojewódzkiej MO stanowi cel użyteczności publicznej,

- uchybieniu wymogowi niezbędności dokonywanego wywłaszczenia, podczas gdy ustawa dopuszcza wywłaszczenie na określone w niej cele tylko i wyłącznie jeżeli było to niezbędne,

b) art. 6 tej ustawy, w sposób polegający na niedopełnieniu przez ubiegającego się o wywłaszczenie obowiązku wystąpienia do właściciela nieruchomości o dobrowolne odstąpienie nieruchomości za proponowaną zapłatą korzystniejszą niż odszkodowanie,

c) art. 8 ust. 8 lit. a oraz art. 21 tej ustawy, w sposób polegający na niewłaściwym oszacowaniu należnego odszkodowania,

d) art. 21 i art. 22 ustawy, w sposób polegający na wywłaszczeniu bez przeprowadzenia rozprawy i bez wysłuchania opinii biegłych (co najmniej dwóch, ponieważ ustawa używa liczby mnogiej w stosunku do biegłych) powołanych przez wojewodę i bez koniecznego ich przesłuchania w toku takiej rozprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu i Budownictwa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola sądowo-administracyjna aktów lub czynności organów administracji publicznej w zakresie ich zgodności z prawem sprowadza się do wyjaśnienia w toku rozpoznawania sprawy, czy organy administracji nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Minister Transportu i Budownictwa prawidłowo wskazał, że dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest bezprzedmiotowe nawet wtedy, gdy forma wydanego orzeczenia kończącego sprawę jest wadliwa. Dopiero eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym takiego rozstrzygnięcia stworzyłaby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy.

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. dnia [...] listopada 1979 r., a Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast prawomocną decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., po rozpatrzeniu odwołania M.H., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2003 r. A zatem dopiero po wzruszeniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2003 r. możliwe byłoby ponowne prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 1979 r.

Wszelkie podnoszone przez skarżącą zarzuty wskazujące na rażące naruszenie powyższą decyzją prawa, na obecnym etapie postępowania są zatem bezprzedmiotowe i nie mogły być badane przez organy orzekające w sprawie. Przywołane natomiast przez skarżącą orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy spraw o odmiennym stanie faktycznym i nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.