Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. Ż. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., Nr [...], na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 1544 ze zm.) nakazał P. Ż. rozbiórkę wiaty nr 1 o wym. 6,50 m x 30 m, pełniącej funkcję budynku usługowego wraz z fundamentem pod linią tartaczną, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w[...], ul. [...] oraz uporządkowanie terenu po rozbiórce.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu[...].04.2019 r. otrzymał pismo [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...], informujące o braku legalności budynków na działce nr [...] w [...], w których prowadzony jest tartak.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadził w dniu [...].05.2019 r. oględziny na działce nr [...] i stwierdził, że znajdują się na niej:

- budynek usługowy dwukondygnacyjny, murowany z dachem dwuspadowym, o funkcji biurowo - socjalno - garażowej.

- wiata nr 1 pełniąca funkcję budynku usługowego z linią tartaczną, o konstrukcji słupowej murowanej i dachu z kratownic stalowych. Poszycie ścian z drewna. Wymiary budynku 6,5m x 30m.

- wiata nr 2 pełniąca funkcję budynku usługowego z linią tartaczną wraz z instalacją do impregnacji drewna. Wiata o konstrukcji słupowej murowanej oraz konstrukcji dachu z kratownic stalowych. Poszycie ścian z drewna, poszycia dachu z blachy trapezowej. Wymiary budynku 7,80m x 31,80m. Wymiary wanny stalowej wykorzystywanej do impregnacji drewna 1,65 x10,60 m.

Z oświadczenia właściciela nieruchomości P. Ż. (będącego pełnomocnikiem właściciela Firmy Handlowo usługowej [...] Z. Ż.) wynikało, że wiata nr 1 z linią tartaczną została wybudowana w latach 2012-2013 r. bez pozwolenia na budowę. Z wpisów do ewidencji dzielności gospodarczej wynikało, że Z. Ż. prowadzi działalność gospodarczą oznaczoną kodem [...] - produkcja wyrobów tartacznych w[...], ul. [...].

W toku postępowania organ uzyskał zdjęcia lotnicze z lat 1971, 1989, 1996, 2004, 2010, na podstawie których ustalił, że od lat 70 XX w. w miejscu wiaty nr 1 istniał budynek gospodarczy, który został rozebrany. Fakt istnienia budynku gospodarczego potwierdzały również mapy z września 2009 r. Budynek gospodarczy był zaewidencjonowany w zasobach pod nr 132g. Wymiary, kształt budynku oraz jego przeznaczenie nie są tożsame z obecnie wzniesionym obiektem.

Na podstawie dokumentacji fotograficznej i map geodezyjnych, organ nadzoru budowlanego uznał, że wiata nr 1 została wybudowana po 2010 r., po rozebraniu poprzedniego budynku gospodarczego.

Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego wystąpił do Burmistrza Miasta [...]. o udzielenie informacji, czy zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...], na działce nr [...] usytuowanej w sektorze B na terenie oznaczonym symbolem [...], dopuszcza się realizację zabudowy, w której prowadzona jest działalność gospodarcza o symbolu [...]

Burmistrz [...] w odpowiedzi wskazał, że miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego na przedmiotowej działce nie dopuszcza realizacji zabudowy produkcyjnej. Teren przeznaczony jest pod rozwój zabudowy mieszkaniowej.

Dalej organ nadzoru budowlanego stwierdził że w przedmiotowej wiacie prowadzona jest działalność - usługi tartaczne z impregnacją drewna. W dniu [...].07.2019r. przeprowadzono rozprawę administracyjną Złożone w jej toku wyjaśnienia potwierdziły ustalenia, co do daty budowy wiaty, jej usytuowania i przeznaczenia.

Przedmiotowa wiata jest trwale związana z gruntem, posiada fundamenty i dach oraz dwie ściany osłonowe. Dach oparty jest na dwóch ścianach i słupach. Ściany i słupy pozwalają na "wydzielenie go z przestrzeni za pomoc przegród zewnętrznych" przez co da się określić zewnętrzne kształty budynku. Zgodnie z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego przez "budynek" należy rozumieć obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych posiadający fundamenty i dach.

