Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Anna Łukaszewska – Macioch asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Inga Szcześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania M. K. od decyzji Burmistrza Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmawiającej przyznania M. K. dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. stwierdziło, że słusznie uznał organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, iż M. K. nie spełnia wymogów koniecznych do przyznania dodatku mieszkaniowego, ponieważ wydatki poniesione na powierzchnię są mniejsze niż 15% dochodów gospodarstwa domowego wnioskodawczyni. Ustaleń tych organ pierwszej instancji dokonał na podstawie złożonego przez stronę wniosku, stosownie do wymogów art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), w którym zawarto informację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz o wydatkach na mieszkanie. Organ pierwszej instancji, jak słusznie zauważyła strona w odwołaniu, błędnie przyjął wysokość najniższej emerytury w kwocie [...] zł zamiast [...] zł, jednakże pomyłka ta, zdaniem organu drugiej instancji nie zmienia faktu, że stronie nie przysługuje dodatek mieszkaniowy.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. K., domagając się ponownego rozpatrzenia jej wniosku w sprawie dodatku mieszkaniowego. Skarżąca, jak twierdzi, składając wniosek opierała się na informacji wynikającej z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734), że jeżeli dochód jest niższy niż kwota 618,84 zł, dodatek powinien być przyznany.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest zasadna, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest utrzymanie w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzji odmawiającej skarżącej przyznania dodatku mieszkaniowego.

Burmistrz Miasta O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] odmówił M. K. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku M. K. o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Wniosek został wypełniony i podpisany przez wnioskodawczynię. W pkt 12 wniosku, w którym należało wpisać łączną kwotę wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, wnioskodawczyni wpisała [...] zł, jednakże ta kwota została przekreślona, i obok wpisano kwotę [...] zł. Przekreślenie jednej kwoty i wpisanie nowej kwoty nie zostało podpisane ani parafowane przez osobę dokonującą tej zmiany, nie wiadomo, kto dokonał tego skreślenia, i nie wyjaśniono tego w uzasadnieniu decyzji. Ponadto, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji, organ pierwszej instancji błędnie przyjął do wyliczeń wysokość najniższej emerytury. Oznacza to, że organ administracji rozstrzygając sprawę nie wyjaśnił prawidłowo stanu faktycznego i wydał decyzję odmowną w oparciu o błędne ustalenia.

Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 kpa, organy administracji publicznej mają obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny jak również słuszny interes obywateli.

Stosownie do art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a uzasadnienie decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za

udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, uzasadnienie prawne powinno wyjaśniać podstawę prawną decyzji – a uzasadnienie w niniejszej sprawie jest zbyt schematyczne, nawet po zapoznaniu się z załącznikiem do uzasadnienia, którego kpa – nie zna.

W tych okolicznościach należy stwierdzić, że powyższe uchybienia są na tyle istotne, że musiały skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.