Ponadto w wiacie znajduje się linia tartaczna ustawiona na fundamencie. W stosunku do wiaty pełniącej funkcję użytkową budynku, stosuje się wymogi dotyczące budynków zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym z zakresu "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe".

Z protokołu wyznaczenia punktów granicznych z dnia [...].08.2018 r. sporządzonego przez geodetę A. B. wynikało, że przedmiotowa wiata, pełniąca funkcje budynku usługowego, została usytuowana w odległości 1m od sąsiedniej niezabudowanej działki oznaczonej nr [...].

Organ wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. [...] nie zezwala na usytuowanie budynku w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Plan dopuszcza usytuowanie budynku w granicy działki lub w odległości 1,50 m od granicy działki (§ 8 pkt 7).

Zgodnie z § 272 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, biorąc pod uwagę materiał z którego zostały wykonane ściany budynku, jego odległość od sąsiedniej działki budowlanej powinna wynosić min. 7,5m od granicy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wcześniejszą decyzją z dnia [...].09.2019 r., wydaną na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane, nakazał Z. Ż. rozbiórkę ww. wiaty. Stwierdzono wówczas, że nie jest możliwa legalizacja budynku z uwagi na ustalenia planu miejscowego, który nie dopuszczał tego rodzaju zabudowy i usytuowanie budynku niezgodnie z przepisami warunków technicznych.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]12.2019 r. uchylił ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W toku ponownego postępowania, P. Ż. potwierdził dane dotyczące własności działki nr [...]. Oświadczył, że jego matka Z. Ż. na podstawie umowy użyczenia korzystała z działki której jest on właścicielem oraz, że to on zbudował obiekty, wobec których toczą się postępowania, jest ich inwestorem.

Skarżący domagał się zawieszenia postępowania, przedkładając pismo Burmistrza [...] z dnia [...].01.2020 r., który poinformował organ, iż P. Ż. złożył wniosek o zmianę studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], obejmujące część działki nr ew. [...] oraz, że nie był jeszcze rozpatrywany projekt uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz projekt uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego część działki nr ew. [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...].03.2020 r., odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wiaty nr 1 pełniącej funkcję budynku usługowego z linią tartaczną.

Organ dokonał ponownej analizy sprawy i wskazał, że zgodnie z § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM (produkcyjno- magazynowych) należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 Mj/m2, lecz nie większą niż 4000 Mj/m2. Uwzględniając materiał z którego zostały wykonane ściany, usytuowanie przedmiotowego obiektu od granicy z sąsiednią działką budowlaną - powinno wynosić min. 7,5m.

Ustalono, że nie jest możliwa legalizacja obiektu na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Naruszone zostały bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], który nie zezwala na usytuowanie budynku w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Plan dopuszcza usytuowanie budynku w granicy.

Odwołanie od ww. decyzji złożył P. Ż..

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].04.2020 r. Nr [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...].05.2019 r., PINB w [...] ustalił, iż na działce nr [...] przy ul. [...]w [...] usytuowana jest wiata - tartak z dachem jednospadowym (zlokalizowana przy budynku usługowym wraz z garażem od strony wschodniej). P. Ż. oświadczył, że nie posiada dokumentów związanych z budową i użytkowaniem ww. obiektu. Wiata oddalona jest od granicy z działką sąsiednią o około 1 m, a wymiary obiektu wynoszą: 6,5 m x 30 m. Powierzchnia zabudowy obiektu wynosi 195 m2.

Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Parametry, funkcja oraz konstrukcja tego obiektu wskazują, iż na jego budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Katalog obiektów i robót budowlanych zawarty w art. 29 Prawa budowlanego zawiera wyliczenie enumeratywne, co oznacza, że wyłącznie wskazane w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę.

Zaistniały przesłanki do zastosowania procedury z art. 48 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...].07.2014 r., Nr [...] - na działce nr ew.[...] wykluczone jest prowadzenie działalności produkcyjnej. Potwierdzało to pismo Burmistrza [...] z dnia [...].07.2019 r. - lokalizacja w terenie [...] zabudowy produkcyjnej jest wykluczona. Teren przeznaczony jest do rozwoju zabudowy mieszkaniowej, a zabudowa usługowa może być lokalizowana w uzasadnionych potrzebami przypadkach przy czym usługi dopuszczone do realizacji nie mogą powodować uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej w tym terenie.

Z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatury w [...] z dnia [...].04.2019 r. wynikało, iż: przedmiotem działalności firmy handlowo - usługowej [...], jest przerób drewna na tarcicę oraz dalsza obróbka tarcicy, której końcowym produktem są m.in. więźby dachowe, elementy do palet: deski i klocki, łaty, kontrłaty, deski szalunkowe, deski podłogowe.

P. Ż. potwierdził, iż w spornym budynku prowadzona jest działalność gospodarcza (tartak).

Odnosząc się do wskazywanego przez skarżącego postępowania w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dotyczącego terenu, na którym znajduje się sporny obiekt budowlany, organ wskazał, że Burmistrz Miasta [...] w piśmie z dnia [...].03.2020 r. stwierdził, że nie jest prowadzone takie postępowanie. Brak było podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania, gdy prace legislacyjne mające na celu zmianę przepisów planistycznych są dopiero planowane, a nie rzeczywiście prowadzone.

W dacie wydawania zaskarżonej decyzji na terenie działki nr ew. [...] obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], z którego wynikało, że nie jest możliwe prowadzenie działalności produkcyjnej.

Ponadto zdaniem organu odwoławczego obiekt narusza przepisy dotyczące odległości od granicy działki. Zgodnie z § 8 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]: "Dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w odległości 1,5 m od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych".

Organ II instancji wskazał również na naruszenie § 272 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem "Odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2, a w przypadku braku takiego planu - budynek ZL ze ścianą zewnętrzną, o której mowa w § 271 ust. 1".

Powyższa regulacja wymuszała usytuowanie budynku w odległości minimum 7,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

P. Ż. potwierdził, że jest inwestorem przedmiotowego budynku. Stosownie do art. 52 ustawy Prawo budowlane adresatem decyzji, o której mowa w art. 48 Prawa budowlanego jest inwestor, właściciel lub zarządcą obiektu budowlanego.

Przedmiotowa inwestycja narusza zarówno przepisy planistyczne jak i techniczno - budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Nie może zostać zalegalizowana w ramach procedury przewidzianej przez prawo budowlane.

P. Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr[...].

Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nie zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu wydania uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego część działki nr ew. [...] i w konsekwencji uniemożliwienie zalegalizowania wiaty.

Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podał, że decyzja nie uwzględnia jego interesów jak i potrzeb lokalnej społeczności, która korzysta z usług tartaku bądź jest w niej zatrudniona. Ponad pół roku przed wydaniem decyzji, zgłosił wniosek o zmianę planu miejscowego i postępowanie zostało wszczęte [...] września 2019 r.

Burmistrz Miasta [...] w piśmie z [...] stycznia 2020 r., poinformował go o pozytywnym uwzględnieniu wniosku o zmianę przeznaczenia działki ewidencyjnej nr [...] na cele przemysłowo - produkcyjne pozwalające na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na produkcji wyrobów tartacznych.

Projekt uchwały w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i rozpoczęcia procedury planistycznej miał zostać przedstawiony do głosowania na sesji Rady Miasta [...], w połowie lutego 2020 r. To, że postępowanie w tym zakresie się nie zakończyło, spowodowane było stanem pandemii i opóźnieniami w działaniu organów. Zawieszenie postępowania było zasadne, gdyż od wyniku postępowania o zmianę planu zależała możliwość legalizacji wiaty. W chwili obecnej w tartaku pracuje 8 osób (mimo pandemii nikt nie został zwolniony).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Skarga jest bezzasadna.

Zaskarżaną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy nakaz rozbiórki wydany na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wiaty nr 1 o wymiarach 6,5 m x 30 m, pełniącej funkcję budynku usługowego wraz z fundamentem pod linią tartaczną, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] w [...]. Organ uznał, że inwestycja narusza przepisy planistyczne i techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Taka ocena sprawy, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była prawidłowa. W przedmiotowym stanie faktycznym nie było kwestionowane, że wiata powstała bez pozwolenia na budowę w latach 2012-2013. Jej parametry, funkcja (w istocie produkcyjna) oraz konstrukcja wskazują, iż na jej budowę wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Obiekt spełniał warunki do uznania go za budynek.

Zgodnie z art. 3 pkt. 2 Prawa budowlanego przez pojęcie "budynek" należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Przedmiotowa wiata jest trwale związana z gruntem, posiada fundamenty i dach oraz dwie ściany osłonowe. Dach oparty jest na dwóch ścianach i słupach. Ściany i słupy pozwalają na "wydzielenie go z przestrzeni za pomoc przegród zewnętrznych" przez co da się określić zewnętrzne kształty budynku. Tym samym stanowi budynek (wyrok NSA z dnia 21.11.2016 r., sygn. II OSK 1013/16). To, że obiekt nie posiada wszystkich ścian nie przeczy jego "wydzieleniu z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych", skoro da się wyraźnie określić zewnętrzne jego kształty. Tym samym stanowi budynek.

Ponadto w wiacie znajduje się linia tartaczna ustawiona na fundamencie. W stosunku do wiaty pełniącej funkcję użytkową budynku stosuje się wymogi dotyczące budynków zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym z zakresu "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe".

Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2018r., poz. 1202 z późn. zm.), organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przepis ust. 2 daje możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem.

Zatem legalizacja przedmiotowego obiektu zależna była od zgodności z przepisami planu miejscowego oraz od tego czy nie naruszał on przepisów, w tym przepisów techniczno-budowlanych w takim stopniu, że nie jest możliwe doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], uchwalonym przez Radę Miejską w [...] uchwałą z [...].07.2014 r., Nr [...] (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., poz. [...]) - na działce nr ew. [...], położonej na terenie oznaczonym symbolem [...] wykluczone jest prowadzenie działalności produkcyjnej. Teren przeznaczony jest do rozwoju zabudowy mieszkaniowej, a zabudowa usługowa może być lokalizowana w uzasadnionych potrzebami przypadkach, przy czym usługi dopuszczone do realizacji nie mogą powodować uciążliwości dla zabudowy mieszkaniowej istniejącej i projektowanej w tym terenie.

Z protokołu z wyznaczenia punktów granicznych z dnia [...].08.2018 r. sporządzonego przez geodetę A. B. wynikało, że przedmiotowa wiata, pełniąca funkcje budynku usługowego, została usytuowana w odległości 1 m od sąsiedniej niezabudowanej działki oznaczonej nr [...].

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki (t.j. Dz. U. z 2019r., poz.1065), na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Z kolei zgodnie z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia: sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1.5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość.

Stosownie do § 8 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]: "Dopuszcza się usytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w odległości 1,5 m od niej, pod warunkiem zachowania obowiązujących w tym zakresie przepisów odrębnych ".

Nadto zgodnie z § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019r., poz.1065) odległość ściany zewnętrznej wznoszonego budynku od granicy sąsiedniej niezabudowanej działki budowlanej powinna wynosić co najmniej połowę odległości określonej w § 271 ust. 1-7, przyjmując, że na działce niezabudowanej będzie usytuowany budynek o przeznaczeniu określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym dla budynków PM należy przyjmować, że będzie on miał gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej Q większą od 1000 MJ/m2, lecz nie większą niż 4000 MJ/m2.

Uwzględniając materiał z którego zostały wykonane ściany budynku (drewno), wskazany wyżej przepis wymagał posadowienia obiektu w odległości min. 7,5m od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Prawidłowo organy ustaliły, że nie jest możliwa legalizacja budynku na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Samowola budowlana narusza bowiem przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zezwala na usytuowanie budynku w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Plan dopuszcza usytuowanie budynku w granicy.

Burmistrza Miasta [...] w piśmie z dnia [...].03.2020 r. poinformował organ I instancji, że na sesji Rady Miejskiej w [...] nie był rozpatrywany projekt uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ani projekt uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowiącego część działki nr ew. [...].

Zasadnie organy odmówiły zawieszenia postępowania. Fakt złożenia do właściwego organu wniosku o zmianę obowiązujących przepisów planistycznych nie stanowił zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Ewentualne prace mające na celu zmianę przepisów planistycznych są dopiero planowane, a nie rzeczywiście prowadzone.

Reasumując nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.